ΑΤΖΕΝΤΑ

Ματιές στον κόσμο

Ματιές στον κόσμο

Iλια και Εμίλια Καμπάκοφ στη Monumenta

Αφιερωμένη στη σύγχρονη τέχνη, η έκθεση Monumenta, που διοργανώνεται κάθε χρόνο στο μουσείο του Petit Palais στο Παρίσι, έχει φέτος πρωταγωνιστές τον Ιλια και την Εμίλια Καμπάκοφ (φωτ.). Οι Ρώσοι καλλιτέχνες -ζευγάρι στη ζωή και συν-δημιουργοί στην τέχνη- είναι γνωστοί για τις εγκαταστάσεις τους, στις οποίες περιλαμβάνονται τεχνητά νησιά φτιαγμένα για να επιπλέουν σε λίμνες, καθώς και μια φυσικών διαστάσεων αναπαραγωγή λέμβου της αρχαίας Αιγύπτου. Για τη Monumenta 2014, το ζεύγος Καμπάκοφ (εργάζονται μαζί από τότε που παντρεύτηκαν, το 1992) έχει στήσει στο ισόγειο του Petit Palais μια ουτοπική πόλη (τίτλος του έργου «L’ etrange cite»), στην οποία περιλαμβάνονται ένας θόλος όπου γίνονται φωτεινές προβολές, δύο παρεκκλήσια και ένα περιτοιχισμένο χωριό, όπου οι επισκέπτες ενθαρρύνονται να περιπλανηθούν και να το εξερευνήσουν. Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 22 Ιουνίου.

ΛΟΝΔΙΝΟ
ΘΕΑΤΡΟ
Young Vic
www.youngvic.org

«A View from the Bridge». Στο δράμα του «Ψηλά από τη γέφυρα», ένα από τα πολυπαιγμένα έργα του, ο Αρθουρ Μίλερ αποδομεί το αμερικανικό όνειρο για μία ακόμη φορά, μετά τον «Θάνατο του εμποράκου», μέσα από μια σκοτεινή ιστορία πάθους. Στο Μπρούκλιν της δεκαετίας του 1950, ο λιμενεργάτης Εντι Καρμπόνε καλωσορίζει τα ξαδέλφια του από τη Σικελία που φτάνουν στη «γη της ελευθερίας». Οταν όμως ένας από αυτούς ερωτεύεται την όμορφη ανιψιά του Εντι, ανακαλύπτει ότι η ελευθερία έχει βαρύ τίμημα. Η ζήλια και η δυσπιστία του Εντι αποκαλύπτουν ένα βαθιά κρυμμένο, ανείπωτο μυστικό – που τον οδηγεί στο βάραθρο της προδοσίας. Η νέα παραγωγή του έργου από τον τολμηρό Βέλγο σκηνοθέτη Ιβο φαν Χόφε έχει εντυπωσιάσει θετικά τους κριτικούς. Οπως έγραψε ο Μάικλ Μπίλινγκτον, ο Φαν Χόφε, ο οποίος ανέβασε πέρυσι στο Λονδίνο, στο θέατρο Μπάρμπικαν, μια εξαιρετικά ρεαλιστική διασκευή του έργου του Μπέργκμαν «Σκηνές από ένα γάμο», ακολουθεί εδώ έναν διαφορετικό δρόμο, αφαιρώντας από το έργο κάθε νατουραλιστική λεπτομέρεια, «επαναφέροντάς το στις ρίζες του, στην αρχαιοελληνική τραγωδία». Οι ηθοποιοί, με επικεφαλής τον Μαρκ Στρονγκ στον ρόλο του Εντι, έχουν όλοι κερδίσει θερμούς επαίνους για τις ερμηνείες τους. Εως τις 7 Ιουνίου.

ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΚΕΜΠΕΚ
ΜΠΙΕΝΑΛΕ
www.manifdart.org

«Manif d’ Art: Resistance. Et puis, nous avons construit de nouvelles formes». Η φετινή Μπιενάλε του Κεμπέκ, η οποία περιλαμβάνει εκθέσεις, εργαστήρια, περφόρμανς, προβολές ταινιών, συζητήσεις, μουσικές και χορευτικές παραστάσεις, εστιάζει στο θέμα της αντίστασης και στη σύνδεσή της με την τέχνη. Οι εκδηλώσεις φιλοξενούνται σε διάφορους χώρους της πόλης και των περιχώρων της – μουσεία, γκαλερί, βιβλιοθήκες, θέατρα, μπαρ, πανεπιστημιακά αμφιθέατρα. Στην κεντρική έκθεση παρουσιάζονται έργα καλλιτεχνών από διάφορες χώρες, ανάμεσά τους και μιας ομάδας Αβορίγινων καλλιτεχνών από την Αυστραλία. Συμμετέχουν καλλιτεχνικές συλλογικότητες όπως η παρισινή Claire Fontaine και η ρωσική «Τστο Ντελάτ;», ενώ πολλές συμμετοχές πραγματοποιούνται μέσω δορυφόρου. Την τελευταία εβδομάδα της Μπιενάλε, το μπαρ Le Cercle προσφέρει το σκηνικό για το σόου «Guerrillas: United by Sound», μια σειρά από DJ sets και βίντεο που δημιουργήθηκαν ειδικά για την Μπιενάλε. Εως την 1η Ιουνίου.

