ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

Σχέδιο για πώληση θυγατρικών της ΕΒΖ στη Σερβία

Σχέδιο για πώληση θυγατρικών της ΕΒΖ στη Σερβία

Στο μικροσκόπιο της Γενικής Διεύθυνσης Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Ενωσης (DG Comp) παραμένει η χρηματοδότηση των 30 εκατ. ευρώ στην Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης, που αποφάσισε τον περσινό Απρίλιο η κυβέρνηση επί υπουργίας Παναγιώτη Λαφαζάνη. Η DG Comp έχει ζητήσει περισσότερες διευκρινίσεις από το υπουργείο Οικονομίας για να μη χαρακτηρισθεί κρατική ενίσχυση και ζητήσει την επιστροφή των 30 εκατ. ευρώ στον ειδικό εκκαθαριστή της πρώην Αγροτικής Τράπεζας. Συνεπώς το σχέδιο εξυγίανσης της ΕΒΖ που έχει κατατεθεί στην Τράπεζα Πειραιώς εξαρτάται από την απόφαση που θα λάβει η DG Comp για τα κεφάλαια που δόθηκαν πριν από 12 μήνες στην ΕΒΖ για να συνεχίσει τη λειτουργία της.

Χθες ο υπουργός Οικονομίας Γιώργος Σταθάκης απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση στη Βουλή για την ΕΒΖ επιβεβαίωσε ότι στο σχέδιο βιωσιμότητας περιλαμβάνεται μεταξύ άλλων και η πώληση των δύο θυγατρικών ζαχαρουργείων στη Σερβία, που αποτέλεσε και την αφορμή να παραιτηθεί ο αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Δημήτρης Γιαννακίδης που είχε τοποθετηθεί επί υπουργίας Π. Λαφαζάνη.

Σύμφωνα με τον κ. Σταθάκη, το σχέδιο αναδιάρθρωσης περιλαμβάνει «την πώληση ορισμένων στοιχείων της εταιρείας όπου θα ανακτηθούν 50 εκατ. ευρώ, τα εργοστάσια στη Σερβία και ορισμένα άλλα αδρανή περιουσιακά στοιχεία. Από το χρέος θα διαγραφούν 50 εκατ. και 50 εκατ. θα αποτελέσουν δεκαετή δανεισμό από την Τράπεζα Πειραιώς προς την ΕΒΖ».

Για να επιτευχθεί, όμως, αυτό, πρόσθεσε ο κ. Σταθάκης, «χρειάζεται κι ένα δεύτερο στοιχείο, ένα σχέδιο βιωσιμότητας της ίδιας της επιχείρησης, η οποία πρέπει να μειώσει το κοστολόγιό της, πρέπει να προσαρμοστεί στα δεδομένα που υπάρχουν σήμερα, προκειμένου να μπορέσει να επιβιώσει μεσοπρόθεσμα». Αναφορικά με τα 30 εκατ. ευρώ με τα οποία ενισχύθηκε πέρυσι η ΕΒΖ, ο κ. Σταθάκης διευκρίνισε τα εξής: «Πέρυσι αυτό που κάναμε ως κυβέρνηση είναι να ξαναβάλουμε μπρος την ΕΒΖ, αυξάνοντας το μετοχικό της κεφάλαιο κατά 30 εκατ. ευρώ. Αυτό κάλυψε μερικά από τα συσσωρευμένα χρέη της επιχείρησης προς προμηθευτές και άλλες λειτουργικές ανάγκες, αλλά προφανώς αυτό δεν μπορούσε να συνεχιστεί, παρά μόνο αν βρισκόταν μια βιώσιμη λύση».