ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Τα καλύτερα του «αιώνιου» νέου Μπομπ Ντίλαν

Τώρα που ο Μπομπ Ντίλαν συμπληρώνει τα 60 χρόνια της ζωής του, μια ανθολογία, μια περιοδεία χωρίς τέλος και μία τούρτα γενεθλίων ζωντανεύουν τη σύγχρονη ιστορία της Αμερικής. Ας πάρουμε για παράδειγμα το «Blowin’ in the wind», το οποίο γράφτηκε όταν ο Τζον Φ. Κένεντι ήταν πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, όταν ακόμη οι δημοφιλέστεροι σταρ ήταν η Ντόρις Ντέι και ο Τζον Γουέιν. Τέσσερις δεκαετίες μετά και η πιο πρόσφατη επιτυχία του Μπομπ Ντίλαν συνοδεύει λαμπερά πρόσωπα της επικαιρότητας όπως ο Τζορτζ Μπους, ο Ράσελ Κρόου και η Τζούλια Ρόμπερτς.

Οι δείκτες του ρολογιού εμπνέουν τον Μπομπ Ντίλαν. Παίζει με τον χρόνο, τον κοροϊδεύει, του γελά. «Forever young», «Time out of mind», «The times they are a-changing», «Never ending Tour», «Knockin’ on heaven’s door». Με το «Things have changed» αποδεικνύει ότι οι αλλαγές στη ζωή είναι πάντα ευπρόσδεκτες.

Αφορμή για πάρτι λοιπόν. Τι κι αν δηλώνει ότι αλλάζει κάλτσες κάθε τρεις ημέρες; Η μουσική του παραμένει… καθαρή. Τι κι αν μοιάζει απών; Δεν σταματά να περιοδεύει, ενώ στη φετινή απονομή των Οσκαρ δεν τιμήθηκε απλώς αλλά έπαιξε και ζωντανά, έστω από την τεράστια οθόνη αφού βρισκόταν μίλια μακριά. Είδαμε τον Μπομπ Ντίλαν όπως ακριβώς τον γνωρίζουμε. Απόμακρο όταν μιλάει, εξαιρετικά οικείο όταν παίρνει στα χέρια του την κιθάρα.

Ποιος είναι τελικά ο κύριος Μπομπ; Σίγουρα λακωνικός, είρων, παθιασμένος, επιθετικός, ευέξαπτος, υπερκινητικός, ρηξικέλευθος, ζωντανός. Και… απαραίτητος. Οι καλύτερες στιγμές του αιχμαλωτίζονται στο τελευταίο του διπλό άλμπουμ «The Essential Bob Dylan», το οποίο κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα την περασμένη εβδομάδα. Μια συλλογή με 30 τραγούδια, με τη βοήθεια της τεχνολογίας ανανεωμένα, μια ανθολογία περισσότερο, η οποία καλύπτει τη χρονική περίοδο από το 1962 μέχρι σήμερα. Από το «Blowin’ in the wind» μέχρι το βραβευμένο με Οσκαρ «Things have changed», από το σάουντρακ του «Wonder boys».

Ο Μπομπ Ντίλαν είναι ο «Wonder boy». Χωρίς τον Ντίλαν, το ροκ ‘εν’ ρολ δεν θα ήταν το ίδιο. Τραγουδιστής, συνθέτης, εκκεντρικός ταξιδιώτης, ποιητής, κιθαρίστας, στιχουργός, ο «Mr Tambourine Man». Τίποτα δεν μοιάζει να τον σταματά. Ούτε οι έντονοι πόνοι στο στήθος που ένιωσε στα 57 του ούτε η υπερκόπωση. Δεν σταμάτησε ποτέ να παράγει μουσική, να εμπνέει, να αποθεώνεται.

Τα είπε όλα…

Σταμάτησε όμως να μιλάει. Νιώθει ότι τα έχει πει όλα σε ύφος ψυχαναλυτικής εξομολόγησης στην αυτοβιογραφία του με τίτλο «Ταραντούλα», τη δεκαετία του ’70. Παρελθόν για τον Ντίλαν είναι και ό,τι έκανε πριν από έναν χρόνο. Υποστηρίζει πως «οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να ακούνε τραγούδια διαμαρτυρίας». Δεν έκρυψε ποτέ το γεγονός ότι: «Μου αρέσει να βγάζω πολλά λεφτά». Αλλωστε ονειρευόταν να γίνει διάσημος από τα 13 του. Θεωρεί τη μελωδία «κάτι ανούσιο», επενδύει περισσότερο σε στίχους και συναίσθημα, χαρακτηρίζει το ροκ ‘εν’ ρολ «μία αποτυχημένη απόπειρα για σεξ».

Και σήμερα; Περιοδεύει αν και δεν του αρέσει να ταξιδεύει. Ενημερώνεται αν και δεν του αρέσει να παρακολουθεί τηλεόραση. Ακούει μουσική αλλά σπανίως βάζει στο στερεοφωνικό συγκρότημα παλιούς του δίσκους. Δίνει περίπου 125 συναυλίες τον χρόνο, γεμίζοντας τα στάδια. Κι όμως, οι κριτικοί γράφουν ότι δεν έγινε ποτέ Σινάτρα. Ο Μπρους Σπρίνγκστιν έχει τον τελευταίο λόγο: «Ο Μπομπ ελευθερώνει το μυαλό σου όπως ο Ελβις απελευθέρωνε το σώμα σου». Μια ακρόαση θα σας πείσει.