ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ματιές στον κόσμο

Αμστερνταμ

Εκθεση

Van Gogh Museum

www.vangoghmuseum.nl

«Picasso in Paris, 1900-1907». Από το 1900 έως το 1904 ο Πικάσο (1881-1973) πηγαινοερχόταν ανάμεσα στη Μαδρίτη και το Παρίσι, ώσπου τελικά εγκαταστάθηκε στη Μονμάρτρη, την μποέμ γειτονιά που είχε γίνει το κέντρο της παρισινής αβανγκάρντ. Ο νεαρός Ισπανός ζωγράφος είδε τότε για πρώτη φορά έργα καλλιτεχνών όπως ο Βαν Γκογκ, ο Γκογκέν, ο Τουλούζ Λοτρέκ, ενώ βαθμιαία το στυλ του πέρασε από τη μελαγχολική Μπλε Περίοδο, όπου κυριαρχούν οι εικόνες απόκληρων, στη Ροζ Περίοδο, με σκηνές από τη ζωή στο Παρίσι, πορτρέτα ανθρώπων του τσίρκου (εδώ «Η οικογένεια του ακροβάτη, μαζί με μια μαϊμού», 1905), προσωπογραφίες φίλων (το επόμενο μεγάλο βήμα του θα ήταν ο κυβισμός). Τόσο τα έργα της μπλε όσο και της ροζ περιόδου έχουν αγαπηθεί ιδιαίτερα από τους φιλότεχνους, και σ’ αυτά είναι αφιερωμένη η έκθεση, που παρουσιάζει 70 περίπου πίνακες εκείνης της εποχής, όταν ο Πικάσο εξελισσόταν σε ηγετική φυσιογνωμία της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας. Εως τις 29 Μαΐου.

ΛονδΙνο

Θεατρο

Αrts Theatre

www.artstheatrewestend.com

«Woody Sez». Το έργο κάνει μια διαδρομή στη ζωή του Γούντι Γκάθρι, του τραγουδοποιού και ακτιβιστή που δημιούργησε μερικές από τις πιο εμβληματικές πολιτικές μπαλάντες στην αμερικανική ιστορία. Είδωλο για μεταγενέστερους τραγουδοποιούς όπως ο Ντύλαν, ο Τζόνι Κας και ο Σπρίνγκστιν, ο Γούντι Γκάθρι θεωρείται ο «νονός της αμερικανικής φολκ», το αρχέτυπο του τραγουδιστή διαμαρτυρίας που αγωνίζεται μαζί με τους συμπατριώτες του και καταφέρνει με τα τραγούδια του να τονώσει το ηθικό τους. Πρωταγωνιστής του έργου, αλλά επίσης συγγραφέας και μουσικός διευθυντής, είναι ο χαρισματικός Αμερικανός ηθοποιός και τραγουδιστής Ντέιβιντ Μ. Λάτκεν, ο οποίος έχει μελετήσει σε βάθος το έργο του Γκάθρι. Συνοδεύεται στη σκηνή από ένα σύνολο ηθοποιών και μουσικών που μαζί ζωντανεύουν τα τραγούδια του Γκάθρι και τις περιπέτειες της ζωής του. Οι παραστάσεις συνεχίζονται έως τις 2 Απριλίου.

Μαδριτη

Εκθεση

Μuseo Thyssen

www.museothyssen.org

«Heroinas». Από τις αναρίθμητες εικόνες γυναικών που υπάρχουν στην ιστορία της δυτικής τέχνης, η έκθεση στο Μουσείο Τύσσεν εστιάζει στις «ηρωίδες»: γυναίκες δυναμικές, παράτολμες, δημιουργικές, πέρα από τα στερεότυπα της μητέρας και της συζύγου, της κόρης ή της ερωμένης. Γυναίκες που δεν είναι η «ανάπαυση του πολεμιστή» αλλά είναι οι ίδιες πολεμίστριες. Επικεντρώνοντας κυρίως στον «κύκλο της νεωτερικότητας», από τον 19ο αιώνα έως τη σύγχρονη εποχή, η έκθεση είναι διοργανωμένη θεματικά, εξερευνώντας διαφορετικά σκηνικά δράσης και ιδιότητες των γυναικών που πρωταγωνιστούν – την εργασία και τον αθλητισμό, τη μοναξιά και τη μέθη, τη λογοτεχνία και τη ζωγραφική, τη μαγεία, τη θρησκεία, τον πόλεμο, το παιχνίδι (εδώ ο πίνακας του Ντεγκά «Νεαρές Σπαρτιάτισσες προκαλούν τους συντρόφους τους», 1860). Σε κάθε κεφάλαιο αντιπαρατίθενται έργα (ζωγραφική, γλυπτική, χαρακτικά) διαφορετικών περιόδων και στυλ, ενώ υπάρχουν επίσης σε κάθε ενότητα έργα γυναικών (κυρίως σύγχρονων καλλιτέχνιδων) που «συνδιαλέγονται» με τις εικόνες που έχουν δημιουργήσει οι άρρενες ομότεχνοί τους. Εως τις 5 Ιουνίου.

