ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Άποψη: Πατριωτισμός και πατριδοκαπηλία

Άποψη: Πατριωτισμός και πατριδοκαπηλία

Σ​​ύμφωνα με ορισμένες δημοφιλείς ραδιοφωνικές (και τηλεοπτικές) εκπομπές, οι Ελληνες χωρίζονται σε αντιμνημονιακούς πατριώτες και σε μνημονιακούς δωσίλογους, υποτελείς, μερκελιστές, Κουίσλινγκ κ.ο.κ. Επειδή κατάγομαι από την Κύπρο, όπου και εκεί ο υπερβολικός πατριωτισμός ορισμένων είχε ως αποτέλεσμα να χάσουμε το μισό νησί, είμαι πάντοτε επιφυλακτικός απέναντι στους υπερπατριώτες. Εξάλλου από τα διαβάσματά μου φύλαξα με προσοχή ένα απόφθεγμα του H. L. Mecken: «Whenever you hear a man speak of his love for his country, it is a sign that he expects to be paid for it». Νομίζω ότι ταιριάζει γάντι για πολλούς υπερπατριώτες που μας περιτριγυρίζουν, ειδικά τα τελευταία χρόνια της κρίσης.

Μετά την παραπάνω εισαγωγή και πριν πάω στο θέμα μου, που είναι η έξαρση του πατριωτισμού και της πατριδοκαπηλίας στην Ελλάδα, θέλω να κάνω μια παρένθεση, με αναφορά στις ΗΠΑ.

Κάθε χρόνο διαβάζω τον λόγο του προέδρου των ΗΠΑ, που εκφωνεί στο Κογκρέσο, ο οποίος αναφέρεται στην «Κατάσταση του Εθνους» (State of the Union). Φέτος, παρακολούθησα την ομιλία του Barack Obama σε βίντεο για περισσότερη αμεσότητα. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Obama είναι δεινός ομιλητής. Ξέρει να διανθίζει τις ομιλίες του με μικρές ανθρώπινες ιστορίες που αγγίζουν μεγάλες ομάδες πολιτών, ώστε ο κάθε ακροατής να νιώθει ότι αναφέρεται στη δική του περίπτωση. Παρακολουθώντας το βίντεο, παρατήρησα ότι όταν μιλάει ο Obama, πίσω του ακριβώς κάθονται ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Joe Biden και ο speaker of the House John Boehner. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο speaker (κάτι σαν τον πρόεδρο της Βουλής μας) δεν είναι υπερκομματικός. Είναι εκπρόσωπος της πλειοψηφίας και στη συγκεκριμένη περίπτωση εκπροσωπεί τους Ρεπουμπλικανούς και όχι τους Δημοκρατικούς του Obama. Αντίθετα με τον δικό μας πρόεδρο της Βουλής, ο ρόλος του είναι καθαρά κομματικός. Τονίζω αυτόν τον κομματικό ρόλο γιατί, όπως θα διαπιστώσετε, έχει πολύ μεγάλη σημασία η συμπεριφορά του στην ομιλία του προέδρου. Δεν θα σας κουράσω με λεπτομέρειες από την ομιλία. Θέλω μόνο να αναδείξω ότι σε πολλά σημεία της ομιλίας του Obama, όλο το ακροατήριο (Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί) χειροκροτούσαν τον πρόεδρο. Μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις σηκώθηκαν όρθιοι και χειροκροτούσαν, περιλαμβανομένου και του speaker John Boehner. Αυτή η εκδήλωση μου φάνηκε πολύ πατριωτική. Εγώ δεν θυμάμαι καμία πρόσφατη περίπτωση όπου η αντιπολίτευση στην Ελλάδα και ιδιαίτερα ο αρχηγός της να χειροκροτούν όρθιοι τον πρωθυπουργό της χώρας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αντιθέσεις μεταξύ των κομμάτων στις ΗΠΑ. Oταν ο Obama αναφέρθηκε στην περίθαλψη (γνωστή ως ObamaCare) που είναι σημείο μεγάλης τριβής μεταξύ των δύο παρατάξεων, κανένας Ρεπουμπλικανός δεν χειροκρότησε. Αλλά αυτή ήταν η εξαίρεση. Στις περισσότερες περιπτώσεις έβλεπε κανείς μια υπερκομματική συναίνεση και σύμπνοια. Ειδικά σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, άμυνας, ισότητας στις αμοιβές των δύο φύλων κ.ά., η όλη ατμόσφαιρα έδειχνε ένα πολιτικό σύστημα ενωμένο.

