ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Για τη δόξα της Μάλτας

Τα παιχνίδια στη Μάλτα δεν ήταν ποτέ απλά για την εθνική ομάδα της Ελλάδας. Ακόμα και τον καιρό του Οτο Ρεχάγκελ, όταν μεταξύ των Μαλτέζων και της Εθνικής μας υπήρξε στη βαθμολογία της FIFA μια τεράστια διαφορά, ποτέ το πέρασμα από εκεί δεν ήταν εύκολο: την τελευταία φορά η Εθνική μας κέρδισε με 1-0 με ένα αρκετά συζητήσιμο πέναλτι. Το γιατί συμβαίνει αυτό μού το εξηγούσε πριν από λίγο καιρό ο (πρώην πλέον) πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της Μάλτας Τζο Μίφσουντ, ο οποίος ερχόταν συχνά στην Ελλάδα ως εκπρόσωπος της UEFA στις γενικές συνελεύσεις της ΕΠΟ. Σύμφωνα με τον Μίφσουντ, η νίκη της Μάλτας επί της Εθνικής Ελλάδος για τα προκριματικά του παγκόσμιου κυπέλλου του 1976 ήταν για χρόνια ένα είδος ορόσημου για τους Μαλτέζους! Επειδή εθεωρείτο για χρόνια η πιο μεγάλη επιτυχία της εθνικής τους ομάδας, οι Μαλτέζοι περίμεναν πάντα την Εθνική μας για να ξαναγράψουν ιστορία: η νίκη επί των Ελλήνων υπήρξε για χρόνια μια χρυσή ποδοσφαιρική στιγμή, ένα μεγάλο αποτέλεσμα που στάθηκε αιτία να γνωρίσει η Μάλτα τη δόξα της μιας βραδιάς.

Η νίκη των Μαλτέζων εκείνη ήταν μια μεγάλη έκπληξη. Εκείνη η εθνική μας ομάδα ήταν πιθανότατα η πιο πλούσια σε ταλέντο στην ιστορία. Εχοντας στις τάξεις της παίκτες – μύθους όπως ο Δομάζος, ο Παπαϊωάννου, ο Δεληκάρης, ο Κούδας, εκείνη η ομάδα απέσπασε δύο ισοπαλίες από τη Δυτική Γερμανία του Μπεκενμπάουερ, μετέπειτα πρωταθλήτρια κόσμου. Η ποδοσφαιρική λαϊκή δοξασία θέλει εκείνο το ματς στη Μάλτα να ήταν το τελευταίο της προκριματικής φάσης – με τον καιρό πέρασε στην ιστορία ότι η Εθνική μας έχασε στη Μάλτα, ενώ ήταν πρώτη και είχε την πρόκριση στα χέρια της: στην πραγματικότητα, το ματς με τους Μαλτέζους ήταν ένα από τα πρώτα της προκριματικής φάσης και όχι φυσικά το τελευταίο, αλλά οι δραματικές λεπτομέρειες αρέσουν πιο πολύ από την αλήθεια!

Γιατί τότε χάσαμε στη Μάλτα; Ο Αντώνης Αντωνιάδης μου έλεγε κάποτε ότι η ομάδα μας δεν κατάλαβε πόσο σοβαρός αντίπαλος ήταν η Μάλτα. Μου έλεγε ότι οι παίκτες πήγαν στο χωμάτινο γήπεδο να παίξουν μεσημεριάτικα και τους έπιασε κατάθλιψη. Το σχεδόν άδειο γήπεδο σκότωσε την οποία όρεξή τους για μπάλα: μπορεί να συμβεί. Ούτε οι ίδιοι οι παίκτες μας κατάλαβαν πόσο σκληρή ήταν η ήττα εκείνη. Το διαπίστωσαν χρόνια αργότερα, όταν τους κάλεσε η ομοσπονδία της Μάλτας στα γενέθλια των πενήντα της χρόνων για να τους τιμήσει (!) γιατί ήταν, άθελά τους, πρωταγωνιστές (!) στη μεγαλύτερη νίκη της Εθνικής της ομάδας.

Αν οι παίκτες του Σάντος δεν θέλουν να τους τιμήσουν οι Μαλτέζοι κι αυτούς κάποια χρόνια αργότερα, ας προσέξουν σήμερα…