ΒΙΒΛΙΟ

Προσωπικό γράµµα

Προσωπικό γράµµα

Οι πιο καταραµένοι ρηµατικοί χρόνοι είναι οι παρελθοντικοί. Εκείνοι που χρησιµοποιείς για να µιλήσεις για πρόσωπα αγαπηµένα που έχασες, που εξορίζουν τους ακριβούς σου στο χθες, αφήνοντάς σε να διαχειριστείς το κενό που προκαλεί η απουσία τους. Κάθε αναφορά σε αόριστο, παρατατικό, υπερσυντέλικο είναι και ένας µικρός θάνατος, σηµειώνει η δηµοσιογράφος Τασούλα Επτακοίλη. Στο συγκινητικό ηµερολόγιο που ξεκίνησε να γράφει λίγο µετά την απώλεια του συζύγου της, Κώστα Μοσχούδη, µε τίτλο Το άλλο µου ολόκληρο, του απευθύνεται – τις περισσότερες φορές – στον ενεστώτα.

Του θυµίζει τις µικρές λεπτοµέρειες που διάνθιζαν την κοινή τους ζωή, τον ταξιδεύει στα παιδικά του χρόνια στην Αλεξάνδρεια, στην ηµέρα που την περίµενε γαµπρός σε µια εκκλησία του Πειραιά, µοιράζεται µαζί του, όπως έκανε πάντα, τις εντυπώσεις της από τα επαγγελµατικά της ταξίδια, του εκµυστηρεύεται τις αναµετρήσεις της µε τα αν και τις µαταιώσεις, καταµετρά σε έναν επώδυνο κατάλογο τους επιθετικούς προσδιορισµούς που περιγράφουν το χαµό του.

∆εν έχω αποφασίσει πώς λειτουργεί η µνήµη σε αυτές τις περιπτώσεις: αν είναι βαρίδι ή σύντροφος σε µια ανυπόφορη καθηµερινότητα, αν βοηθάει να ραγίζεις µε κάθε θύµηση µέχρι να βρει η ζωή µια σχισµή για να περάσει. Μάλλον και τα δύο ισχύουν. «Άλλοτε τρυφερή παρέα, άλλοτε αγκάθι που µε τρυπάει και µε µατώνει», όπως παρατηρεί η ίδια.

Εκδόσεις Πατάκη