ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Αναζήτηση του «εχθρού» εντός και εκτός

Στον «Εχθρό μου» (**) ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος έχει καθαρό βλέμμα. Κινηματογραφικά είναι αμήχανος. Η ιστορία εκτυλίσσεται στη γειτονιά μιας αθηναϊκής συνοικίας, κάποτε περιζήτητη, τώρα φοβισμένη. Υπάρχει κι ένα μικρό κομμάτι με φόντο μια επαρχία, διόλου ειδυλλιακή ή νοσταλγική. Στην πρώτη ματιά αντιλαμβάνεσαι πως «εχθρός» είναι ο ξένος (ή ο κοινωνικά αποκλεισμένος). Στη δεύτερη, εχθρός είναι ο «δικός μας» άνθρωπος.

Ο βασικός ήρωας της ταινίας, ένας ιδεαλιστής πενηντάρης, είναι κολλημένος με το ροκ της μεταπολίτευσης. Ενα βράδυ μπαίνουν στο σπίτι του διαρρήκτες και βιαστές. Την επομένη, ο νεοναζί γείτονάς του γίνεται ο καθοδηγητής του.

Προβάλλονται και τα «Χρονικά του Δρακοφοίνικα: Αδάμαστος» (**). Ελληνικό κινηματογραφικό έπος, φανταστικό και ηρωικό. Χειροποίητο, με ψίχουλα φτιαγμένο. Αψογη σκηνοθεσία από τον Θάνο Κερμίτση. Αλλα αντ’ άλλων η ιστορία, από ένα κόμικ επίσης ελληνικό.