ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Ατελές παραμένει το Παγκόσμιο Δίκτυο Χρηματοπιστωτικής Ασφαλείας

Ατελές παραμένει το Παγκόσμιο Δίκτυο Χρηματοπιστωτικής Ασφαλείας

Αν και μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση έχουν μεσολαβήσει μεταρρυθμίσεις που ενίσχυσαν τις ασφαλιστικές δικλίδες και έχουν αυξηθεί οι διμερείς και πολυμερείς συμφωνίες, το Παγκόσμιο Δίκτυο Χρηματοπιστωτικής Ασφαλείας (GFSN) παρουσιάζει σημαντικά κενά: είναι κατακερματισμένο και προσφέρει άνιση κάλυψη σε διαφορετικές γεωγραφικές ζώνες. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει έκθεση του ΔΝΤ σχετική με το παγκόσμιο δίκτυο που αποτελείται από τα διεθνή συναλλαγματικά διαθέσιμα, τις διμερείς συμφωνίες ανταλλαγής νομισμάτων μεταξύ κεντρικών τραπεζών (BSA), τις περιφερειακές συμφωνίες χρηματοδότησης (RFA), αλλά και τους πόρους του ίδιου του Ταμείου.

Το ΔΝΤ θεωρεί ότι από την πλευρά του έχει καλύψει σημαντικά κενά ενισχύοντας την εποπτεία του στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, καθώς και με τα δύο νέα πιστωτικά εργαλεία που δημιούργησε από την αρχή της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης: την ευέλικτη πιστωτική γραμμή (FCL) και την προληπτική γραμμή χορήγησης ρευστότητας (PLL). Επισημαίνει, ωστόσο, ότι παραμένει περιορισμένη η χρήση των δύο αυτών γραμμών, ενώ, σε ό,τι αφορά τις διμερείς και πολυμερείς συμφωνίες, τονίζει πως έχουν αυξηθεί σημαντικά αλλά πολλές από αυτές δεν έχουν ακόμη δοκιμαστεί.

Το αποτέλεσμα είναι ότι το Δίκτυο Χρηματοπιστωτικής Ασφαλείας είναι αποκεντρωμένο, ενώ παραμένει αβέβαιη η αποτελεσματικότητά του και αποτελεί πρόβλημα η έλλειψη συντονισμού μεταξύ των διαφόρων στοιχείων του. Αναφορικά με τις ανισότητες στην κάλυψη που προσφέρει, το Ταμείο διαπιστώνει μεγάλα κενά χρηματοδότησης σε πολλές οικονομίες, και ιδιαιτέρως στις «συστημικές αναδυόμενες οικονομίες που φυλάσσουν θύρες», όπως χαρακτηριστικά τονίζει, για να συμπεράνει ότι οι παράγοντες αυτοί «υπονομεύουν την αποτελεσματικότητα του διεθνούς αυτού συστήματος σε ό,τι αφορά την αποτροπή της μετάδοσης κρίσεων». Τονίζει επίσης ότι τα περισσότερα από τα στοιχεία του παγκόσμιου αυτού συστήματος έχουν υψηλό κόστος, είτε οικονομικό, όπως τα διαθέσιμα και τα εργαλεία της αγοράς, είτε πολιτικό, που προκύπτει από τον στιγματισμό είτε του ίδιου του ΔΝΤ είτε, ώς ένα βαθμό, και των περιφερειακών συμφωνιών. Πρόσθετο μειονέκτημα αποτελεί, άλλωστε, σύμφωνα πάντα με το ΔΝΤ, η απουσία κάλυψης για την πλήρη χρονική διάρκεια των κρίσεων, καθώς οι περισσότεροι επιμέρους μηχανισμοί προσφέρουν στήριξη για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Συμπεραίνει, έτσι, ότι, αν αντιμετωπίσουν κρίση, οι περισσότερες χώρες θα πρέπει να κάνουν χρήση πολλών και διαφόρων μηχανισμών προκειμένου να καλύψουν τις χρηματοδοτικές τους ανάγκες, και στην περίπτωση αυτή θα προκύψουν προβλήματα συντονισμού.