ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Μόδιστροι με συμπεριφορά κομμώτριας

Η ελληνική μόδα νοσεί. Ο Σύλλογος Ελλήνων Σχεδιαστών διαλύθηκε, το Ζάππειο ανήκει στο παρελθόν, οι εγχώριοι σχεδιαστές μόδας παλεύουν με δαίμονες. Πάλι καλά που υπάρχουν η Σοφία Κοκοσαλάκη, ο Marios Schwab και στον οίκο Ηalstoκαι τώρα η Μαίρη Κατράντζου, όλοι στο Λονδίνο και ο Antoine Antoniadis στο Παρίσι να αποδεικνύουν ότι όσοι έφυγαν και τόλμησαν εκτός συνόρων ξεχώρισαν.  

Ο Γιάννης Τσεκλένης είναι ίσως ο μόνος που δικαιούται να μιλάει για το σύγχρονο τοπίο. Εχει προειδοποιήσει, δεκαετίες πριν, για τις αποσπασματικές προσπάθειες, τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα της ελληνικής μόδας, το ταλέντο και τη δύναμη χωρίς στρατηγική, την έλλειψη εξωστρέφειας, την άγνοια, την καταστροφική εσωστρέφεια, τα ταλέντα χωρίς μάρκετινγκ, τους αυτοδίδακτους σχεδιαστές.  

Επιμένει ότι «θα μπορούσαν να είχαν δημιουργηθεί 10 – 20 επωνυμίες για να φωτιστούν απέναντι στις 200 γαλλικές, 300 ιταλικές, 50 γερμανικές, 100 αγγλικές», λέει πως «ο χειρότερος ξένος είναι καλύτερος από τον καλύτερο Ελληνα σε επίπεδο επιτυχίας», πως «την Ελλάδα δεν θα την αγοράσουν ως κόπιες των Ιταλών. Η ελληνική μόδα θα μπορούσε να έχει μια ισχυρή παρουσία στον τομέα των ρούχων διακοπών στις resort συλλογές, με θέματα εθνικής επικοινωνίας που περνούν στο υπογάστριο χωρίς αντίσταση».

Στο ερώτημα γιατί η Ελλάδα δεν είναι στον διεθνή χώρο, ο Γιάννης Τσεκλένης απαντάει: «Εχουμε πλεόνασμα ταλέντου, όχι όμως και πλεόνασμα τεχνογνωσίας και σίγουρα όχι πλεόνασμα κουράγιου. Στις δεκαετίες του ’60, του ’70 και του ’80, υπήρχαν χρυσές ευκαιρίες, έβρεχε ευκαιρίες, αλλά οι Ελληνες κρατούσαν ομπρέλες. Η Ελλάδα είχε φτάσει στο σημείο να έχει την πιο μοντέρνα πλεκτοβιομηχανία της Ευρώπης. Κανείς όμως δεν πίστεψε στο μάρκετινγκ και στη δημιουργία brand names. Δεν δημιουργήθηκε σχέση εμπιστοσύνης στο ελληνικό ντιζάιν».

Ο Γιάννης Τσεκλένης μιλάει για κακοδαιμονίες. «Οι ευκαιρίες χάθηκαν. Η ευθύνη του ελληνικού κράτους ήταν ότι δεν χάραξε καμία στρατηγική. Θα χρειαζόταν να πληρώσει μόνο ξένους μελετητές. Ως αποτέλεσμα της έλλειψης πολιτικής, σήμερα το μετάξι και το βαμβάκι έχουν αφανιστεί. Υπάρχουν ταλέντα σήμερα, αλλά φεύγουν έξω. Η Κοκοσαλάκη και η Κατράντζου. Εδώ βλέπουμε ταλέντα, Deux Hommes, Ζούλια -επιστήμονας, πολύ καλός-, το ισόβιο ταλέντο της Λουκίας, τον Ελευθεριάδη, σχεδιαστές με ups and downs. Εχουμε ταλέντα και μια μεγάλη παρέα από νέα παιδιά. Με το Ιντερνετ έχεις τώρα ένα επιπλέον εργαλείο».

Ο Γιάννης Τσεκλένης μιλάει για κατάργηση συνόρων. «Η Ελλάδα έχασε την ευκαιρία όταν ήταν της μόδας ο Ωνάσης, ο Γαβράς, ο τουρισμός… Τώρα δεν έχει νόημα να έρθουν οι αγοραστές εδώ. Με το Ιντερνετ, ακόμη κι ένας σχεδιαστής από την κορυφή ενός βουνού μπορεί να διαδώσει το μήνυμά του. Με την εικονική πραγματικότητα μπορεί στο μέλλον να έχουμε ακόμη και αφή υφασμάτων. Ελληνες, Κινέζοι, Ιάπωνες μπορούν να δημιουργήσουν πελατειακό κοινό για χονδρική. Και όλα τ’ άλλα έρχονται. Εσπασαν τα σύνορα. Η απομόνωση έχει καταργηθεί».

Και το Ζάππειο; Το κοντινό παρελθόν; «Το Ζάππειο έγινε για τοπική κατανάλωση. Οι Ελληνες σχεδιαστές συμπεριφέρονται σαν συνοικιακές κομμώτριες. Είδαμε 2-3 δημοσιογράφους από το εξωτερικό και 5-6 πολιτικούς που ψήλωναν στο μικρόφωνο. Ε, και; Δεν είχε κανένα μέλλον το Ζάππειο. Δεν σημαίνει τίποτα το Ζάππειο για να δημιουργηθεί ρεύμα έξω. Οι διοργανώσεις που ακολούθησαν -στη Συγγρού, στο Γκάζι, στο Ελληνικό- ήταν φυσική εξέλιξη. Ενα πάρτι για τοπική κατανάλωση. Πράγματα εκτός θέματος, εκτός παγκόσμιας κίνησης μόδας».