ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ

META την υποστολή της σημαίας μας στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, ήλθε η σειρά και των ομάδων μας στο μπάσκετ να πλησιάσουν την πόρτα της εξόδου. Με εξαίρεση το Μαρούσι που αγωνίζεται σε μία, ούτως ή άλλως, υποβαθμισμένη διοργάνωση, όλες οι άλλες ομάδες μας δεν είχαν τη δύναμη να σταθούν ανταγωνιστικά σε υψηλό επίπεδο. Μας είχαν καλομάθει με τις μεγάλες επιτυχίες τους την τελευταία δεκαετία και τώρα που έχει αρχίσει η φθίνουσα πορεία, δεν μπορούμε να συνηθίσουμε στην ιδέα της παρακμής.

ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ο Παναθηναϊκός έχει ακόμα ελπίδες να περάσει στο φάιναλ φορ της Ευρωλίγκας, ενώ ο Ολυμπιακός όχι. Αυτό ελάχιστη σημασία έχει. Και οι δύο μπήκαν αγκομαχώντας στη φάση των «16», πολύ χαμηλά στους ομίλους τους και μ’ ένα σύστημα αγώνων που κρατούσε στο παιχνίδι τους πολλούς και έκοβε τους λιγότερους. H γενικότερη εικόνα τους στη διοργάνωση μαρτυρεί ότι δεν έχουν την αίγλη του παρελθόντος και αφήνουν σε άλλους το ρόλο του πρωταγωνιστή.

ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να πει ότι η εξέλιξη αυτή δεν ήταν αναμενόμενη. Το ελληνικό μπάσκετ γιγαντώθηκε σε συλλογικό επίπεδο μετά τις τεράστιες επενδύσεις που έγιναν για να αποκτηθούν παίκτες παγκόσμιας εμβέλειας. Τώρα που οι συνθήκες (μικρά γήπεδα, μικρό ενδιαφέρον, ελάχιστα χρήματα από την τηλεόραση) δεν επιτρέπουν αντίστοιχες επενδύσεις, αυτόματα έπεσε η ταχύτητα. Λογικό είναι αυτό γιατί οι ομάδες που αγοράζονται ανεβαίνουν και πέφτουν πολύ πιο γρήγορα απ’ αυτές που χτίζονται. Χαρήκαμε την ξαφνική άνοδο και τώρα πρέπει να αντέξουμε και την πτώση…

ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ αυτό μπορεί να αλλάξει μόνο αν αλλάξουν τα δεδομένα με τα νέα γήπεδα που ετοιμάστηκαν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αν αποδειχθούν «κράχτης» και φέρουν ξανά τον κόσμο στα γήπεδα, θα αναζωπυρωθεί το ενδιαφέρον και θα «ξυπνήσει» η τηλεόραση. Είναι μια ένεση που χρειάζεται το άθλημα, γιατί ακόμα και παράγοντες σαν τον Γιαννακόπουλο που έχουν ρίξει τόσο πολλά χρήματα, δεν μπορούν να συνεχίσουν στον ίδιο ρυθμό μόνο και μόνο για το «μπράβο» της εξέδρας.

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ αγωνιστική και ψυχολογική υπέρβαση για να καταφέρει ο Παναθηναϊκός να πετύχει, τουλάχιστον, μια εκτός έδρας νίκη στον όμιλό του και να «αγγίξει» την πρόκριση για το φάιναλ φορ. Γιατί όλες οι ομάδες προστατεύουν τις έδρες τους ως «κόρην οφθαλμού» και κάθε νίκη είναι «χρυσάφι».

ΤΟ Μαρούσι δείχνει ότι μπορεί να σηκώσει «δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη» και το απέδειξε με την πρόκρισή του στο φάιναλ φορ της FEL. Τώρα, το ζητούμενο είναι η σωστή εξαργύρωση αυτής της πορείας που είναι απόλυτα επιτυχημένη στα 3/4 της φετινής περιόδου, σε Ελλάδα και Ευρώπη. Το κατά πόσον, δηλαδή, η κατάκτηση του ενός ή και των δύο τίτλων είναι εφικτή στα παιχνίδια που θα τους κρίνουν. Γιατί ο απολογισμός, ακόμα κι αν τώρα τελείωνε η χρονιά, θα ήταν επιτυχημένος για το Μαρούσι. Αλλά μην τολμήσει κανείς και πει κάτι τέτοιο στον Γιαννάκη. O πρωταθλητισμός θέλει το «κερασάκι στην τούρτα» και ο προπονητής που έχει «ζυμωθεί» με τους τίτλους, δεν ικανοποιείται απ’ οτιδήποτε λιγότερο…

ΜΕΓΑΛΟ πρόβλημα θα υπάρχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες με την εκφώνηση, με βάση τα όσα ακούμε στους Προολυμπιακούς. Δίνουν στους εκφωνητές τυποποιημένα κείμενα, με «ξύλινη» γλώσσα, και δεν τους επιτρέπουν να προσθέσουν ούτε ένα «και». Ακόμη και όταν οι εκφωνητές γνωρίζουν το άθλημα (κάτι που, συνήθως, δεν συμβαίνει με τους συντάκτες των κειμένων) και ανακαλύψουν κάποιο λάθος, δεν τους επιτρέπουν να το διορθώσουν.

ΤΟΥΣ Ολυμπιακούς θα παρακολουθήσουν χιλιάδες άνθρωποι, που δεν γνωρίζουν βασικούς κανονισμούς, τρόπο βαθμολόγησης και άλλα στοιχεία πολλών αθλημάτων. Δεν θα έπρεπε, λοιπόν, οι εκφωνητές να είναι ειδικοί, που θα εξηγούν, σε γενικές γραμμές, τι κάνουν ας πούμε αυτοί που βουτάνε από 10 μ. ή περιστρέφονται στο μονόζυγο ή σηκώνουν σίδερα;

«ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ θα είναι «αποστειρωμένοι»», παρατήρησε εύστοχα φίλαθλος, αναφερόμενος στις εκφωνήσεις.

ΜΠΟΡΕΙ μια γυναίκα να ανταποκριθεί στα καθήκοντα του διαιτητή ποδοσφαίρου σε αγώνες ανδρών; Απ’ ό,τι φάνηκε στο παιχνίδι, Αγιος Δημήτριος – ΠΟ Ατσαλένιου, όχι. H φιλότιμη διαιτητής δεν μπορούσε να ακολουθήσει τον ρυθμό τρεξίματος των ανδρών παικτών, με αποτέλεσμα να μένει συχνότατα μακριά από τις φάσεις και να μη βλέπει πασιφανείς παραβάσεις? όπως, ας αναφέρουμε ενδεικτικά, κοντρόλ με το χέρι παίκτη του ΠΟΑ, που ανάγκασε αντίπαλο να τον ανακόψει με φάουλ, με συνέπεια να τιμωρηθεί με κίτρινη κάρτα. Μήπως, λοιπόν, πρέπει οι γυναίκες διαιτητές να περιορίζονται για τους αγώνες των ανδρών σε θέση βοηθού και να διαιτητεύουν μόνον αγώνες γυναικών;