ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

O ήλιος λάμπει στο Βανκούβερ

Στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου μου πάντα (12/2) με λιακάδα θαυμαστή και +16° στο Βανκούβερ!. Οι πάγοι κατέλαβαν την Αθήνα, πληροφορούμαι από το TV κανάλι Odyssey. Καπνίζω, όπως και πολλοί άλλοι «κολασμένοι» στα δικά τους μπαλκόνια. Χαιρετιζόμαστε με ύφος συνωμοτικό και στοχαστικό. Το CBC2 (κάτι σαν το Γ΄ Πρόγραμμα της EPT και με ίδιες επιλογές περίπου) στη διαπασών από μέσα, καθώς αναλογίζομαι τον λόγο του καλλιτεχνικού διευθυντή του καναδικού Φεστιβάλ Χορού, χορογράφου Μπράιαν Ουέμπ, ο οποίος στα εγκαίνια της 4ης Μπιενάλε Χορού τόνισε ότι «στην πολυμορφία του, το Βανκούβερ είναι μια πολύ σύγχρονη καναδική πόλη. H χορευτική κοινότητα αντικατοπτρίζει την ποικίλη πολιτισμικότητά της και δεν υπάρχει, πράγματι, κανένα μοναδικό χορευτικό στίγμα που να τη μονοπωλεί και να δημιουργεί κάποιο στυλ Βανκούβερ. Και αυτό αποτελεί το πιο ερεθιστικό χαρακτηριστικό του Χορού στην Πόλη».

Κρίνοντας από το πρώτο πρόγραμμα αυτής της πλατφόρμας (11/2), ο λόγος του δεν θα μπορούσε να είναι πιο σωστός. Τρεις ομάδες παρουσίασαν αποσπάσματα έργων τους, ενώ μια τέταρτη προσέφερε ένα αυτοτελές κομμάτι. H Καναδέζα Σούζαν Ελιοτ της ομάδας Anatomica στο πρωτότυπο, πανέξυπνο, ευρηματικό και σωστής διαρκείας σόλο της στο «Καταφύγιο» έκλεψε τις εντυπώσεις. Κατέβασε θεατές στο πατάρι της σκηνής, έστησε ένα μικρό ανατομικό ανδρείκελο σε ένα σκαμνί και «ερεύνησε το ανθρώπινο σώμα ως πρώτη κατοικία, διαμονή και καταφύγιο των φυσικών, συναισθηματικών και διανοητικών προβληματισμών». Εξοχο.

Από τους τρεις άλλους χορογράφους, που παρουσίασαν αποσπάσματα μεγαλύτερων έργων, εκτίμησα την εκμετάλλευση του physical dance στα αμιγώς χορευτικά μέρη από την Ελληνοκαναδή Πάρας Τερεζάκη με την Κίνησις Ντανς στο χοροθεατρικό «Shellshock II» εμπνευσμένο από τον Τρωικό Πόλεμο ή κάθε πόλεμο έκτοτε. Ομως, ήταν στο DVD, που ολόκληρο το ωριαίο έργο έλαβε τη σωστή του συναρπαστική δραματική διάσταση. Στο απόσπασμα «Tao» του Κινεζοκαναδού Ουέν Ουέι Ουάγνκ της WeWei Dance είχαμε δυναμικό νεοκλασικό ύφος, ξυπόλυτο πόδι, ώριμη σημειογραφία και εκτέλεση από 5 ικανούς χορευτές. Αντίθετα, το αποσπασματικό σόλο «Αγρός» του φιλιππινεζοκαναδού Αλβιν Εράσγκα Ταλεντίνο της ομάδας Εράσγκα ήταν μακρύτερο από όσο άντεχε τόσο η θεματογραφία όσο και η αργή κίνηση με στοιχεία Μπούτο. Εντύπωση μου δημιούργησαν στη μικρή σκηνή (12×10) οι φωτισμοί. Αναφέρω τους Τζέιμς Πράουντφουτ και Σέιν Ντρούκερ γιατί το αξίζουν. Αριστα, 10! Επίσης εκπληκτικά τα βίντεο, που συνόδευαν τα τρία μεγαλύτερα κομμάτια. H D-Αν Κούμπι Τρεπανιέ ξεχωρίζει τόσο για τον «Αγρό» (με τον χορογράφο αλλά και τον Ταντ Ερμιτάνο), όσο και για την έξοχη δουλειά στη χοροθεατρική παράσταση του Τερεζάκη. Αν κατέγραψα όλα αυτά τα ονόματα είναι ακριβώς για να αποδείξω τη μοναδική πολυπολιτισμικότητα του γενικότερου χώρου και του λόγου του κ. Ουέμπ το αληθές.

Το αυτό αποδείχτηκε και στις Παρουσιάσεις σε Στούντιο (13/2) στο Κέντρο Χορού πάντα. O πολύ καλός χορευτής των Τερεζάκη και Ουάγκ, ο Φάρλεϊ Γιόχανσον με τη Σάνον Μορένα και τους Μαρκ Μπερουμπή, ακορντεόν και τραγούδι, και Τζ. Π. Κάρτερ, τρομπέτα, πρότειναν το κωμικό «Τάνγκο Τρες». H Τάρα Σεγιέν Φρίντεμπεργκ ένα επίσης κωμικό σόλο. H χορευτική ομάδα Σύνδεσμος στην «Αφοσίωση» προσέφερε εβραϊκές ανακλήσεις σε χορογραφία Γκέιλ Λότενμπεργκ, μουσική Μπόντρα Ιλάια και σκηνικά – κοστούμια Νικόλα Κοζάκιεβιτς. H Χορευτική Ομάδα του Πνεύματος του Κοράκου απέδωσε τα «Τραγούδια του Σάιρ Τσο» από τις παραδόσεις των Ινδιάνων κατοίκων του Γιουκόν, ενώ η Μάρθα Κάρτερ προτίμησε δύο βίντεο-ντανς. H πολυπολιτισμική καταγραφή έγινε και εδώ αντιληπτή. Κάθε άλλο σχόλιο περισσεύει.

Στο δεύτερο πρόγραμμα (14/2) οι… αμιγώς Καναδοί είχαν την τιμητική τους. Αν και τα ονόματα που καταγράφονταν στο έντυπο πρόγραμμα για ποικίλες συνεισφορές… παίζονταν. Οπωσδήποτε τόσο ο Πράουντφουτ όσο και ο Ντρούκερ στους φωτιστικούς σχεδιασμούς είχαν πάλι την τιμητική τους. Πολλές κυρίες προσέφεραν σόλι, ντουέτι και τρίο αλλά θα είναι ένας κύριος, ο Τζο Ινκ, που μας αφόπλισε με το απολαυστικό «Αριστερά», ένα κλαουνίστικο δεξιοτεχνικό σόλο με ένα φλιτζανάκι του καφέ – κηροπήγιο.

Στη γενικότερη περιοχή, το θέατρο βρίσκεται σε αναβρασμό: «Εκβους» (Π. Σάφερ), «Σλιουθ» (A. Σάφερ), «Ξυπόλυτη στο πάρκο» (N. Σάιμον) και η επιτυχία που έχει ξετρελάνει τη Δυτική Ακτή «Βρώμικη Ξανθιά», από τη ζωή της διαβόητης Μέι Ουέστ. Χρόνο και χρήμα να έχει κανείς… Για το χορευτικό Βανκούβερ, όμως, έπεται συνέχεια και τέλος στο επόμενο σημείωμα.