ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

«Παρασκήνιο στα αθλήματα»

«Η ομάδα σας έχει ένα βασικό μειονέκτημα: δεν υπάρχουν αντικαταστάτες των κορυφαίων αθλητών. Και αυτό κάποια στιγμή θα σας προξενήσει πρόβλημα, γιατί θα μείνετε χωρίς πρωταθλητές. Πρέπει να το σκεφτείτε έγκαιρα. Αυτό, βέβαια, αφορά πολλές χώρες. Αθλητές μπορεί να υπάρχουν, αλλά εάν δεν υπάρχει θέαμα και δυνατοί πρωταθλητές, δεν θα πηγαίνει ο κόσμος στα στάδια».

Τα λόγια αυτά βγαίνουν από το στόμα του Γιούρι Ζαχαριέβιτς. Ενα όνομα άγνωστο σε όσους δεν έχουν μυηθεί στο άθλημα της άρσης βαρών. Ενας θρύλος για τους μυημένους. Ο άνθρωπος, που ξεκίνησε το άθλημα σε ηλικία 10 ετών κι ενώ ζύγιζε μόνο 36 κιλά, με την πάροδο των χρόνων αγωνίστηκε σε 13 κατηγορίες σωματικού βάρους, κερδίζοντας πολλές διακρίσεις. Γι’ αυτό έχουν ιδιαίτερη σημασία.

Κορυφαία στιγμή της καριέρας του ήταν η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς τους 1988 και το χρυσό μετάλλιο. Εκεί πέτυχε το αδιανόητο. Ζύγιζε λιγότερο από 110 κιλά και ανύψωσε 210 στο αρασέ και 245 στο ζετέ. Από τότε, ουδείς έχει καταφέρει να σηκώσει περισσότερα ζυγίζοντας τα ίδια κιλά. «Διάττων αστήρ» θα πείτε, αφού δεν πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης, παρ’ ότι ήταν μόλις 29 ετών. Η πραγματικότητα, όμως, όπως αποκαλύπτει ο ίδιος στην «K», είναι τελείως διαφορετική.

«Η παγκόσμια ομοσπονδία έβαλε έναν όρο, ότι εάν ο αθλητής δεν αγωνιστεί μέσα σε ένα χρόνο σε κάποιους αγώνες παγκοσμίου επιπέδου, δεν έχει δικαίωμα να μετάσχει στους Ολυμπιακούς. Εγώ δεν το γνώριζα και επειδή ήμουν σε κόντρα με τον πρώτο προπονητή, Βασίλι Αλεξέγιεφ, αυτός φρόντισε να μην το μάθω. Ετσι, παρ’ όλο που ήμουν στην Εθνική, δεν με άφησαν να αγωνιστώ. Προσπάθησα αλλά δεν κατάφερα να προλάβω», τονίζει ο «Γιούρα», όπως τον αποκαλούν οι φίλοι του, που σήμερα είναι πρόεδρος της ρωσικής ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ψηλός με καλογυμνασμένο σώμα, παρ’ όλο που, όπως λέει ο ίδιος, έχει σχεδόν δέκα χρόνια να πιάσει μπάρα στα χέρια του, και μ’ ένα μόνιμο χαμόγελο στα χείλη, ακόμα και όταν μιλάει για θέματα που τον πικραίνουν, ο Ζαχαριέβιτς αφηγείται τα προβλήματα που έζησε στα δύσκολα χρόνια του πρωταθλητισμού. «Σε όλα τ’ αθλήματα υπάρχει παρασκήνιο. Στα χρόνια μου, κάποιες φορές η Κα Γκε Μπε δεν μας άφηνε να πάμε να αγωνιστούμε εκτός Ρωσίας γιατί είχαμε θεωρηθεί επικίνδυνοι για τη χώρα, ενώ άλλες φορές η Ομοσπονδία έπαιζε κάποια παιχνίδια. Αυτή είναι μια άσχημη σελίδα από τις αναμνήσεις μου. Οταν διαφωνούσα με τον προπονητή μου, αυτός έπαιρνε τηλέφωνο και δεν με έπαιρναν σε κανένα αγώνα. Δυστυχώς, δεν φτάνει ένας αθλητής να είναι ταλέντο. Χρειάζεται βοήθεια από τους προπονητές, το κράτος και την ομοσπονδία, γιατί μόνος του και εάν δεν θέλουν όλοι οι άλλοι, δεν θα κάνει τίποτα. Τώρα είμαι πρόεδρος στη Ρωσική Ομοσπονδία και προσπαθώ να κάνω ό,τι καλύτερο για την ομάδα για να μη γίνονται οι αδικίες που υπήρχαν στο παρελθόν».

