ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Θερμοκήπιο εγκληματικότητας όπου κανείς δεν φοβάται τίποτα

Το χειρότερο στην ιστορία της «Παράγκας» είναι το πώς ολοκληρώθηκε. Το 2004, ενώ η Ελλάδα πανηγύριζε την κατάκτηση του Euro, ο φάκελος που βρισκόταν στην εισαγγελία Πειραιά κατέληγε στο αρχείο: οι κασέτες που ακούστηκαν στις εκπομπές του Τριανταφυλλόπουλου δεν ήταν αρκετές για να υπάρξουν παραπομπές. Ακόμα χειρότερη ήταν η διερεύνηση της υπόθεσης από την αθλητική δικαιοσύνη.

Το καλοκαίρι του 2002, τον ρόλο του εκκαθαριστή της «Παράγκας» ανέλαβε ως πρόεδρος της ΕΠΟ ο κ. Βασίλης Γκαγκάτσης, που έγινε ισχυρός άνδρας του ποδοσφαίρου σε μια νύχτα. Η ΕΠΟ υποσχέθηκε να βγάλει ένα πόρισμα έπειτα από έρευνα και να το στείλει στην αθλητική δικαιοσύνη: το πόρισμα δεν βγήκε ποτέ.

Συνέβη κάτι μοναδικό στην παγκόσμια ιστορία του ποδοσφαίρου: εκδιώχτηκαν από τους πίνακες όλοι οι διαιτητές τα ονόματα των οποίων ακούγονταν στις κασέτες, αλλά δεν υπήρξε ποινή εναντίον κανενός παράγοντα και φυσικά εναντίον καμίας ομάδας!

Η ΕΠΟ κατέληξε στο άτυπο συμπέρασμα ότι η «Παράγκα» ήταν μια εταιρεία διαιτητών που δεν δούλεψε αποκλειστικά για κανένα. Και από τότε ο χώρος του ποδοσφαίρου, που σημειωτέον αυτοδιοικείται, κατέληξε ένα αληθινό θερμοκήπιο εγκληματικότητας, αφού κανένας δεν φοβάται τίποτα!

Το μεγαλύτερο κρυφτούλι με την πραγματικότητα είναι η συνήθεια της ΕΠΟ, να περιμένει πρώτα να βγαίνουν οι αποφάσεις της τακτικής δικαιοσύνης και μετά να δίνεται εντολή στην αθλητική δικαιοσύνη να κινηθεί – λες και το ποινικό και το αθλητικό δίκαιο είναι ένα και το ίδιο.

Στην Ιταλία π.χ. όταν προέκυψαν ενοχοποιητικά στοιχεία για παράγοντες, όπως ο Λουτσιάνο Μότζι, που επηρέαζαν διαιτητές συζητώντας απλώς μαζί τους, η αθλητική δικαιοσύνη επέβαλε ποινές σε παράγοντες και ομάδες γιατί δυσφήμησαν το άθλημα: αυτή ήταν η κύρια κατηγορία. Ο Μότζι, το 2006, δεν έχει καταδικαστεί από τη δικαιοσύνη όμως απώλεσε τη φίλαθλη ιδιότητα και η Γιουβέντους, της οποίας πρωταθλήματα αφαιρέθηκαν, αγωνίστηκε στη Β΄ Εθνική, ενώ με μείον βαθμούς ξεκίνησαν το πρωτάθλημα του 2006-7 η Μίλαν, η Λάτσιο, η Φιορεντίνα. Βέβαια η περίπτωση της Ιταλίας έχει δύο διαφορές: η πρώτη είναι ότι οι κασέτες του Μότζι ήταν αποτέλεσμα εισαγγελικής έρευνας. Η δεύτερη ότι οι Ιταλοί αγαπούν το ποδόσφαιρό τους πιο πολύ από τους παράγοντές του και δεν επιτρέπουν σε αυτούς να το δυσφημήσουν…