ΒΙΒΛΙΟ

Αχανές τοπίο όπου όλα βρίσκουν χώρο να ανασάνουν

Αχανές τοπίο όπου όλα βρίσκουν χώρο να ανασάνουν

Είναι ωραία εκείνα τα ποιήματα που γίνονται, λες, πρόσωπα και τριγυρνούν μέσα σε άλλα ποιήματα· είναι ωραία διότι, μ’ αυτόν τον τρόπο, το ποίημα γίνεται πιο οικείο, μας απευθύνεται με λέξεις και σχήματα που γνωρίζουμε.

Ο Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος (γεν. 1971) είναι ένας οικείος συγγραφέας. Οταν το 2012 εξέδωσε τη συλλογή «Γράμμα σ’ έναν πολύ νέο ποιητή» (εκδ. Πόλις), ήταν σαν να προλείαινε το έδαφος για την πρόσφατη συλλογή του «Τι κοιτάζει στ’ αλήθεια ο ποιητής». Στα ποιήματα υπάρχει ένα πρόσωπο-ποίημα που μας απευθύνεται.

Η συλλογή του Γιαννακόπουλου προχωρεί και σε άλλα επίπεδα. Οπως, ας πούμε, η γλώσσα του, η οποία κατασκευάζει απτή αίσθηση· έτσι, αναζωπυρώνεται η υποταγή τού «πώς» των λέξεων στην εξυπηρέτηση του «τι» της αίσθησης, επανατροφοδοτώντας την οικειότητα, αφού ο ποιητής αποφάσισε να αναμετρηθεί με την κοινοκτημοσύνη του μέσου όρου.

Οχι, όμως, χωρίς το τίμημα του μοιραίου σαρκασμού, διότι ο Γιαννακόπουλος, όταν αποφάσισε να μιλήσει για τα κοινώς αποδεκτά, μοιραία οδηγήθηκε στην ειρωνεία –και λιγάκι στον σουρεαλισμό–, αφού αντιλήφθηκε, όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, τη λαίλαπα του μέσου όρου.

«Τι κοιτάζει στ’ αλήθεια ο ποιητής» τελικά; Κοιτάζει τον κόσμο και τους μικρόκοσμούς του· τον έρωτα, το σεξ (και τον συνδυασμό τους), τη δουλειά, τα καθημερινά καθήκοντα, τα βιβλία, τη μουσική, τον χρόνο και τον χώρο. Για τον Γιαννακόπουλο, εξάλλου, ο κόσμος είναι ένα αχανές τοπίο, όπου όλα βρίσκουν χώρο να ανασάνουν.

Στο τέλος, αναδημιουργείται ο ρόλος του ποιητή, μετατοπιζόμενος από το πεδίο της υπεράνω κριτικής σε εκείνο της μετριοπαθούς ανάγκης για διάλογο μεταξύ εκείνου και του αναγνώστη. Είναι αυτή η οικειότητα του ποιήματος-προσώπου, που λέγαμε.

​​Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, «Τι κοιτάζει στ’ αλήθεια ο ποιητής», εκδ. Πόλις 2016