ΠΑΡΙΣΙ
ΕΚΘΕΣΗ
Musee Marmottan Monet
www.marmottan.fr

«Les impressionnistes en prive: Cent chefs d’oevre de collections particulieres». Μετά την πρώτη τους έκθεση, το 1874, οι νεαροί καλλιτέχνες που αργότερα αποκλήθηκαν ιμπρεσιονιστές χλευάστηκαν τόσο από το κοινό όσο και τους κριτικούς. Λίγοι μόνο φιλότεχνοι και έμποροι έργων τέχνης ενδιαφέρθηκαν και τους υποστήριξαν, προσφέροντας πολύτιμη βοήθεια στα πρώτα βήματα ενός κινήματος που σφράγισε την ιστορία της τέχνης. Η έκθεση έχει στόχο να αναδείξει τον σημαντικό ρόλο των ιδιωτών συλλεκτών στην ανάπτυξη του ιμπρεσιονισμού, παρουσιάζοντας 100 έργα τα οποία «δάνεισαν» 51 συλλέκτες στο Μουσείο Μαρμοτάν Μονέ. Η εκθεσιακή διαδρομή είναι χρονολογική και περιλαμβάνει έργα τόσο των «ακραιφνών» ιμπρεσιονιστών όσο και καλλιτεχνών που συνδέθηκαν με τον ιμπρεσιονισμό, ακολουθώντας ωστόσο τον προσωπικό δρόμο τους. Αντιπροσωπεύονται, μεταξύ άλλων, ο Μανέ, ο Κορό, ο Μπουντέν, ο Μπαζίλ, ο Σισλέ, ο Πισαρό, ο Μονέ, η Μπερτ Μοριζό, ο Σεζάν, ο Ρενουάρ (εδώ ο πίνακάς του «Κορίτσια στην ακροθαλασσιά»), ο Ντεγκά και ο Ροντέν. Εως τις 6 Ιουλίου.

ΜΠΑΛΕΤΟ
Opera Bastille
www.operadeparis.fr

«Daphnis et Chloe». Ο Μπενζαμέν Μιλπιέ, ο Γάλλος χορευτής και χορογράφος ο οποίος διετέλεσε διευθυντής του New York City Ballet, πρόκειται να αναλάβει καθήκοντα διευθυντή στο Μπαλέτο της Οπερας των Παρισίων, την 1η Νοεμβρίου. Προτού όμως βρεθεί στη νέα του θέση, ο Μιλπιέ (γνωστός στο ευρύτερο κοινό από τη συμμετοχή του στην ταινία «Μαύρος κύκνος») ασχολήθηκε με ένα ιδιαίτερα δύσκολο εγχείρημα: προετοίμασε και παρουσιάζει τώρα στην Οπερα της Βαστίλλης το έργο «Δάφνις και Χλόη», σε νέα χορογραφία που υπογράφει ο ίδιος. Το μπαλέτο χρονολογείται από τα πρώτα χρόνια των περίφημων Ballets Russes, με μουσική γραμμένη από τον Μορίς Ραβέλ, ύστερα από παραγγελία του Ντιαγκίλεφ. Χορογραφήθηκε (για τους κορυφαίους χορευτές των Ρωσικών Μπαλέτων, τον θρυλικό Βάτσλαβ Νιζίνσκι και την Ταμάρα Καρσάβινα) από τον Μιχαήλ Φοκίν, το 1912. Εκτοτε έχουν γίνει πολλές νέες παρουσιάσεις του μπαλέτου, αλλά ελάχιστες γνώρισαν την επιτυχία. Μία από αυτές, όπως συμφωνούν οι κριτικοί, είναι η τωρινή χορογραφία του Μιλπιέ («ευφάνταστη, ρευστή και με μουσικότητα, αξιοποιεί τα χαρίσματα των χορευτών», έγραψαν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης»). Θερμές επιδοκιμασίες απέσπασαν επίσης οι πρωταγωνιστές, ο Ερβέ Μορό (Δάφνις) και η Ορελί Ντιπόν (Χλόη), καθώς και ο σκηνογράφος Ντανιέλ Μπιρέν. Εως τις 8 Ιουνίου.

ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ
ΕΚΘΕΣΗ
Palazzo Strozzi
www.palazzostrozzi.org

«Pontormo e Rosso Fiorentino: Divergenti vie della “maniera”». Η έκθεση είναι αφιερωμένη σε δύο ζωγράφους του 16ου αιώνα οι οποίοι πρωταγωνίστησαν στην έκφραση μιας νέας αντίληψης για την τέχνη, την οποία ο Αντόνιο Βαζάρι αποκάλεσε «maniera moderna». Οι «μανιεριστές» ζωγράφοι Ποντόρμο (Τζάκοπο Καρούτσι, 1494-1557) και Ρόσο Φιορεντίνο (Τζοβάν Μπατίστα ντι Τζάκοπο, 1494-1540) επέδειξαν στο έργο τους μεγάλη ανεξαρτησία και εκφραστική ελευθερία, παρότι υπήρχαν σημαντικές διαφορές στους δρόμους που ακολούθησαν: Ο Ποντόρμο, ο ζωγράφος που προτιμούσαν πάντα οι Μέδικοι, ήταν ανοιχτός στη θεματική ποικιλία και την ανανέωση των υφολογικών συμβάσεων της παράδοσης, ενώ το έργο του Ρόσο χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη πίστη στην παράδοση, αλλά ταυτόχρονα από εναντίωση στις προκαταλήψεις και πρωτοτυπία. Παρουσιάζοντας περίπου 80 έργα –πίνακες, νωπογραφίες, σχέδια και ταπισερί– η έκθεση ιχνηλατεί την ιστορία των δύο καλλιτεχνών σε παράλληλες μονογραφικές διαδρομές. Εως τις 20 Ιουλίου.