ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Προσμονή και αθλητικής αλλαγής

Το βασικό σύνθημα της προεκλογικής εκστρατείας της Νέας Δημοκρατίας ήταν «Πολιτική αλλαγή» κι αυτήν την αλλαγή επέλεξε, με συντριπτική πλειοψηφία, ο ελληνικός λαός. Και, επειδή ο αθλητισμός είναι μέσα στην πολιτική, αυτήν την αλλαγή αναμένουν και οι φίλαθλοι, στο μεγάλο κοινωνικό φαινόμενο, με το οποίο ενασχολούνται εκατομμύρια Ελληνες και ειδικά η νεολαία.

Αλλαγή όχι μόνο στα πρόσωπα, αλλά στη νοοτροπία και στην απεμπλοκή, όσο είναι δυνατόν, του αθλητισμού, από την κομματικοποίησή του. Στα 18,5 έτη διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ, σχεδόν όλες οι αθλητικές ομοσπονδίες «αλώθηκαν», με διάφορους τρόπους, από «πράσινες» διοικήσεις, με αποτέλεσμα ο εκάστοτε υπουργός, υφυπουργός και γενικός γραμματέας, να βρίσκει παραθυράκια στους νόμους και να επηρεάζει επιτροπές και αποφάσεις, για ψηφοθηρικούς σκοπούς.

Η ίδια τακτική ακολουθήθηκε και στον επαγγελματικό αθλητισμό? στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ. Οι διαχωριστικές γραμμές που μπήκαν σε «δικούς μας» και «δικούς τους», χώρισαν την Ελλάδα σε δύο στρατόπεδα, προκαλώντας αλυσιδωτές εκρήξεις βίας και αναγκάζοντας τους φιλάθλους να εγκαταλείψουν τις εξέδρες, αφού καταλάβαιναν ότι ο νικητής δεν αναδεικνύεται στα γήπεδα, αλλά στα γραφεία των παραγόντων.

Η κυβέρνηση δεν τολμούσε σε τίποτα να «τραβήξει το αυτί» στα «παιδιά της», που καθημερινά ζητούσαν και περισσότερα, αφού το παραμύθι του «πολιτικού κόστους» εξακολουθούσε να την κοιμίζει. Και όσο αυτή δεν ξύπναγε από τον λήθαργό της, τόσο αυτά αποθρασύνονταν. Και το χειρότερο. Βλέποντας, το «μπάτε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μη δώσετε», πρόσωπα με σκοτεινό παρελθόν και με χρήματα άγνωστης προέλευσης, εισέρρευσαν στον αθλητισμό, φέρνοντας τα δικά τους ήθη και έθιμα σ’ αυτόν.

Η νέα Κυβέρνηση, δεν χρειάζεται να κινήσει «Γη και Ουρανό» για να αποκαταστήσει την αξιοκρατία, τις καθαρές εκλογικές αναμετρήσεις στην ανάδειξη των διοικήσεων των ομοσπονδιών και το «ευ αγωνίζεσθαι». Αρκεί να εφαρμόσει τον νόμο, χωρίς εξαιρέσεις. Και τότε πολύ απλά, θα ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι…