ΜΟΥΣΙΚΗ

Η σωστή φλέβα

Η σωστή φλέβα

«Μάγκες, η Μαρία μάς ξεπέρασε. Είναι πιο σύγχρονη απ’ όλους», είπε χαμογελώντας ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, απευθυνόμενος προς τον Σωκράτη Μάλαμα και τον Γιάννη Χαρούλη, καθώς η Μαρία Φαραντούρη έσκαγε πλάι του στα γέλια.

Είχαμε μόλις ακούσει από τη φωνή της το «Αυτοί που θα ’ρθουν μια βραδιά» στους στίχους του Μάνου Ελευθερίου με μια ολόδροση τζαζίστικη ενορχήστρωση που ήταν τόσο ταιριαστή με την πάντοτε εκφραστική φωνή της. Δεν είναι το μόνο τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη που ακούγεται διαφορετικό στο καινούργιο διπλό άλμπουμ «Φύλαξα τ’ όνειρο» που κυκλοφόρησε από τη ΜΙΝΟS-EMI.

«Ο επιβάτης», «Η όμορφη πόλη», «Ποιος τη ζωή μου» δένονται με ένα λιτό, αυστηρό πόνο από τη φωνή του Μάλαμα. «Ο ναυαγός» ανασύρει όπως τον τραγουδά ο Ιωαννίδης, την παράδοση στην οποία βασίστηκε ο συνθέτης, το ίδιο και οι ερμηνείες του Χαρούλη όπως το «Χάθηκα», ενώ η Φαραντούρη παρότι ιέρεια του Θεοδωράκη, στέκει πίσω για να προβάλει μια άλλη ματιά στο έργο του δημιουργού.

Το άλμπουμ αυτό ξεκίνησε σαν ένα δώρο προς τον κορυφαίο συνθέτη για τα 90ά γενέθλιά του. Ομως όσο περισσότερο το ακούς, τόσο πιο πολύ μοιάζει σαν ένα δώρο προς την ίδια την ελληνική κοινωνία. Σε αυτή τη δίνη που παρασύρει αδυσώπητα εργασιακά δικαιώματα, υπονομεύει τον κοινωνικό ιστό και παραλύει το κουράγιο ενός ολόκληρου λαού, τα τραγούδια αυτά ακουμπούν στην ψυχή σαν βάλσαμο.

Θα ήταν λογικό να υποθέσει κανείς ότι τραγούδια τα οποία είναι σφιχτοδεμένα με την εποχή που τα γέννησε, που αντηχούν τις διεκδικήσεις και τις προσδοκίες άλλων δεκαετιών, δεν θα άντεχαν το 2016, σ’ αυτή την τόσο διαφορετική σημερινή μας εποχή. Αλλά συμβαίνει το αντίθετο.

Βαθείς γνώστες του έργου του Θεοδωράκη αλλά και εξαιρετικά ταλαντούχοι και οξυδερκείς σύγχρονοι δημιουργοί, ο Ιωαννίδης, ο Μάλαμας και ο Χαρούλης κατορθώνουν με την πολύτιμη βοήθεια της Φαραντούρη να αποστάξουν την ουσία. Ξαναφωτίζουν τον λόγο των ποιητών, αναδεικνύουν άγνωστα κομμάτια με λυρισμό, τιμούν τα τραγούδια δεν τα χρησιμοποιούν.

Το άλμπουμ αυτό υπενθυμίζει ότι η συλλογική μας μνήμη, ό,τι βαθύ μάς συνδέει, περιμένει να αναβλύσει ξανά, αρκεί να χτυπήσουμε τη σωστή φλέβα.