ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Σπάνια βραδιά Γερμανικού Τραγουδιού

Σ τις 30 Μαΐου το Ινστιτούτο Γκαίτε φιλοξένησε μία σπάνια βραδιά, αφιερωμένη σε δύο κύκλους τραγουδιών του Ρόμπερτ Σούμαν. Η υψίφωνος Μαρία Θωμά με τον μαέστρο Γιάννη Ιωαννίδη στο πιάνο απέδωσαν τους κύκλους «Ερωτας και Ζωή μιας Γυναίκας» και «Η αγάπη του Ποιητή».

Οι βραδιές γερμανικού τραγουδιού σπανίζουν στα προγράμματα των αθηναϊκών αιθουσών. Παρότι οι συγκεκριμένες μικρογραφίες του Σούμαν ανήκουν στις σημαντικότερες και ωραιότερες της μουσικής φιλολογίας, ελάχιστες φορές έχουν ακουστεί και μάλιστα από Ελληνες καλλιτέχνες. Η συγκεκριμένη τολμηρή πρωτοβουλία ανήκε στον μαέστρο Γιάννη Ιωαννίδη, που εξακολουθεί να συμβάλλει στη μουσική ζωή του τόπου με μοναδικό γνώμονα την ποιότητα.

Είναι αλήθεια, πως η τέχνη του τραγουδιού κάθε παράδοσης -γερμανικής, γαλλικής, ρώσικης ή άλλης- δεν είναι εύκολο να καλλιεργηθεί σε «ξένους» τόπους: «ξένους» ως προς την λογοτεχνία και την εν γένει παιδεία κάθε πολιτισμού, «ξένους» και ως προς τη γλώσσα. Κι αυτό, διότι τα τραγούδια βασίζονται στην ποίηση όχι μόνον ως προς το περιεχόμενο και την ατμόσφαιρα αλλά και ως προς την μουσικότητα των ίδιων των λέξεων. Επομένως, απαιτούνται ερμηνευτές άριστα εξοικειωμένοι τόσο με την συγκεκριμένη κουλτούρα όσο και με το αντίστοιχο γλωσσικό ιδίωμα. Ετσι, λόγου χάριν, αντίθετα προς την ιταλική μουσική της ίδιας εποχής, όπου ουσιαστικά το δραματικό στοιχείο εμπεριέχεται εξ ολοκλήρου στην μουσική, στο γερμανικό τραγούδι η ερμηνεία των στίχων και ο χρωματισμός των λέξεων έχουν καθοριστική σημασία.

Εξαιρετική ερμηνεία

Η Μαρία Θωμά, που είχε το θάρρος να αναμετρηθεί με τα απαιτητικά έργα, διαθέτει μία φωτεινή λυρική φωνή που ανθεί όσο ανεβαίνει προς την υψηλή περιοχή. Τα τραγούδια που αξιοποιούσαν την πιο πλούσια περιοχή της φωνής της, ωφελήθηκαν περισσότερο από το δροσερό της ηχόχρωμα. Ανάμεσα σε αυτά, τα περισσότερο εξωστρεφή και ενθουσιώδη κέρδισαν τον ακροατή χάρη στον αυθορμητισμό της τραγουδίστριας. Δουλεύοντας περισσότερο την χαμηλή περιοχή της φωνής, την έκφραση μέσα από τον στίχο και την σαφή άρθρωση των λέξεων, η Θωμά σύντομα θα έχει να προσφέρει ακόμα πιο αξιόλογα αποτελέσματα.

Στα γερμανικά τραγούδια, περισσότερο από συνοδός και συνοδοιπόρος, το πιάνο είναι ισότιμος συνομιλητής του τραγουδιστή. Ο Γιάννης Ιωαννίδης αποδείχθηκε ιδιαίτερα έμπειρος στον ρόλο του αυτό,ν με εμφανή γνώση του ιδιότυπου ύφους της μουσικής του Σούμαν, νοσταλγικού, λυρικού αλλά και πικρού ταυτόχρονα.

Ευχαριστώντας όσους την τίμησαν με το αναγνωστικό τους βλέμμα, η στήλη θα συνεχίσει -όσο αισθάνεται πως έχει θέματα-, χωρίς να μεταβάλει τίποτα στις προθέσεις της. Θα ήθελε απλώς, κατά στιγμές, να μπορούσε να αλλάξει τη ρουμπρίκα από «Αντιστίξεις» σε «Ακροαστικά». Είναι σίγουρα πιο αρμονική με τη θεματογραφία, αλλά και, κυρίως, υποδηλώνει ότι το να γράφεις ή να διαβάζεις σε άνυδρη εποχή για μουσική, συνιστά μια μορφή παθογένειας.