Προσπάθησα να σας μεταφέρω το κλίμα από την ετήσια ομιλία του προέδρου των ΗΠΑ, αλλά οι λέξεις μου είναι πολύ φτωχές για να σας μεταδώσουν το πνεύμα ομοψυχίας και πραγματικού πατριωτισμού που αισθάνεται κανείς παρακολουθώντας τη σημαντική αυτή εκδήλωση. Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να δείτε έστω και ένα μέρος από την ομιλία αυτή και να συγκρίνετε την όλη εκδήλωση με τις συνεδριάσεις της δικής μας Βουλής. Είμαι απολύτως βέβαιος ότι θα αισθανθείτε τεράστια θλίψη. Μια χώρα που δημιουργήθηκε από κατακτητές και μετανάστες μάς επιδεικνύει μια δημοκρατική αντίληψη πολύ ανώτερη από τη δική μας, που υποτίθεται ότι ανακαλύψαμε τη Δημοκρατία εδώ και 2.500 χρόνια. Και το σημαντικότερο, παρακολουθώντας την ομιλία και τις αντιδράσεις, νιώθει κάνεις ότι όλοι ανεξαιρέτως οι συμμετέχοντες αγαπούν την πατρίδα τους χωρίς τυμπανοκρουσίες και λεκτικές υπερβολές.

Ξαναγυρίζουμε στα δικά μας. Η ευκολία με την οποία κατηγορούμε κάποιον για προδοσία είναι απίστευτη. Δείχνει ακριβώς την ελαφρότητά μας. Σε κάποια εφημερίδα διάβασα πρόσφατα τον υπέρτιτλο «4 χρόνια προδοσίας. Σαν σήμερα ο Γιωργάκης από το Καστελλόριζο μας πούλησε στην τρόικα και το ΔΝΤ». Πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων η Ρωσία, η Βρετανία και η Τουρκία, προσέφυγαν στο ΔΝΤ, αλλά δεν είδα να κατηγορούν τους ηγέτες τους για προδοσία. Μόνο στην Ελλάδα έχουμε συνδέσει την προσφυγή στο ΔΝΤ, η οποία έγινε για να αποφύγουμε την άτακτη χρεοκοπία, με την προδοσία. Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι όλα τα λεγόμενα «αντιμνημονιακά» κόμματα (πλην του ΚΚΕ) επιδεικνύουν έντονο βερμπαλισμό με πατριωτικά συνθήματα κόντρα στη γερμανική μπότα. Ο πρόεδρος Τσίπρας ήταν σαφέστατος στις δηλώσεις του στην Κρήτη. «Oποιος ψηφίζει Σαμαρά στην Αθήνα ψηφίζει Μέρκελ και Σόιμπλε στην Ευρώπη». Δηλαδή, όσοι δεν ψηφίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ είναι υποτελείς των Γερμανών κατακτητών!

