ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Τα ξέραμε όλα…

Μπορεί να θεωρηθεί και ως ένα είδος… εθνικού αθλήματος. Ας το ονομάσουμε χάριν οικονομίας «πέφτουμε από τα σύννεφα». Ως έθνος, ως κράτος, ως λαός. Κάθε φορά που ακούμε κάτι, έστω κι αν είναι γνωστό, έστω κι αν είναι προκαθορισμένο, έστω κι αν έχει συμφωνηθεί εδώ και 10 μήνες και έχει ειπωθεί πάνω από 100 φορές, επιμένουμε να ξαφνιαζόμαστε, συνήθως δυσάρεστα, και να αναφωνούμε εν χορδαίς και οργάνοις «δεν είναι δυνατόν, μα πώς θα γίνει αυτό;».

Πάρτε για παράδειγμα την περίπτωση του χρέους. Ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, ως απόλυτο αριθμό, ως ό, τι θέλετε, αλλά υπό έναν όρο: με την ολοκλήρωση της εφαρμογής του Μνημονίου. Εξ αρχής ήταν γνωστό πως θα φτάσει και θα ξεπεράσει το 150% και θα κινηθεί στις παρυφές του 160%. Δεν ήταν μυστικό ούτε κρατήθηκε ποτέ κρυφό, από κανέναν. Γι’ αυτό και από το ξεκίνημα της προσπάθειας πολλοί ήταν εκείνοι που αναρωτιούνταν αν θα είχε νόημα να μπούμε στη διαδικασία και να κάνουμε την προσπάθεια, από τη στιγμή που το αποτέλεσμα ήταν προδικασμένο. Ηταν κι αυτή μια άποψη, στην οποία είχε αναπτυχθεί μεγάλος αντίλογος για την ωφέλεια της κίνησης, που στο τέλος, καλώς ή κακώς,  επικράτησε. Αλλά δεν είναι αυτό της παρούσης. Αυτό που έχει σημασία είναι πως ήταν εξ αρχής γνωστό. Αρα, δεν νομιμοποιείται κανείς να επιδοθεί στο εθνικό σπορ, τουτέστιν «να πέσει από τα σύννεφα».

Οπως δεν νομιμοποιείται αύριο – μεθαύριο να πει ότι της ύφεσης διαμορφούμενης στο 4,6%, αντί του προβλεπόμενου 4,2%, ανατράπηκαν τα σχέδιά του για το υπόλοιπο της ζωής του ή να ισχυρισθεί ότι δεν γνώριζε ότι του Μνημονίου 1 θα ακολουθούσε το αναθεωρημένο Μνημόνιο 2, 3, 4 και ούτω καθεξής. Με τον ρυθμό που πάνε τα πράγματα, το κοντέρ θα σταματήσει κάπου στο 14 με 15. Το ελαστικό -στα όρια του εξελικτικού- του κειμένου, όμως, ήταν γνωστό από το ξεκίνημα της προσπάθειας. Οπότε και πάλι όσοι διαβάσουν τα παραπάνω δεν θα δικαιούνται αύριο μεθαύριο (σ. σ. αν δεν το έχουν κάνει ήδη, δηλαδή) «να (ξανα) πέσουν από τα σύννεφα».

Οπως δεν δικαιούνται «να πέσουν από τα σύννεφα» όσοι ακούν τώρα ότι είναι δύσκολο να ξαναβγεί η χώρα στις ελεύθερες αγορές κεφαλαίου πριν από το τέλος του 2011 ή ότι το θετικό πρόσημο στην ανάπτυξη δεν θα ξαναμπεί νωρίτερα από το πρώτο τρίμηνο του 2012. Στην καλύτερη των περιπτώσεων. Αν εξακολουθεί «να πέφτει» είναι απλώς αφελής. Αφού εξ αρχής λέγαμε και ξαναλέγαμε ότι όλα αυτά θα ήταν πολύ δύσκολο να γίνουν. Στα όρια του ακατόρθωτου. Εν κατακλείδι: Τα γνωρίζαμε όλα, είχαμε προειδοποιηθεί για όλα και όποιος είχε μπει στον κόπο να ρίξει μια ματιά στο αρχικό κείμενο του Μνημονίου είχε προλάβει και είχε πέσει ήδη τότε από τα σύννεφα. Ολα τα υπόλοιπα είναι δυστυχώς για λαϊκή κατανάλωση, που εν μέσω κρίσης είναι και η μόνη που δεν φθίνει.