ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Μέρες έκφρασης και δημιουργίας 2001 στον δήμο της Καλαμαριάς

«Στη Σμύρνη, η εκπαίδευση του χορού γίνεται σε πανεπιστημιακό επίπεδο και υπολογίζεται ως ανωτάτη, 3 χρόνια προπαιδείας (8 – 11 ετών), 3 βασικής εκπαίδευσης (12 – 14) και 4 επαγγελματικά (15 – 18) για την απόκτηση του χορευτικού διπλώματος. Στη συνέχεια: κατά βούληση μετεκπαίδευση για masters στη χορογραφία, τη διδασκαλία, κ.ο.κ.». Αυτά μας έλεγε η κ. Γκιουλέν Τεκεμπάς, διευθύντρια του Ωδείου του Κρατικού Πανεπιστημίου Ντοκούζ Εϋλούλ -τμήμα μπαλέτου- της Σμύρνης στη συνέντευξη Τύπου που οργανώθηκε στο Κέντρο Νεότητας του δήμου Καλαμαριάς με την ευκαιρία της τρίτης οργάνωσης της Βαλκανικής Παιδικής και Νεανικής Εκφρασης (19 – 24/4). Αυτές οι «Μέρες… 2001» πραγματοποιούνται σε συνδιοργάνωση με τους «Φίλους του Ιδρύματος Μελίνα Μερκούρη» και ενισχύονται οικονομικά αποκλειστικά από τον δήμο Καλαμαριάς και το ίδρυμα. Καμιά άλλη ενίσχυση από κάποιο κρατικό φορέα. Το ΥΠΠΟ μοιάζει να αγνοεί το γεγονός. Αναλογίστηκα την άφιξη της οργανώτριας του Βασιλικού Μπαλέτου της Αγγλίας Νινέτ ντε Βαλουά στην Αθήνα με την πρόθεση να θέσει εδώ τα θεμέλια μιας Ακαδημίας Μπαλέτου και μεις τη στείλαμε με πολλές ευχαριστίες στην Τουρκία. Εκεί οργάνωσε και Ακαδημία και Μπαλέτο (Κωνσταντινούπολη 1948, Αγκυρα 1950, Σμύρνη 1967). Στην Ελλάδα, ως γνωστόν υπάρχει μια και μόνο Κρατική Σχολή, η οποία είναι Ορχηστρικής Τέχνης, κάποιες «επαγγελματικές» ιδιωτικές (!) η χορευτική σπουδή παραμένει τριετής «ανωτέρα» και ξεκινά μετά τη λήξη του… Λυκείου – στα 18!

Οι «Μέρες… 2001» του δήμου Καλαμαριάς χωρίζονται σε δύο μέρη. Το πρώτο διήμερο αφιερώνεται σε διαγωνισμό σχολών χορού και διαμοιράζεται σε δύο ενότητες: παιδιά 8-14 ετών και νέοι 14-18. Βραβεία δίνονται στην καλύτερη κλασική, νεο-κλασική και μοντέρνα απόδοση. Ακόμη σε πολλά υποσχόμενα μειράκια. Βρέθηκα στην επιτροπή μαζί με τις χορογράφους/καθηγήτριες Ε. Ευφραιμίδου, Α. Θεοφανίδου και Μ. Μάντακα και τον Λ. ντε Πιαν. Επιμέλεια-παρουσίαση: Α. Κωστάλα και πολλή σοβαρή δουλειά. Το δεύτερο διήμερο είχαμε ένα εκτάκτου ενδιαφέροντος μίνι-φεστιβάλ (που θα έπρεπε να ενισχυθεί οικονομικά και διευρυνθεί γενικότερα) με νεαρούς εκπροσώπους από βαλκανικές σχολές χορού: Σκόπια, Βελιγράδι, Κονστάντσα, Τίρανα, Σόφια, Σμύρνη, Λάρισα, Κέρκυρα και Καλαμαριά έδωσαν το παρόν με αποκαλυπτικά και διαφωτιστικά δείγματα δουλειάς. Η Δ. Χριστακάκου (Καλαμαριά) και ο Μπουράκ Τσεμπέσι (Σμύρνη) μας αφόπλισαν – για να μην πω μας ξετρέλαναν! Ενα μεγάλο μπράβο στους οργανωτές και ευχές για τη συνέχιση ενός θεσμού που μπορεί να αποτελέσει τη βάση μιας μεγαλύτερης και ουσιαστικότερης βαλκανικής χορευτικής συνεργασίας.

– Διαβάζοντας τις ιταλικές εφημερίδες την επομένη της νίκης του Νάνι Μορέτι στις Κάννες, είχε κανείς την εντύπωση ότι ο Χρυσός Φοίνικας δεν ήταν μόνο τού Μορέτι αλλά ολόκληρου του ιταλικού κινηματογράφου. Εσείς πιστεύετε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μία αναγεννητική περίοδο για το ιταλικό σινεμά;