ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

Η Λαμπρινή Μποβιάτσου παρουσιάζει νέα έργα της στην γκαλερί Σκουφά

Η Λαμπρινή Μποβιάτσου παρουσιάζει νέα έργα της στην γκαλερί Σκουφά

Τις τελευταίες ημέρες οι περισσότεροι από εμάς διχάζονται για το αν θα πρέπει να παρευρεθούν σε εγκαίνια εκθέσεων που δεν έχουν ακυρωθεί. Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι αν τηρούνται κάποια μέτρα προστασίας, όπως ανοιχτά παράθυρα και απολυμαντικά υγρά στην είσοδο του χώρου, και με τη δέουσα αποφυγή των συνηθισμένων εγκάρδιων χαιρετισμών α λα ελληνικά, τότε οι λελογισμένες έξοδοι κάνουν καλό στην ψυχική μας διάθεση. Εφόσον το κράτος δεν αποφασίσει, όπως στη γειτονική Ιταλία, να μας θέσει όλους σε καραντίνα, η ζωή συνεχίζεται, με τον σεβασμό πάντα σε ορισμένους κανόνες και περιορισμούς.

Τούτων λεχθέντων, γράφω σήμερα για τα εγκαίνια της έκθεσης της Λαμπρινής Μποβιάτσου, που έχουν προγραμματιστεί για αύριο Πέμπτη, στην αίθουσα τέχνης Σκουφά 4. Τίτλος της ατομικής είναι «Ωκεάνιον», όρος που είχε αναφέρει ο Γάλλος Ρομέν Ρολάν σε μια επιστολή του προς τον Φρόιντ, εξηγώντας αυτό το αίσθημα απεραντοσύνης και πληρότητας που τον κατέκλυσε όταν ένιωσε πως ήταν ένα με τον έξω κόσμο. Στην ενότητα των έργων της, η καλλιτέχνις εξετάζει το δίπολο άνθρωπος – φύση, τοποθετώντας στα έργα της το πρόσωπο ή το σώμα της με πολύ ευφάνταστο τρόπο.

i-lamprini-mpoviatsoy-paroysiazei-nea-erga-tis-stin-gkaleri-skoyfa0
«Υπενθύμιση», 2020, 40×30 εκ., μολύβι και χρωματιστά μολύβια.

Τη δουλειά της Μποβιάτσου την είχα πρωτοδεί σε μια έκθεση για το βραβείο του Μουσείου Φρυσίρα, το 2003, και μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Από την αρχή της πορείας της, το σήμα κατατεθέν της ήταν η παραμόρφωση της ανθρώπινης μορφής, που καθρεφτιζόταν πάνω σε γυαλιστερά αντικείμενα. Η αντανάκλαση του ανθρώπου μέσα από γυάλινα ή μεταλλικά «κάτοπτρα» της έδινε την ευκαιρία να αλλάζει σχήμα στο ωοειδές πρόσωπο και να το κάνει επίμηκες, να επεμβαίνει στην κανονικότητα, να παίζει με το αντικειμενικό και το υποκειμενικό. Ψυχαναλυτικά μιλώντας, καταδείκνυε την τεράστια διαφορά που έχουμε εμείς για την εικόνα μας από εκείνη που διαμορφώνουν οι άλλοι.

Στην έκθεση της γκαλερί Σκουφά παρουσιάζει έργα ζωγραφικής σε ξύλο και εγκαταστάσεις με μεικτά υλικά, ενώ κάνει αναφορές σε αρχαίους μύθους, όπως εκείνος του Ναρκίσσου. Γεννημένη στα μέσα της δεκαετίας του ’70, με σπουδές στη Ρώμη και με πληθώρα συμμετοχών σε ομαδικές εκθέσεις, η Μποβιάτσου βρήκε από νωρίς το προσωπικό της ύφος και το εμβάθυνε. Από τη ζωγραφική πέρασε στις τρεις διαστάσεις των εγκαταστάσεων και διεύρυνε αρκετά τον πειραματισμό της. Δεν τη γνωρίζω προσωπικά, αλλά παρακολουθώντας τη χρόνια μαντεύω ένα ωραίο είδος αυτοσαρκασμού στη δουλειά της, που την απελευθερώνει από τα δεσμά της αυτοαναφορικότητας. Η έκθεση στο Κολωνάκι θα διαρκέσει έως τις 4 Απριλίου.