ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Άποψη: Απαιτείται λίγη προσπάθεια ακόμη

Άποψη: Απαιτείται λίγη προσπάθεια ακόμη

Ε​​δώ και περίπου τέσσερα χρόνια η Ελλάδα στροβιλίζεται στη δίνη μιας ανεπανάληπτης ιστορικά οικονομικής κρίσης. Ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός και η κατάρρευση της ανταγωνιστικότητας και της οικονομίας οδήγησαν σε αδυναμία εξυπηρέτησης των υποχρεώσεων του κράτους, με αποτέλεσμα την κρίση χρέους και τη διεθνή επιτήρηση. Συγκεκριμένα:

Α. Το 2009 η χώρα βρέθηκε αντιμέτωπη με διαρθρωτικές αδυναμίες, ένα αναποτελεσματικό κράτος, ένα άβουλο να αντιδράσει πολιτικό σύστημα και μια κοινωνία ανεκτική πλην όμως ανέτοιμη να αποδεχθεί το μέγεθος της απαιτούμενης προσαρμογής. Αν και η διεθνής οικονομική κρίση και οι ανεπάρκειες της Ευρωπαϊκής Ενωσης ενέτειναν τα προβλήματα, θα ήταν αφελές έως άτοπο να πιστέψουμε ότι η ελληνική κρίση θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί χωρίς επώδυνα μέτρα, δηλαδή το δημοσιονομικό συμμάζεμα, τη μείωση της κατανάλωσης και αλλαγές που προωθούν την ανταγωνιστικότητα. Τα μέτρα αυτά και τις ακόλουθες αλλαγές διασφάλισαν με τα όποια σημαντικά λάθη τους τα προγράμματα προσαρμογής που εφάρμοσαν οι ελληνικές κυβερνήσεις.

Β. Στις διπλές εκλογές του Μαΐου και Ιουνίου του 2012, για μια στιγμή, πολιτικό σύστημα και κοινωνία φλέρταραν με την οικονομική ουκρανοποίηση της χώρας.

Γ. Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά το στοίχημα της σταθεροποίησης της χώρας εντός της Ευρώπης έχει κριθεί θετικά οριστικώς. Ηδη με τη συμβολική και ουσιαστική άντληση κεφαλαίων από τις αγορές αλλάζει η σελίδα, όχι μόνο της οικονομίας αλλά και των πολιτικών εξελίξεων. Αυτοί που υπολόγιζαν απλώς στη λαϊκή δυσαρέσκεια, λόγω της σκληρής -αλλά στα περισσότερα σημεία της αναγκαίας- οικονομικής πολιτικής, την οποία και χρέωναν στο Μνημόνιο, τώρα βρίσκονται με άδεια χέρια.

Σ’ αυτό έχει συμβάλει καθοριστικά η κυβέρνηση συνεργασίας υπό τον Αντώνη Σαμαρά και προσωπικά ο ίδιος ο πρωθυπουργός, ο οποίος ακούραστα και με ιδιαίτερη επιμονή διαχειρίζεται τις πολλές φορές αυτονόητες ευαισθησίες των βουλευτών αλλά και αντιμετωπίζει δραστικά όταν πρέπει ενίοτε κυβιστήσεις πάσης φύσεως επιμέρους συμφερόντων που αντιστρατεύονται το συλλογικό συμφέρον και δίνουν μάχη για τη συντήρηση του διαπλεκόμενου ιστού της κοινωνικής παθογένειας. Και ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ όμως έδειξε ότι στηρίζει απροκάλυπτα και σταθερά την κυβέρνηση αντιμετωπίζοντας, κυρίως εντός του Κοινοβουλίου, τον λαϊκισμό και τη δημαγωγία, που έχουν φέρει, να μην ξεχνούμε, τη χώρα στη δυσμενή αυτή κατάσταση.