Νεα Υορκη

Θεατρο

Βrooklyn Academy of Music

www.bam.org

«The Diary of a Madman». Ηθοποιός με εξαιρετικές επιδόσεις, έχοντας ήδη στις αποσκευές του βραβεία Οσκαρ, Tony και Emmy, ο Τζόφρεϊ Ρας δοκιμάζει τις δυνάμεις του σ’ έναν από τους πιο απαιτητικούς ρόλους του διεθνούς θεατρικού ρεπερτορίου, στο «Ημερολόγιο ενός τρελού». Βασισμένο σε ένα κωμικοτραγικό αφήγημα του Νικολάι Γκόγκολ, σε νέα θεατρική διασκευή από τον ίδιο τον Ρας, τον Ντέιβιντ Χόλμαν και τον Νιλ Αρμφιλντ (ο οποίος επίσης σκηνοθετεί), το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στο Σίδνεϊ από το Belvoir Street Theatre. Υποδυόμενος τον Προπίσκιν, έναν ταπεινό δημόσιο υπάλληλο στην τσαρική Ρωσία ο οποίος τρελαίνεται από τη γραφειοκρατία και τη ματαίωση των πόθων του, ο Αυστραλός ηθοποιός εντυπωσιάζει και πάλι με τη δεξιοτεχνία του, αν και μερικοί κριτικοί διέκριναν μια έλλειψη συναισθηματικού βάθους στην ερμηνεία του. Εως τις 12 Μαΐου.

Παρισι

Εκθεση

Fondation Mona Bismarck

www.monabismarck.org

«Gustave Courbet, l’ amour de la nature». Στα μέσα του 19ου αιώνα, ο Γκουστάβ Κουρμπέ (1819-1877) υπήρξε πρωταγωνιστής ενός νέου, ρεαλιστικού κινήματος στην τέχνη, απελευθερωμένου από τα δεσμά της ακαδημαϊκής ιστορίας και της θρησκευτικής ζωγραφικής. Και όταν στράφηκε από τα λογοτεχνικά θέματα στον φυσικό κόσμο γύρω του, δημιούργησε έργα που επηρέασαν σημαντικά τον Εντουάρ Μανέ και τους ιμπρεσιονιστές. «Το ωραίο βρίσκεται στη φύση και το συναντάμε στις πιο διαφορετικές μορφές της πραγματικότητας. Από τη στιγμή που θα βρεθεί, ανήκει στην Τέχνη, ή μάλλον στον καλλιτέχνη που το ανακάλυψε», είχε πει το 1861. Η έκθεση περιλαμβάνει 35 ελαιογραφίες και 15 έργα σε χαρτί, που αναδεικνύουν την προσωπική προσέγγιση του καλλιτέχνη στον άνθρωπο και τη φύση, έργα όπου η παραμικρή λεπτομέρεια ανταποκρίνεται με ακρίβεια στο πραγματικό, ενώ συγχρόνως είναι φορτισμένα με συναισθηματική ένταση (εδώ ο πίνακας του 1854 «Καλημέρα, Κύριε Κουρμπέ», όπου ο ζωγράφος αυτοπροσωπογραφείται στα δεξιά, σε μια συνάντηση με έναν γνωστό του συλλέκτη συνοδευόμενο από τον υπηρέτη του). Εκτίθενται επίσης έργα άλλων ζωγράφων εμπνευσμένα από πίνακες του Κουρμπέ. Εως τις 4 Ιουνίου.

Ραβενα

Εκθεση

Μuseo d’ Arte de la citta di Ravenna

www.museocitta.ra.it

«L’ Italia s’ e desta 1945-1953. Arte in Italia nel secondo dopoguerra de De Chirico a Guttuso, da Fontana a Burri». Η έκθεση επιχειρεί να αναδείξει το ιταλικό καλλιτεχνικό πανόραμα την οκταετία 1945-1953, όταν η χώρα συνερχόταν από τα τραύματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τη συντριβή του φασισμού και το τέλος του πολέμου, η ελευθερία πολιτικής έκφρασης συνοδεύτηκε από έντονες πολιτιστικές ζυμώσεις σ’ όλα τα πεδία, από τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο μέχρι τις εικαστικές τέχνες. Η έκθεση (που παίρνει ως καταληκτική χρονολογία το 1953, όταν στη Ρώμη και στο Μιλάνο διοργανώθηκαν μεγάλες εκθέσεις του Πικάσο) κάνει μια αναδρομή στην εποχή εκείνη, παρουσιάζοντας μια πλειάδα έργων με την υπογραφή καλλιτεχνών όπως οι Ντε Κίρικο, Μοράντι, Γκουτούζο (εδώ ο πίνακάς του «Zolfara»), Φοντάνα, Μπούρι, Λεοντσίλο, Μπατζ, Βέντοβα, Ντοράτσιο, Μορένι και πολλοί άλλοι. Εως τις 26 Ιουνίου.

Εγκον Σίλε: Πορτρέτα

Μαζί με τον Γκούσταφ Κλιμτ και τον Οσκαρ Κοκόσκα, ο Εγκον Σίλε (1890-1918) ανήκε στην ηγετική ομάδα του νεωτερικού κινήματος που άνθησε στη Βιέννη στις αρχές του 20ού αιώνα. Εχοντας σπουδάσει με δάσκαλο τον Κλιμτ, ο Σίλε γρήγορα ανέπτυξε το δικό του διακριτό στυλ, που συνδυάζει τη γοργή, νευρική σχεδίαση των μορφών με την εκφραστική χρήση των χρωμάτων, εστιάζοντας κυρίως στην ανθρώπινη φιγούρα. Στα πορτρέτα και στις αυτοπροσωπογραφίες του (εδώ μία του 1911), περιστρέφεται συχνά γύρω από τους φορτισμένους πόλους της μοναξιάς και της αγάπης, της ερωτικής επιθυμίας και του θανάτου, επηρεασμένος και από το κίνημα της ψυχανάλυσης όπως εκφράστηκε από τον Φρόιντ εκείνη την εποχή. Η έκθεση «Εγκον Σίλε: Πορτρέτα και αυτοπροσωπογραφίες», στο μουσείο Belvedere της Βιέννης, περιλαμβάνει πάνω από 100 έργα και θα διαρκέσει έως τις 13 Ιουνίου.