ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Στον ρυθμό της… Europop

Η μουσική Europop έχει τις ρίζες της στη δεκαετία του 1970 (σχεδόν ταυτόχρονα με την ενηλικίωση της ΕΟΚ). Είναι εύπεπτη και κεφάτη. Η ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια Wikipedia εξηγεί πως μια από τις βασικές της διαφορές από την αμερικανική ποπ μουσική σήμερα, είναι πως έχει περισσότερες επιρροές από την trance. Στο αντίστοιχο λήμμα διαπιστώνεις πως trance σημαίνει είδος μουσικής με γρήγορο ρυθμό – αλλά και ανθρώπινο αίσθημα υπέρμετρης ευφορίας, σχεδόν έκστασης.

Αυτές τις μέρες η Ευρώπη χορεύει στη μουσική που γέννησε (και μάλιστα στη Φρανκφούρτη – από τα κλαμπ της οποίας ξεπήδησαν τα πρώτα ηλεκτρονικά, ευφορικά μπιτ): Την Πέμπτη, το πενταετές επιτόκιο δανεισμού της Ιρλανδίας (μιας χώρας που μόλις βγήκε από πρόγραμμα βοήθειας κι έχει ακόμα ένα τεράστιο λογαριασμό να πληρώσει) βελτιώθηκε κι άλλο, πέφτοντας κάτω από αυτό της Μεγάλης Βρετανίας (της κατά γενική ομολογία οικονομίας με την πιο πλεονεκτική θέση στην Ευρώπη). Η Ισπανία δανείστηκε με επιτόκιο που ήταν ακόμα χαμηλότερο από τα χαμηλά των τελευταίων δημοπρασιών, η Πορτογαλία ετοιμάζει τη δική της έξοδο με πενταετή ομόλογα. Η Ελλάδα δέχεται φιλικά χτυπήματα στην πλάτη, παρουσιάζει το θετικότερο κλίμα από τις αρχές του 2010, δανείστηκε και δύο δισεκατομμύρια την τελευταία εβδομάδα με ελαφρώς χαμηλότερο επιτόκιο.

Ο συνολικός δείκτης οικονομικού κλίματος που ανακοίνωσε χθες η Κομισιόν βρέθηκε στην καλύτερη ένδειξη των τελευταίων 29 μηνών. Η βιομηχανική παραγωγή της Γερμανίας αυξάνεται κι άλλο. Το κοινό επιχαίρει, το κέφι στις αγορές ανεβαίνει, η πίστα δονείται. Το ευρωπαϊκό πάτωμα όμως είναι σαθρό.

Η Ιταλία είναι η νέα οικονομία ταμπού στην Ευρωζώνη: Μπορεί η ειδησεογραφία να εστιάζει τώρα στο κόστος δανεισμού, που υποχωρεί ελαφρώς – αλλά βολικά αγνοεί το γεγονός ότι ο πληθυσμός των ανέργων έχει αυξηθεί κατά μισό εκατομμύριο από πέρυσι, ότι η εξάρτηση των ιταλικών τραπεζών από τη γαλαντομία της ΕΚΤ μεγαλώνει επικίνδυνα, ή ότι τα πολιτικά περιθώρια για μεταρρυθμίσεις κλείνουν. Η Πορτογαλία έχει φύγει καιρό από τα πρωτοσέλιδα, όμως αυτό δεν σημαίνει πως την έχουν ξεχάσει αυτοί που έχουν συμφέρον να προβλέπουν τις εξελίξεις για να κερδίσουν: Η τελευταία παρέμβαση της Tortus Capital στοιχηματίζει στην πτώση των πορτογαλικών ομολόγων: επιχειρηματολογεί πειστικά περιγράφοντας ένα αδιέξοδο που μοιάζει με το ελληνικό πριν από δύο χρόνια.

Πέρα και πάνω από όλα τα περιφερειακά βουβά δράματα; Ενας πληθωρισμός που φλερτάρει με το μηδέν, απειλώντας την ανάπτυξη και την απασχόληση στην Ευρωζώνη. Οι Financial Times προειδοποιούν για τους κινδύνους της υπερβολικής αισιοδοξίας. Αλλά σε εποχές όπως αυτή είναι σαν να προειδοποιείς ένα κλαμπ γεμάτο πιτσιρίκια να μην κάνουν υπερβολές στον χορό γιατί υπάρχει κίνδυνος αφυδάτωσης.

Χθες πάντως o Μάριο Ντράγκι, ο Ευρωπαίος κεντρικός τραπεζίτης, απευθύνθηκε στο κοινό του στο καθιερωμένο του ραντεβού με τις αγορές. Δεν άλλαξε τα επιτόκια, δεν έκανε την έκπληξη, δεν ξέφυγε από τα όρια των ερωτήσεων – ήταν ένας ψύχραιμος (ως κατατονικός) dj στη μέση ενός κατάμεστου κλαμπ: Είμαστε εδώ για οτιδήποτε χρειαστεί, έχουμε τραγούδια για κάθε διάθεση, όχι δεν ανησυχούμε ότι θα γίνουμε Ιαπωνία και ότι η πίστα θα αδειάσει – το μαγαζί είναι γωνία.

Κάπως έτσι, με περιορισμένη ορατότητα αλλά με μια ευφορική νύστα στο μάτι ξεκινάει ο χρόνος για την Ευρώπη και η προεδρία για την Ελλάδα. Σήμερα η Φρανκφούρτη παράγει άλλους σκοπούς από ό,τι το ’70. Από τα κεντρικά της ΕΚΤ ξεπηδούν πάλι ηλεκτρονικά μπιτ, μόνο που αυτή τη φορά έχουν συναλλακτική αξία: είναι ευρώ. Ο ρυθμός παραμένει «κεφάτος». H υποδοχή του από το πλατύ κοινό θα δοκιμαστεί το επόμενο εξάμηνο, κατά στο «φεστιβάλ» της ελληνικής προεδρίας, και θα καθορίσει τον τρόπο με τον οποίο θα χορεύει η Ευρώπη τα επόμενα χρόνια.