Αρκούν όμως όσα κάναμε για να πορευτούμε με ασφάλεια στο μέλλον; Αρκούν μόνο τα δημοσιονομικά αποτελέσματα και οι όποιες μεταρρυθμίσεις έγιναν για να φύγουμε μπροστά και να γυρίσουν πίσω όσοι νέοι ξενιτεύτηκαν λόγω της κρίσης και του πελατειακού κράτους;

Προφανώς και όχι. Οπως χαρακτηριστικά έγραψε ο Γιώργος Σεφέρης στο ποίημά του με τίτλο «Λίγο ακόμα», χρειάζεται λίγο ακόμα για να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα.

Χρειάζεται να παλέψουμε λίγο ακόμα για να ηττηθούν τα επιμέρους συμφέροντα που τορπιλίζουν τις μεταρρυθμίσεις παρέχοντας ψευδεπίγραφη αλληλεγγύη στις συντεχνίες.

Οφείλουμε όλοι λίγο ακόμα να προσπαθήσουμε για να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις, προκειμένου ποτέ ξανά να μην πτωχεύσουμε οικονομικά, ηθικά και κοινωνικά.

Λίγο ακόμα για να δημιουργηθεί ο κοινός τόπος που θα ενώνει όλες τις κοινωνικές δυνάμεις γύρω από τη Νέα Ελλάδα, αφήνοντας στο παρελθόν ό,τι μας ταπείνωσε, μας αγρίεψε και μας απομόνωσε. Αφήνοντας πίσω τεχνητούς διχασμούς ανάμεσα σε παρατάξεις που ήρθε η ώρα της επανατοποθέτησής τους σε σχέση με το σημείο που βρίσκεται η χώρα και την από εδώ και πέρα πορεία της, κινητοποιώντας την προοδευτική και φιλελεύθερη μεσαία τάξη, που τόση μεγάλη ανεκτικότητα και επιείκεια απέναντι στα επώδυνα μέτρα έχει δείξει μέχρι τώρα, προκειμένου να γίνει ξανά ο εντολοδόχος για την επανεκκίνηση της οικονομίας και της ανάπτυξης.

Το επόμενο διάστημα, ανεξαρτήτως των προαπαιτουμένων του Μνημονίου, η χώρα οφείλει να εντείνει:

Την επιτάχυνση της ανάκαμψης ώστε να μη χαθεί μια γενιά σε συνθήκες οικονομικής οπισθοδρόμησης.

Να εδραιώσει την πολιτική και οικονομική σταθερότητα μέσα από τη συνταγματική αναθεώρηση, με τομές στο πολιτικό και θεσμικό σύστημα, με άρση όλων των αντιαναπτυξιακών και αναχρονιστικών διατάξεων που εγκλώβισαν την Ελλάδα στα τείχη της.

Τις αλλαγές στον σκληρό πυρήνα του κράτους, όπου τα πράγματα προχωρούν πιο αργά σε σχέση με άλλους τομείς, μεταφέροντας πολλές αρμοδιότητες στην ελεύθερη οικονομία, μαζί όμως με την ενίσχυση της επίβλεψης για πραγματικά ελεύθερο ανταγωνισμό.

Την ενίσχυση του ανταγωνισμού με προώθηση όσων διαρθρωτικών αλλαγών επιχειρηθήκαν και στρογγυλεύθηκαν στην πορεία, λόγω της απειλής για την κυβερνητική σταθερότητα των διάφορων συντεχνιακών οργανωτών (γάλα, λαϊκές αγορές κ.λπ.).

Την εξωστρέφεια της ελληνικής οικονομίας με οργάνωση της παραγωγικής βάσης, με ιδιωτικοποιήσεις δομών και υπηρεσιών, με επαναπατρισμό κεφαλαίων κ.λπ.

Τέλος, με εκσυγχρονισμό της κοινωνικής προστασίας με έμφαση στην αναπλήρωση του εισοδήματος των ευπαθών ομάδων μέσα από κίνητρα δουλειάς και εν συνεχεία την εξασφάλιση δουλειάς και κοινωνικής κινητικότητας για όλους. Μπορούμε πραγματικά όλοι λίγο ψηλότερα.

* Ο κ. Παναγιώτης Σταμπουλίδης είναι διευθύνων σύμβουλος και πρόεδρος του ΟΚΑΑ Α.Ε.