ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ελπίζουν για τα Αισχύλεια στην Ελευσίνα

Το φεστιβάλ των Αισχυλείων της Ελευσίνας ιδρύθηκε το 1975 και περιλαμβάνει θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες κ.ά. Τα τελευταία όμως χρόνια, χάρις στις εικαστικές του δράσεις, έχει αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη εμβέλεια. Καλλιτέχνες όπως ο Μάριος Σπηλιόπουλος, η Λήδα Παπακωνσταντίνου, η Διοχάντη -που θα μας εκπροσωπήσει φέτος στην Μπιενάλε Βενετίας- έκαναν σημαντικές εκθέσεις στο παλαιό σαπωνοποιείο Κανελλόπουλου. Φέτος, οι αγκυλώσεις στην υλοποίηση του προγράμματος είναι πολλές όπως μας εξηγεί ο Γιώργος Σιάνης, υπεύθυνος για τα εικαστικά στον Δήμο:

«Πριν από τον Καλλικράτη, είχαμε τον αυτόνομο Πολιτιστικό Οργανισμό του Δήμου που επωμιζόταν την οργάνωση του προγράμματος των Αισχυλείων και αποτελούσε Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου, συνενωθήκαμε με τον Δήμο Μαγούλας και μας απαγορεύθηκε βάσει του πληθυσμού μας να έχουμε παραπάνω από ένα ΝΠΔΔ, το οποίο αναγκαστικά θα περιλαμβάνει όλες τις δραστηριότητες του Δήμου, από τον πολιτισμό και τον αθλητισμό, μέχρι την εκπαίδευση και την κοινωνική μέριμνα.

»Ετσι, όλες οι αποφάσεις για τα Αισχύλεια πρέπει να εγκρίνονται από ένα διοικητικό συμβούλιο, στο οποίο συμμετέχουν οι αρμόδιοι για όλα τα επί μέρους θέματα του Δήμου, από τα ΚΑΠΗ μέχρι την καθαριότητα, χάνοντας πολύτιμο χρόνο και ενέργεια, σε συνεννοήσεις, επεξηγήσεις, συναινέσεις κ.λπ. Στείλαμε μια επιστολή στο υπουργείο Εσωτερικών να διατηρήσει το Φεστιβάλ το ΝΠΔΔ του, επειδή έχει πανελλαδική ακτινοβολία, αλλά δεν έχουμε πάρει ακόμα απάντηση. Δυστυχώς, απ’ ό,τι φαίνεται, χάνουμε την οργανωτική μας αυτοτέλεια και ευελιξία σχεδιασμού. Ο Καλλικράτης θα έπρεπε να έχει προβλέψει ότι ο πολιτισμός είναι μία από τις βασικές αναπτυξιακές και εκπαιδευτικές προοπτικές ενός τόπου όπως η Ελευσίνα και να μας δίνει άλλες δυνατότητες, καθώς αποτελούσε στρατηγική επιλογή για τη νέα μας ταυτότητα. Το Φεστιβάλ μέχρι σήμερα ήταν η καλύτερη διαφήμισή μας, άλλαξε την εικόνα μας ως αποκλειστικά βιομηχανική ζώνη και χιλιάδες Αθηναίοι ήρθαν να μας επισκεφθούν για παραστάσεις, εκθέσεις και συναυλίες».

Στη Ρόδο

Πέρα από τη διοικητική δυσκαμψία, υπάρχει και το ζήτημα του ανασχεδιασμού των πολιτιστικών δρώμενων έτσι ώστε να αφορούν μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Σάββας Διακοσταματίου μας εξηγεί τι συνέβη στη Ρόδο: «Παλαιότερα, το νησί είχε δέκα δήμους, διαφορετικού πληθυσμιακού δυναμικού (από 3.000 – 50.000 κατοίκους), με τη δική τους φιλοσοφία για την προώθηση του πολιτισμού. Τώρα, συνενωθήκαμε όλοι σε έναν ισχυρό δήμο, του οποίου οι δράσεις θα πρέπει να καλύπτουν όλη την επικράτεια. Ο σχεδιασμός του πολιτιστικού προγράμματος αφορά πια 120.000 κατοίκους αλλά και τους χιλιάδες τουρίστες που καταφτάνουν το καλοκαίρι. Μιλάμε για εντελώς διαφορετικό κόστος σε σχέση με το παρελθόν.

»Η ιδέα του Καλλικράτη είναι σωστή και αναγκαία. Το πρόβλημα είναι ότι εξαιτίας των καταχρήσεων που έγιναν σε πολλούς Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης της Ελλάδας και των χρεών που έχουν συσσωρεύσει, το νομοσχέδιο αντιμετωπίζει εκ των προτέρων τους Δήμους ως σπάταλους και αφερέγγυους συνομιλητές, εφαρμόζοντας υπερβολικά σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία μέχρι και για το τελευταίο ευρώ. Το πολιτιστικό πρόγραμμα πρέπει να εγκριθεί μέσα από χρονοβόρες και δύσκαμπτες διαδικασίες. Για πολλές ενέργειες -π.χ. την οργάνωση ενός θεματικού φεστιβάλ- πρέπει να γίνουν διαγωνισμοί για το παραμικρό και να περάσουν από το Ελεγκτικό Συνέδριο. Είμαστε υπέρ του εσωτερικού ελέγχου αλλά με έναν τρόπο που δεν θα μας εγκλωβίζει η γραφειοκρατία. Πάντως, θα κάνουμε αίτηση στο υπουργείο Εσωτερικών να εξαιρεθεί η Πινακοθήκη Ρόδου και να παραμείνει ΝΠΔΔ, ώστε να μπορέσει να παράγει έργο, χωρίς τους ασφυκτικούς περιορισμούς.»

Στην Καβάλα

Το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας εξαιρέθηκε από τις συνενώσεις των νομικών προσώπων των δήμων. Ο δήμαρχος Καβάλας Κώστας Σιμιτσής επισημαίνει: «Ημουν από τους υποστηρικτές του Καλλικράτη γιατί πιστεύω ότι θα ευνοήσει τις οικονομίες κλίμακος. Για να λειτουργήσει σωστά με τους νέους κανόνες η κρατική μηχανή -μέρος της οποίας είναι και οι δήμοι- θα χρειαστεί χρόνος προσαρμογής. Το νομοθέτημα συντάχθηκε γρήγορα και χωρίς ιδιαίτερη πρόβλεψη για τον τομέα του πολιτισμού. Αποφασίσαμε, με το παράθυρο που μας δίνει ο νόμος, το ΔΗΠΕΘΕ να κρατήσει το καθεστώς της αμιγούς δημοτικής επιχείρησης και έτσι δεν έγινε κοινωφελής επιχείρηση και δεν υπάγεται στον ενιαίο κανονισμό προμηθειών των ΟΤΑ. Φανταστείτε σε μια θεατρική παράσταση οι συντελεστές ν’ αλλάξουν γνώμη τελευταία στιγμή και να θέλουν λ.χ. περισσότερο ύφασμα για τα σκηνικά. Θα έπρεπε να εγκριθεί η δαπάνη από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους! Χρειάζεται διαφάνεια, αλλά από την πλημμελή απουσία ελέγχου στο παρελθόν, πήγαμε ξαφνικά στην υπερρύθμιση. Το ΔΗΠΕΘΕ, με ειδική προγραμματική σύμβαση, θα αναλάβει και το Φεστιβάλ Φιλίππων, με δικό του καλλιτεχνικό διευθυντή, έτσι ώστε να μπορούμε να κινηθούμε ανεξάρτητα».