ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Αποψη: Η νέα ιστορική πρόκληση για τα επιμελητήρια

Αποψη: Η νέα ιστορική πρόκληση για τα επιμελητήρια

Εχει ξεκινήσει μια έντονη συζήτηση σχετικά με την ήδη νομοθετημένη από τον Δεκέμβριο 2012 κατάργηση της υποχρεωτικής εγγραφής των επιχειρήσεων στα κατά τόπους επιμελητήρια, που θα είναι πλέον προαιρετική. Από τη μια πλευρά, οι επιχειρήσεις ελαφρύνουν το κόστος διοικητικής τους συμμόρφωσης με τις ισχύουσες νομοθετικές διατάξεις και παράλληλα ισχυρίζονται ότι δεν λαμβάνουν την ποιότητα των υπηρεσιών που θα ανέμεναν από τα επιμελητήρια, στη βάση ότι αυτά λειτουργούν με τη νοοτροπία αλλά και την ασφάλεια του δημόσιου φορέα. Από την άλλη, τα επιμελητήρια ζητούν να αρθεί η ρύθμιση που καταργεί την υποχρέωση της εγγραφής των επιχειρήσεων σε αυτά ισχυριζόμενα ότι η οικονομική επιβάρυνση του κάθε μέλους είναι μηδαμινή μπροστά στις προσφερόμενες υπηρεσίες προς τα μέλη τους. Το κράτος, τέλος, υποστηρίζει ότι η ρύθμιση αυτή αφενός μεν συνάδει με τη γενικότερη ευρωπαϊκή πρακτική, αφετέρου δε είναι χρήσιμη, στο πλαίσιο των μέτρων για την τόνωση των επιχειρήσεων σε μια περίοδο βαθιάς και μακράς ύφεσης, για την επανεκκίνηση της οικονομίας και την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας.

Στο σημείο αυτό, κι ανεξάρτητα από το τι πιστεύει κανείς για αυτό το ζήτημα, θα πρέπει να υπομνησθεί ότι η ρύθμιση αυτή αποτελεί υποχρέωση της χώρας έναντι των διεθνών δανειστών της στο πλαίσιο των συμβάσεών της με αυτούς. Είναι προφανές ότι οποιαδήποτε παρέκκλιση από τους σχετικούς συμβατικούς όρους θα αποτελούσε αντισυμβατική συμπεριφορά της χώρας με συνέπειες που θα έπλητταν τη διεθνή της αξιοπιστία. Αυτή η σκληρή πραγματικότητα έρχεται αντιμέτωπη με το γεγονός ότι τα επιμελητήρια απασχολούν σημαντικό αριθμό υπαλλήλων μαζί με εξίσου σημαντικά έξοδα λειτουργίας τους, όπου η ανωτέρω ρύθμιση θα έθετε σε ορατό κίνδυνο τη βιωσιμότητά τους. Ο κίνδυνος αυτός θα μπορούσε να στερήσει τις κατά τόπους επιχειρηματικές κοινότητες από σημαντικές υπηρεσίες στήριξης των δραστηριοτήτων τους τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Η συζήτηση αυτή θέτει επί τάπητος το ερώτημα κατά πόσο και σε τι βαθμό επιθυμούμε ή πρέπει να απελευθερώσουμε την οικονομία μας από υποχρεωτικές ρυθμίσεις που δυνητικά μπορούν να οδηγούν σε κατακηδεμόνευση της επιχειρηματικότητας. Η δεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η οικονομία στη χώρα μας οφείλεται κατά κύριο λόγο στον κρατικό παρεμβατισμό παντού και στη δημιουργία μιας κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας. Αυτό αποτελούσε μια στρέβλωση ανάμεσα σε τόσες άλλες στρεβλώσεις που δημιούργησε το λανθασμένο οικονομικό πρότυπο της χώρας. Είναι σίγουρα ανάγκη αυτές οι στρεβλώσεις να αρθούν, αν πραγματικά θέλουμε να συμβάλουμε όχι πια στη στήριξη, αλλά ουσιαστικά στην αναβίωση της ελληνικής επιχειρηματικότητας. Αυτό αποτελεί αναγκαίο προαπαιτούμενο για την ανάπτυξη.

Μιας λοιπόν και αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, μήπως θα πρέπει τα επιμελητήρια να μετασχηματισθούν σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου διατηρώντας εκείνο από το έργο του Δημοσίου που επιτελούν συμπράττοντας με αυτό, στο πλαίσιο της αρχής και των διαδικασιών σύμπραξης ιδιωτικού και δημόσιου τομέα; Λύσεις δόκιμες και δημιουργικές σίγουρα υπάρχουν. Μήπως επίσης παράλληλα θα έπρεπε να επανασχεδιάσουν τόσο τη λειτουργία τους σε μια ορθολογικότερη βάση (όπως συμβαίνει με κάθε ιδιωτική επιχείρηση) όσο και τις παρεχόμενες προς την επιχειρηματικότητα παραδοσιακές επιμελητηριακές υπηρεσίες τους στη βάση ενός νέου προγράμματος εκσυγχρονισμού τους, που θα τους δημιουργούσε μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία και θα τους καθιστούσε πόλο έλξεως των επιχειρήσεων; Μια τέτοια προοπτική θα απελευθέρωνε παράλληλα τις δυνατότητες του προσωπικού τους και θα τους δημιουργούσε νέες προκλήσεις μέσα ακόμα και από την επιδίωξη δημιουργίας συνεργειών με άλλους επιχειρηματικούς φορείς τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Μια νέα στρατηγική.

* Πρόεδρος του Ινστιτούτου Οικονομικής Πολιτικής και Δημόσιας Διακυβέρνησης του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου.