ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ενας κυανοπώγων έφτασε στην Αθήνα

Η διαβόητη επιτυχία των Φωτόπουλου – Ρήγου – Κουρτάκη «Κυανοπώγων» έφτασε επιτέλους στην Αθήνα και συγκεκριμένα στη Λυρική Σκηνή. Στην οποία, παρεπιμπτόντως, αναγνωρίζουμε και χαιρετίζουμε το γεγονός ότι έκλεισε την πρώτη περίοδο της καινούργιας χιλιετίας με μια θριαμβική ανατροπή του τετριμμένου ρεπερτορίου της: τόσο με τη συγκλονιστική και αποκαλυπτική στον μοντερνισμό της και την «προχωρημένη» ύφους και είδους πρώτη παρουσίαση της όπερας του Χ. Βρόντου «Οι Δαιμονισμένοι» όσο και με τον «Κυανοπώγωνα» του Χοροθεάτρου ΚΘΒΕ με στελέχη του Χοροθεάτρου Οκτάνα. «Διαβόητη επιτυχία»; Ναι, αδιαμφισβήτητα, καθώς στη Θεσσαλονίκη (Μάρτιος 2000, Μάιος 2001) χάλασε ο κόσμος, ενώ οι Αθηναίοι διχάστηκαν στις απόψεις τους, φτάνοντας μάλιστα και σε «βίαιες» αντιδράσεις – ο χορογράφος δέχτηκε υβριστικά και απειλητικά τηλεφωνήματα, ενώ θεατές εγκατέλειπαν το θέατρο αγανακτισμένοι, μουρμουρίζοντας κοσμητικά επίθετα που δεν μεταφέρονται, τη στιγμή που το υπόλοιπο κοινό αποθέωνε παράσταση και εκτελεστές με πολλαπλές αυλαίες! (Μάιος 2001).

Ψυχραιμία. Ο «Κυανοπώγων» είναι αναμφίβολα μια εικαστικά υπέροχη πρόταση (Δ. Φωτόπουλος) που είχε την τύχη να επενδυθεί από μια συναρπαστική «μουσική εικόνα» (Δ. Κουρτάκης) και να εξυπηρετηθεί από καλούς μέχρι υπερθετικούς χορευτές. Αναφέρομαι ιδιαίτερα στην K. Κερβανίδου φέτος, τον K. Γεράρδο στον φερώνυμο ρόλο πέρυσι. Ακόμη, στις Μ. Βερσιούρεν, Ε. Τοπαλίδου και Α. Μπένετ. Ο ερμητικά εγκεφαλικός εξαιρετικός χορευτής Δ. Τσιαπκίνης δεν συνέλαβε όλες τις αποχρώσεις του πρωταγωνιστικού ρόλου που έτσι κι αλλιώς ήταν στηριγμένος στις ιδιαίτερες αρετές του Γεράρδου.

Στην πορεία του K. Ρήγου έχουμε συναντήσει υπέροχα δραματικά «μπαλέτα» («Οι Γάμοι», «Δάφνις και Χλόη», «Ξενοδοχεία Ορφέας», «Κυρία με τις Καμέλιες») όπως και συναρπαστικά σπονδυλωτά έργα («Πέντε Εποχές», «Ρινγκ»). Δεν πιστεύουμε ότι ο «Κυανοπώγων» φτάνει στα ίδια επίπεδα. Ως αφηγηματικό έργο πάσχει δραματουργικά. Ως σπονδυλωτό οι επιμέρους σκηνές δεν είναι ισάριθμα δυναμικές. Απουσιάζει το συναισθηματικό υπόβαθρο και η δομή υπολειτουργεί. Ακόμη, ο Ρήγος εδώ μοιάζει να εγκλωβίζεται στον ίδιο του τον φορμαλισμό, πράγμα που ξεπεράστηκε με την αμέσως επόμενη πρότασή του «Τρελή Ευτυχία». Κυνικός, ακραίος, σκληρός, απάνθρωπος και, εν πολλοίς, ακατανόητος, αυτός ο «Κυανοπώγων» χρειάζεται σθένος και επαναληπτική θέαση για να αποκαλύψει τα μυστικά του.

Οταν, όμως, αυτό επιτευχθεί τότε αυτή η πιο συζητήσιμη και πολυσυζητημένη παραγωγή των τελευταίων ετών αποδεικνύει τις αρετές της. Χαρήκαμε την άφιξη του Χοροθεάτρου ΚΘΒΕ στην Αθήνα. Θα θέλαμε να χαρούμε και το Μπαλέτο της ΕΛΣ στη Θεσσαλονίκη. Πότε;

Από τον εκδοτικό κόσμο επισημαίνεται η έλλειψη εμπειρίας από τις διαχειριστικές αρχές των ΠΕΠ.