ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Με ελπίδες λιγοστές

Με ελπίδες λιγοστές

Η αντίστροφη μέτρηση για την Εθνική ποδοσφαίρου ήδη έχει αρχίσει. Στις 14 Ιουνίου ο Φερνάντο Σάντος καλείται να παρατάξει στο «Μινεϊράο», του Μπέλο Οριζόντε την καλύτερη δυνατή ενδεκάδα απέναντι στην Κολομβία. Διότι, αν η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, αυτό το παιχνίδι θα αποτελέσει την «πυξίδα» για το πού θα μπορέσει να φτάσει η ομάδα μας.

Η πρώτη μας αντίπαλος είναι θεωρητικά η μόνη που δείχνει να είναι στα… μέτρα μας. Ιαπωνία και Ακτή Ελεφαντοστού έχουν περισσότερες πιθανότητες να βρεθούν πάνω από εμάς στη βαθμολογία του ομίλου, από τον οποίο προκρίνονται οι δύο πρώτες για τον επόμενο γύρο.

Το πρώτο δεδομένο είναι πως η ομάδα μας πρέπει να υπερβάλει τις δυνάμεις της, για να μπορέσει να πετύχει τον πολύ δύσκολο στόχο της και να βρεθεί στις 16 καλύτερες του κόσμου. Κάτι τέτοιο θα αποτελέσει τεράστια επιτυχία. Ομως, ακόμα και ο πιο αισιόδοξος φίλος της, δεν μπορεί να τρέφει παρόμοιες αυταπάτες.

Οχι πως στο ποδόσφαιρο δεν συμβαίνουν θαύματα. Το έχουμε ζήσει, το 2004 στα γήπεδα της Πορτογαλίας. Εκεί όπου ο σημερινός ευρωβουλευτής, Θόδωρος Ζαγοράκης και η παρέα του, υπό την καθοδήγηση του Οτο Ρεχάγκελ σήκωσαν το ευρωπαϊκό τρόπαιο στον ουρανό της Λισσαβώνας. Ωστόσο, οι τότε συνθήκες ήταν πολύ διαφορετικές από αυτές που επικρατούν στις μέρες μας.

Μία βασική παράμετρος ήταν οι αντίπαλοι που είχε αποκλείσει τότε η ομάδα μας για να παίξει στην τελική φάση. Σίγουρα η δυναμικότητά τους δεν συγκρίνεται μ’ αυτούς που ξεπέρασε για να βρίσκεται τώρα στη Βραζιλία. Επομένως η εμπειρία και τα «πιστεύω» εκείνων των παικτών ήταν πολύ πιο ανεπτυγμένα. Αυτά και μόνο και χωρίς να συγκρίνω την ποιότητα των τότε ποδοσφαιριστών με των νυν, καθιστούσαν πολύ πιο ισχυρό το συγκρότημα του Γερμανού προπονητή, από αυτό του Πορτογάλου.

Η δεύτερη παράμετρος, αφορά το «σκεπτικό» του Φερνάντο Σάντος. Ο Οτο Ρεχάγκελ, δεν άφησε ποτέ… παραπονούμενους, αυτούς που τον είχαν οδηγήσει τότε στην Πορτογαλία. Ομως η επιμονή του διαδόχου του σε ορισμένα πρόσωπα, προκαλεί απορίες. Και επειδή, δεν θέλω να γίνω, «μετά Χριστόν προφήτης», θα αναφερθώ σε δύο παίκτες.

Στον Κατσουράνη και στον Τζιόλη. Ο πρώτος, έπαιξε λόγω ανάγκης ως κεντρικός αμυντικός στον ΠΑΟΚ και ο δεύτερος, θεωρήθηκε πως δεν μπορεί να βοηθήσει την ομάδα της Θεσσαλονίκης και παραχωρήθηκε. Και τους δύο, δείχνει πως τους προορίζει για βασικούς. Σε μία περίοδο, που το ποδόσφαιρο, βασίζεται στην ταχύτητα, αναρωτιέμαι, γιατί θα το επιχειρήσει αυτό ο Σάντος.

Υπάρχουν και άλλα… περίεργα, σε ό,τι αφορά τον καταρτισμό της αποστολής. Ομως δεχόμενος πως «όσα ξέρει ο νοικοκύρης, δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος», θα περιμένω την πρώτη εμφάνιση της Εθνικής. Μακάρι να δικαιωθούν οι αισιόδοξοι. Ομως με τις μέχρι τώρα εμφανίσεις αυτή η ομάδα, δεν επιτρέπει… όνειρα, ακόμη και θερινής νύχτας.