Αυτού του είδους ο πατριωτισμός είναι εύκολος και ανέξοδος. Θα πρέπει και οι αντίστοιχες πράξεις να αποπνέουν τον ίδιο πατριωτισμό. Αλλά, δυστυχώς, δεν είναι έτσι. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, το θέμα των υποψηφιοτήτων του στη Θράκη μόνο πατριωτισμό δεν αναδεικνύει. Εμείς στην Κύπρο έχουμε πολύ πικρή πείρα από τα μειονοτικά θέματα. Οταν ξεκίνησε ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ (1955-1959), θέμα τουρκοκυπριακής μειονότητας δεν υπήρχε. Οι Τουρκοκύπριοι αντιπροσώπευαν το 18% του πληθυσμού του νησιού. Οι Αγγλοι όμως, εφαρμόζοντας το «διαίρει και βασίλευε», τους έβαλαν σιγά σιγά στο κάδρο και έτσι φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση, όπου ελέγχουν το μισό νησί. Να γιατί τα μειονοτικά θέματα είναι εξαιρετικά λεπτά και δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με ψηφοθηρικά κριτήρια. Παρά τις πατριωτικές κορώνες του, ο ΣΥΡΙΖΑ στο θέμα αυτό λειτούργησε καθαρά ψηφοθηρικά. Η επιλογή της Σαμπιχά Σουλεϊμάν και η μετέπειτα αποπομπή της, σε συνδυασμό με τις δηλώσεις του υποψήφιου ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Χριστόπουλου, ανακίνησαν ένα εξαιρετικά ευαίσθητο ζήτημα, το οποίο δυστυχώς μόνο καλό δεν θα μας κάνει. Θα προτιμούσα λιγότερο πατριωτισμό προς την Μέρκελ, από την οποία δεν νομίζω ότι κινδυνεύουμε, και περισσότερο πατριωτισμό στη Θράκη όπου οι κίνδυνοι ελλοχεύουν.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό το ατόπημα του ΣΥΡΙΖΑ. Ελάτε να ξαναδούμε ένα θέμα που όλοι ζήσαμε, από μια άλλη σκοπιά. Αναφέρομαι στην ψήφιση του πολυνομοσχεδίου την Κυριακή 30 Μαρτίου 2014. Είμαι βέβαιος ότι θα θυμάστε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υπέβαλε πρόταση μομφής προς τον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα.

Η πρόταση μομφής δεν έγινε δεκτή γιατί δεν είχαν συμπληρωθεί οι προβλεπόμενοι από το Σύνταγμα έξι μήνες από την προηγούμενη πρόταση μομφής. Διερωτήθηκε κάνεις τι θα συνέβαινε αν δεν υπήρχε αυτό το τυπικό κώλυμα; Οι εργασίες της Βουλής θα έπρεπε να διακοπούν για να γίνει 3ήμερη συζήτηση επί της προτάσεως μομφής και στη συνέχεια ψηφοφορία. Δηλαδή δεν θα μπορούσε να ψηφιστεί το πολυνομοσχέδιο για τουλάχιστον άλλες τρεις ημέρες. Σας θυμίζω ότι η ψήφιση ήταν αναγκαία προϋπόθεση για να εκταμιευθεί η δόση (8,6 δισεκατομμύρια ευρώ) από το Eurogroup, το οποίο θα συνεδρίαζε τη Δευτέρα 31 Μαρτίου 2014. Υπάρχει κανείς ο οποίος πιστεύει ότι το Eurogroup, το οποίο συνεδριάζει μία φορά κάθε μήνα, θα ανέβαλλε τη συνεδρίασή του μέχρι να ολοκληρωθεί η πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ και να ψηφιστεί το πολυνομοσχέδιο; Χλωμό μού φαίνεται. Αυτοί θα συνεδριάζαν σύμφωνα με το πρόγραμμά τους και φυσικά δεν θα έπαιρναν καμία απόφαση σχετικά με την Ελλάδα – και πάνε τα 8,6 δισεκατομμύρια ευρώ τα οποία ήταν απαραίτητα για να πληρώσουμε μια άμεση δανειακή υποχρέωση. Τι σημαίνει αυτό; Οταν μια χώρα δεν ανταποκρίνεται στις διεθνείς υποχρεώσεις της, συνήθως λέγεται άτακτη χρεοκοπία. Με αυτά τα κριτήρια, πόσο «πατριωτική» ήταν η ενέργεια του ΣΥΡΙΖΑ να ζητήσει την πρόταση μομφής; Μήπως ο λόγος για τον οποίο έγινε η πρόταση μομφής ήταν ακριβώς αυτός; Δηλαδή να χρεοκοπήσει η χώρα για να βρεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία; Αν είναι αυτό πατριωτισμός, να μου λείπει. Μάλλον για πατριδοκαπηλία μού μοιάζει η αντίσταση στην -κατά φαντασίαν- γερμανική κατοχή.

* O κ. Ανδρέας Δρυμιώτης είναι σύμβουλος επιχειρήσεων.