ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Αφροδίτη Μάνου: Στο θέατρο όμως υπάρχει και κάτι άλλο…

Πάνε δέκα χρόνια τώρα που έχουμε να ακούσουμε καινούργια τραγούδια από την Αφροδίτη Μάνου, μια αγαπητή τραγουδίστρια που «αίφνης» στη δεκαετία του ’80 μας παρουσίασε κι ένα ακόμα πιο ενδιαφέρον πρόσωπο τραγουδοποιού. Μετά το «Πού πας καραβάκι» όμως, τη συλλογή τραγουδιών που έβγαλε το 1994, δεν τη χάσαμε ακριβώς, αλλά τη βρίσκουμε να γράφει μουσική και τραγούδια για θεατρικές παραστάσεις και ταινίες – ιδίως σε δουλειές του συγγραφικού διδύμου Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου: Πρώτα στο θεατρικό «Δυόμισι μπουλντόγκ κι ένας φόνος», μετά η ταινία «Το κλάμα βγήκε απ’ τον Παράδεισο» και τώρα… Τώρα, ιδού, γεμάτη από ευφρόσυνα τραγούδια της Μάνου η υπερπαραγωγή του Εθνικού Θεάτρου στο «Κοτοπούλη-Ρεξ» με το μιούζικαλ του διδύμου, «Ποια Ελένη;». Ενα μιούζικαλ που ξετινάζει Τρωικούς Πολέμους, θεούς, Πάριδες, Ωραίες Ελένες κι όλα τα σχετικά, μιλώντας με κέφι για τον έρωτα και την ομορφιά, αλλά και τη σχετικότητα ή την πλάνη που συνήθως συνυφαίνονται μ’ όλ’ αυτά.

– Καλώς, αλλά «προσωπικό» σας δίσκο, κ. Μάνου, με καινούργια τραγούδια σας δεν θα ακούσουμε;

– Ναι, ελπίζω ότι σύντομα θα βγει ένας δίσκος που ετοιμάζω. Το χρωστάω και στο εαυτό μου αυτό. Δεν είναι ότι τόσα χρόνια δεν έγραφα, αλλά δεν είμαι και τόσο χαρούμενη με την κατάσταση στο τραγούδι… Δεν πουλάνε οι δίσκοι… Είναι βέβαια όλο αυτό, ότι εταιρείες, τηλεοράσεις, ραδιόφωνα πριμοδοτούν το ψυχαγωγικό τραγούδι, κι ότι για να φτάσει το τραγούδι σου στον κόσμο πρέπει να χρησιμοποιείς πια τρόπους που σε μερικούς ανθρώπους δεν είναι εύκολο να το κάνουν, αλλά είναι ότι έχει αλλάξει κι ο κόσμος… Εχει άλλες προτεραιότητες ίσως, δεν είναι πια ο κόσμος που θα πάει το βράδυ σπίτι του, θα βάλει ένα ποτό και θα ακούσει ένα δίσκο. Δίσταζα λοιπόν να βγάλω δίσκο. Ηρθε, εν τω μεταξύ, κι αυτή η ιστορία με το θέατρο και τον κινηματογράφο και καλύφθηκα συναισθηματικά φαίνεται…

– Δεν σας φόβισε τώρα που κληθήκατε να γράψετε για πρώτη φορά μουσική για ένα μιούζικαλ;

– Καθόλου. Αυτό που χρειαζόταν το έργο κι η παράσταση ήταν τραγούδια σαν αυτά που τραγουδιούνται κι εκτός θεάτρου. Δεν είχαμε τη γραμμή των ξένων μιούζικαλ. Αντιθέτως, ακολούθησα απόλυτα ελληνικούς μουσικούς δρόμους -ρυθμοί, μελωδίες κ.λπ.-, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις που το βρήκα πιο χαριτωμένο να γίνει διαφορετικά, όπως λ.χ. να τραγουδά η Τζέση Παπουτσή, η ηρωίδα του έργου, που είναι η… αντι-Ωραία Ελένη, ένα τραγουδάκι σε στυλ Μέριλιν Μονρόε. Αυτό όμως που χαρακτηρίζει όλα τα τραγούδια είναι η ελληνικότητα, γιατί το ζητούσε και το θέμα του έργου. Και πρέπει να πω ότι ήταν μεγάλη η συμβολή του Βασίλη Γκίνου, ο οποίπς έκανε την ενορχήστρωση.

– Ως εξαιρετική στιχουργός, γράψατε και τους στίχους μόνη σας. Ηταν δοσμένα τα σημεία των τραγουδιών και τα θέματά τους;

– Ναι, οι συγγραφείς είχαν ορίσει πού χρειαζόταν τραγούδι, αν και στην πορεία προστέθηκαν άλλα πεντ’-έξι, συνολικά καμιά εικοσαριά έγραψα. Για τα θέματα, που άλλοτε σχολιάζουν, άλλοτε προεκτείνουν τη δράση του έργου, υπήρχαν μόνο πάρα πολύ γενικές κατευθύνσεις, προς τα πού πρέπει να κινηθεί το καθένα νοηματικά.

– Τρίτωσε η συνεργασία σας με τους Ρέππα και Παπαθανασίου, φαίνεται ότι «τα βρίσκετε» μεταξύ σας.

– Πολύ. Εμένα, το ξέρετε, δεν μου αρέσει να λέω βαρύγδουπα πράγματα. Εχω όμως χρόνια να αισθανθώ τόσο υπερήφανη και σημαντική από μια συνεργασία. Γι’ αυτό το έργο κι αυτή η συνεργασία με τα παιδιά. Είναι μια πάρα πολύ αξιόλογη παράσταση, που φυσικά ξεκινάει από το έργο. Ηταν τόσο απολαυστικό, που από την πρώτη φορά που μου το διάβασε ο Μιχάλης, επί τόπου έγραψα το πρώτο τραγούδι!

– Θα θέλατε να συνεχίσετε στο θέατρο;

– Πάρα πολύ! Και σε άλλους χώρους, σε άλλα είδη θεάτρου. Μου αρέσει πάρα πολύ το θέατρο κι έχει μια ευγένεια… Οι άνθρωποί του δεν ενδιαφέρονται μόνο και αποκλειστικά για την επιτυχία, όπως στους δικούς μας χώρους. Στο θέατρο υπάρχει και κάτι άλλο…