– Στη Σοβιετική Ενωση, οι αθλητές της άρσης βαρών κυριαρχούσαν στις διεθνείς διοργανώσεις. Σήμερα οι διακρίσεις των Ρώσων είναι λίγες. Υπάρχουν ταλέντα;

– Εχουμε αθλητές που μπορούν να πετύχουν, αλλά πρέπει να εμπιστευθούν τον εαυτό τους και την Ομοσπονδία. Βέβαια, τις επιτυχίες που είχε η Σοβιετική Ενωση δεν θα έχει η Ρωσία».

Είκοσι χρόνια αθλητής και τώρα πρόεδρος. Ενημερώνεται για όλες τις αντίπαλες ομοσπονδίες. Φυσικά και για την ελληνική.

– Τους τελευταίους μήνες γίνεται μεγάλη συζήτηση για το εάν πρέπει οι ολυμπιονίκες μας να ανέβουν κατηγορία βάρους. Ποια είναι η γνώμη σας;

– Εξαρτάται από τη μέθοδο της προπόνησης και το πώς θα μπορέσουν οι πρωταθλητές να φτάσουν χωρίς τραυματισμούς στο 2004. Πολλοί υποστηρίζουν ότι όταν ένας αθλητής ανεβαίνει κατηγορία, ανανεώνεται. Αυτό δεν ισχύει πάντα. Στα παραπάνω κιλά, υπάρχουν τακτοποιημένοι αθλητές. Ισως να αποτελέσει λάθος. Οι αθλητές θα βρουν μόνοι τους τι τους ταιριάζει. Τα συμφέροντα πρέπει να είναι ομαδικά». Μοιραία η συζήτηση έφτασε και στα… φάρμακα. Κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Σίδνεϊ και ύστερα από των εντοπισμό αθλητών που είχαν χρησιμοποιήσει απαγορευμένες ουσίες, πολλοί ήταν αυτοί που είχαν πει ότι η άρση βαρών θα φύγει από το πρόγραμμα. Ο Γιούρι Ζαχαριέβιτς προτίμησε να μην «κρυφτεί» πίσω από τις λέξεις. «Εάν θα μείνει ή όχι το άθλημα στο πρόγραμμα, εξαρτάται από τον πρόεδρο της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Η πολιτική πρέπει να είναι ίδια για όλα τα αθλήματα. Τα φάρμακα, σε μικρές ποσότητες, είναι καλά για τους τραυματισμούς, αλλά η κατάχρηση κάνει κακό. Ομως, για να μιλήσουμε ξεκάθαρα ή πρέπει να κόψουν τελείως τις απαγορευμένες ουσίες απ’ όλα τα αθλήματα ή να τις αφήσουν ελεύθερες.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έδειξε ο Γιούρι Ζαχαριέβιτς, κατά την επίσκεψη τους στη χώρα μας, για τη πρόοδο των ολυμπιακών έργων. «Η Ελλάδα πρέπει να κάνει τους καλύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν είναι θέμα εάν μπορεί, πρέπει να τα καταφέρει. Η ιστορία είναι σύμμαχός σας. Πιστεύω ότι θα έπρεπε να είχαν ανατεθεί στη χώρα σας από το 1996 γιατί τότε συμπληρώνονταν 100 χρόνια. Να είστε σίγουροι ότι οι αθλητές και οι προπονητές της Ρωσίας στήριξαν τις προσπάθειες της χώρας σας. Δυστυχώς, όμως, ο λόγος των αθλητών δεν μετράει. Σημασία έχει τι λένε οι πολιτικοί».

Για την επικινδυνότητα του φαρμάκου συνηγορεί και ο καθηγητής Σέντσερ: «Θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν πολλές ενέσεις για να αυξήσουν την περιεκτικότητα του αίματος σε οξυγόνο κατά 1%. Υπολογίζω πως είναι απαραίτητη μια έγχυση γύρω στα 50 μιλιγκράμ».