ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Μπαλέτο για τη ζωή ή Ρέκβιεμ για τον έρωτα;

ΚΡΙΤΙΚΗ. Με μπέρδεψε η τελευταία δημιουργία του Μορίς Μπεζάρ. Ο τίτλος διπλός: αναγράφεται ως «Ballet for Life» στα αγγλικά αλλά και ως «Το Πρεσβυτέριο» στα γαλλικά (1997). Αφιέρωμα στο μέλος των Queen, Φρέντι Μέρκιουρι, και στον χορευτή/σύντροφο για χρόνια του Μορίς, Χόρχε Ντον, που πέθαναν κι οι δύο από έιτζ στα 45. Τι σχέση να έχει ο Αμαντέους, ο Μότσαρτ, που πέθανε στα 35 του μάλλον από ρευματικό φλεγμονώδη πυρετό; Οπωσδήποτε οι εμβόλιμες σελίδες του στην υπόκρουση ήταν περισσότερο από ευπρόσδεκτες, αν και στα δύο έντυπα αναφέρονται… άλλα αντ’ άλλων: 5 στο πρώτο, 4 στο δεύτερο και όχι οι ίδιες. Ας είναι.

Τα αρνητικά: η διάρκεια -100΄ και βάλε. Πόσα τραγούδια των Queen να ακούσει ακόμη και ο πιο φανατικός; Και γιατί οι σελίδες του Μότσαρτ να είναι εκείνες που λειτουργούσαν σαν παρωδία, π.χ. με τους άνδρες πάνω σε… κόκκινα γοβάκια; Το κιτς δεν έλειψε ούτε από αυτή την «τραγική» νωπογραφία. Αποκορύφωση, το βίντεο προς το τέλος με τον Ντον σε πρώτο πλάνο να ιδρώνει, να τρέχουν σάλια από τα σαγόνια του, να… σταυρώνεται! Κάτι μεταξύ grand guignol και απωθητικής ταινίας τρόμου. Επιθανάτιος εφιάλτης.

Τα θετικά: οι φωτισμοί και τα παιχνίδια τους (εξαιρετικό design του Κλεμάν Καιρόλ). Τα κοστούμια του άλλου αδικοχαμένου Τζάνι Βερζάτσε που φλέρταραν με τον Κουρέζ. Η έναρξη υπήρξε εμπνευσμένη και συναρπαστική, ο Μορίς στα πιο «μπεζαρικά» και «αντιμπεζαρικά» του. Πάλλευκοι νεκροί ανασταίνονται για να αποχωρήσουν μιάμιση ώρα αργότερα, στο φινάλε. Πολλές οι εύγλωττες σκηνές με φορεία, νοσοκομεία ή τρελές παρέες. Αποκορύφωση: η σκηνή στο dark room τώρα κάτασπρη με τα αγόρια να το ξεχειλίζουν μέχρι να γκρεμιστούν οι τοίχοι και να σωριαστούν νεκρά.

Υπερθετικά: ο χορός και οι χορευτές. Τι υπέροχο σύνολο παραμένει το Bejart Ballet Lausanne που μας προσέφεραν οι SK-Lambo Productions με τις ADAM Productions. Τι θαυμάσια γυμνασμένα και εκφραστικά αγόρια και κορίτσια, τι μοναδικό συγκρότημα εξακολουθεί να συντηρεί και διατηρεί ο έσχατος premier danseur του Ζιλ Ρομάν! Και ας καταγράψουμε την καταγγελία του έργου: «Στο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» (1966) μας φωνάζατε: κάνετε έρωτα, όχι πόλεμο! Τώρα, γιατί ο έρωτας μας κήρυξε τον πόλεμο;» (Μπάντμιντον 25/2).