ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

ΕΦ’ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ

Νύχτα οριστικής και τελεσίδικης κρίσης για τέσσερις ομάδες ποδοσφαίρου, νύχτα σπάνιας αγωνίας για ΟΦΗ, Γιάννινα, Παναχαϊκή και Πανηλειακό. Το γεγονός ότι χρειάστηκε και τρίτο ματς για να αναδειχθεί ο καλύτερος, υπογραμμίζει το πόσο κοντά, από πλευράς δυναμικότητας, είναι οι αντίπαλοι. Βέβαια, ότι η ισοπαλία ευνοεί Παναχαϊκή και Γιάννινα είναι εξαιρετικά σημαντικό πλεονέκτημα, όμως, καμία πρόβλεψη και εκτίμηση δεν είναι εύκολο να γίνει. Το ψυχολογικό θρίλερ της ύστατης μάχης έχει άγνωστο τέλος και το κυριότερο, δεν μπορείς ποτέ να σταθμίσεις τους παράγοντες εκείνους που θα συντελέσουν στο αποτέλεσμα. Πολλοί πιστεύουν ότι ρόλο καθοριστικό διαδραματίζει η τύχη ή η ατυχία, ωστόσο οι έμπειροι περί το ποδόσφαιρο δεν αποδέχονται, τουλάχιστον καθολικά, αυτή τη θεώρηση. Το άσχημο σε τέτοια παιχνίδια, όπου κρίνεται μία ολόκληρη κατηγορία, είναι ότι η πλάστιγγα πιθανόν να γύρει από ένα και μόνο λάθος, που δεν θα επανορθωθεί. Το ποδόσφαιρο όλα τα περιέχει, αλλά κανείς δεν παραγνωρίζει ότι έχει σημασία ο τρόπος που θα δει το παιχνίδι μια ομάδα. Πάντα μετράει ο βαθμός αποφασιστικότητας, πίστης και αυτοκυριαρχίας, που μεταφράζεται στον αγωνιστικό χώρο σε έλεγχο του αγώνα. Υπάρχουν και στιγμές που ισχύει το «φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη», οπότε ξεδιπλώνεται η χρησιμοποίηση της τακτικής ως μέσου επιβολής. Τα μπαράζ κατά βάσιν είναι ψυχοφθόρα, απαιτούν γερά νεύρα και επιμονή και δεν είναι μόνο περιπέτεια για τους παίκτες και τους προπονητές, αλλά και για τους θεατές, που κατά κανόνα είναι φανατικοί οπαδοί άμεσα και άρρηκτα ταυτισμένοι με την ομάδα τους. Απαίτηση για θέαμα δεν υπάρχει, αλλά τέτοιες συγκρούσεις παράγουν σύνθετες και δυνατές εικόνες. Στην κυριολεξία έχουμε να κάνουμε με μάχη επιβίωσης. Το ερώτημα είναι αν θα πρέπει να γίνονται τέτοια παιχνίδια. Δεν είναι εύκολη η απάντηση. Ισως θα ήταν καλύτερο να μετρούσαν λεπτομέρειες από τη διαδρομή στο πρωτάθλημα, που συνθέτουν μία συνθετικότερη αντιμετώπιση του ποιος είναι καλύτερος και ποιος όχι, με βάση τη βαθμολογία, τη διαφοιρά τερμάτων, ακόμη και σε μεταξύ των αντιπάλων αγώνες. Γιατί αλήθεια να υποχρεώνονται σε τόσο εξαντλητικές από κάθε πλευρά διαδικασίες; Πάλι καλά που η εξέλιξη επιτρέπει να γίνονται νυχτερινές οι αναμετρήσεις. Παλαιότερα, που γίνονταν μπαράζ ακόμη και για την ανάδειξη πρωταθλητή, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός έπαιζαν στην ουδέτερη Νέα Φιλαδέλφεια με σαράντα βαθμούς υπό… σκιά και όχι μία φορά, αλλά δύο. Κανείς δεν ζηλεύει τη θέση των τεσσάρων ομάδων, δύο από τις οποίες σήμερα θα εγκαταλείψουν την κατηγορία, με μέλλον που δεν μπορεί να προδιαγραφεί. Οποιος υποβιβάζεται, ποτέ δεν γνωρίζει την εν συνεχεία τύχη του. Χαρακτηριστικότερη είναι η περίπτωση της θρυλικής Δόξας Δράμας, που έφθασε στην ερασιτεχνική κατηγορία και ταλαιπωρείται. Πολλές ομάδες που κατρακύλησαν από την κορυφαία κατηγορία είναι χαμένες και αποτελούν παρελθόν που μοιάζει οριστικό και αμετάκλητο. Ολες αυτές οι σκέψεις ή παρεμφερείς συνοδεύουν τις αποψινές συναντήσεις τεσσάρων ομάδων που είχαν τις προδιαγραφές όολες, να αποφύγουν ότι ζουν. Ειδικότερα ο ΟΦΗ, που έφθασε σε μεγάλες διακρίσεις, ακόμη και στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας, που βγήκε στην Ευρώπη με φιλοδοξίες, που ήταν ο φόβος και ο τρόμος για το αποκαλούμενο ποδοσφαιρικό κατεστημένο της κορυφής, κατέπληξε αρνητικά με την πορεία που είχε. Οσον αφορά τους άλλους τρεις, πρέπει να αναγνωριστούν η σπουδαία βελτίωση του ΠΑΣ από τη στιγμή που ανέλαβε ο Αναστόπουλος και η ποιότητα της ομάδας, οι αξιόλογες νίκες της Παναχαϊκής που δημιούργησαν την εντύπωση ότι θα αποφύγει την περιπέτεια και τέλος, οι απροσδόκητες αποτυχίες του Πανηλειακού, που όταν πιάνει παιχνίδι, διερωτάσαι γιατί ειναι τόσο χαμηλά.

Τα λόγια αυτά βγαίνουν από το στόμα του Γιούρι Ζαχαριέβιτς. Ενα όνομα άγνωστο σε όσους δεν έχουν μυηθεί στο άθλημα της άρσης βαρών. Ενας θρύλος για τους μυημένους. Ο άνθρωπος, που ξεκίνησε το άθλημα σε ηλικία 10 ετών κι ενώ ζύγιζε μόνο 36 κιλά, με την πάροδο των χρόνων αγωνίστηκε σε 13 κατηγορίες σωματικού βάρους, κερδίζοντας πολλές διακρίσεις. Γι’ αυτό έχουν ιδιαίτερη σημασία.