ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Άποψη: Μια διαφορετική ματιά σε περασμένα γεγονότα

Άποψη: Μια διαφορετική ματιά σε περασμένα γεγονότα

Τ​​ο 1990,το Ιδρυμα Προαγωγής Δημοσιογραφίας «Αθανασίου Βασ. Μπότση», εκτιμώντας τη «συμβολή μου στην οργάνωση του Ηλεκτρονικού Αρχείου Δημοσιευμάτων Τύπου του Ιδρύματος», με τίμησε με τιμητική διάκριση. Εξ όσων γνωρίζω μέχρι το 1990 ήμουν ο μόνος μη δημοσιογράφος που τιμήθηκε από το Ιδρυμα. Η συνεργασία μου, τότε, με τους δημοσιογράφους οι οποίοι έκαναν την αποδελτίωση των δημοσιευμάτων, μου έμαθε πολλά πράγματα. Για παράδειγμα: μια είδηση ή ένα γεγονός πρέπει να το «ξανά-επισκέπτεσαι» και να το αποδελτιώνεις εκ νέου, ύστερα από κάποιο χρονικό διάστημα, γιατί η σημασία του και οι επιπτώσεις του, μπορεί να μη φάνηκαν από την πρώτη στιγμή. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι όταν έγινε το ατύχημα με το πυρηνικό εργοστάσιο στο Τσερνομπίλ, η είδηση πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων, αλλά ύστερα από μερικές ημέρες έγινε το θέμα των πρώτων σελίδων γιατί ο κίνδυνος μόλυνσης από το ραδιενεργό νέφος που δημιουργήθηκε, απειλούσε όλη την Ευρώπη. Πολλές φορές οι επιπτώσεις θέλουν χρόνια για να αξιολογηθούν σωστά. Με αυτό το σκεπτικό πάμε να ξαναδούμε ορισμένα γεγονότα που συνέβησαν στον κόσμο τον τελευταίο καιρό και τις επιπτώσεις τους.

Ελάτε να ξαναθυμηθούμε τι έγινε στην Αίγυπτο. Μετά την Τυνησία, η λεγόμενη «Αραβική Ανοιξη» ξεκίνησε ουσιαστικά από την Αίγυπτο. Οι μαζικές διαδηλώσεις εναντίον του προέδρου Μουμπάρακ ξεκίνησαν στις 25 Ιανουαρίου 2011. Στις 11 Φεβρουαρίου 2011, ο Μουμπάρακ παραιτήθηκε και εγκατέλειψε το Κάιρο. Ο λαός της Αιγύπτου ενθουσιασμένος πανηγύριζε στην Πλατεία Ταχρίρ. Στις 13 Φεβρουαρίου 2011, οι στρατιωτικοί διέλυσαν το κοινοβούλιο, κατήργησαν το Σύνταγμα και ανέλαβαν προσωρινά την εξουσία προκειμένου να οδηγήσουν τη χώρα σε εκλογές. Στις 19 Μαρτίου 2011 πραγματοποιήθηκε Συνταγματικό Δημοψήφισμα και στις 28 Νοεμβρίου 2011, οι Αιγύπτιοι, με μεγάλη συμμετοχή και χωρίς ουσιαστικές ανωμαλίες ή βία, ψήφισαν για να εκλέξουν τη νέα κυβέρνησή τους. Ο εκλεγείς Μοχάμεντ Μόρσι ανέλαβε πρόεδρος στις 24 Ιουνίου 2012. Στις 2 Αυγούστου 2012 ανακοίνωσε τη σύνθεση του 35μελούς υπουργικού συμβουλίου του, το οποίο περιλάμβανε 28 πρωτοεμφανιζόμενους μεταξύ των οποίων και 4 από τους «Αδελφούς Μουσουλμάνους». Οι μετέπειτα ενέργειες του προέδρου Μόρσι, ο οποίος στηρίχθηκε από τους «Αδελφούς Μουσουλμάνους», προκάλεσαν, στις 5 Δεκεμβρίου 2012, τη μεγαλύτερη μάχη, στην Πλατεία Ταχρίρ, μεταξύ των ισλαμιστών υποστηρικτών του και των αντιπάλων τους. Από τότε οι συγκρούσεις ήταν σχεδόν καθημερινές. Στις 30 Ιουνίου 2013 εκδηλώθηκαν μαζικές διαδηλώσεις σε όλη την Αίγυπτο. Στις 3 Ιουλίου 2013, έπειτα από στρατιωτικό πραξικόπημα ο Mόρσι καθαιρέθηκε και από τότε είναι φυλακισμένος περιμένοντας τη δίκη του. Αυτή είναι εν συντομία η «Ανοιξη» της Αιγύπτου. Θα διερωτηθήκατε γιατί τα ξαναθυμήθηκα όλα αυτά και σας κουράζω με ημερομηνίες και συμβάντα που αφορούν κάποια άλλη χώρα.

Τα λέω, γιατί στην αρχή των διαδηλώσεων στην πλατεία Ταχρίρ υπήρξαν στην Ελλάδα, πολλοί (μα πάρα πολλοί) πολιτικοί, δημοσιογράφοι και καλλιτέχνες περιλαμβανομένου και ενός αρχηγού κόμματος που θέλει να μας ξαναγυρίσει στη δραχμή αλλά και του λαϊκιστή διασκεδαστή μας, που κατοικεί στο λαϊκότατο Παλαιό Ψυχικό, οι οποίοι αναδείκνυαν το παράδειγμα των διαδηλώσεων στην πλατεία Ταχρίρ και μας προέτρεπαν «να σηκωθούμε από τον καναπέ για να μιμηθούμε τους Αιγυπτίους και να μετατρέψουμε την πλατεία Συντάγματος, σε πλατεία Ταχρίρ». Πού είναι όλοι αυτοί σήμερα για να μας ζητήσουν συγγνώμη για τις προτροπές τους, που αν τις ακολουθούσαμε μπορεί να μας οδηγούσαν στο χάος, όπως έγινε με την Αίγυπτο.

Αν θέλετε πραγματικά να δείτε τι έγινε στην πλατεία Ταχρίρ, την οποία οι δικοί μας επαναστάτες ήθελαν να συμβολίζει την πλατεία Ελευθερίας της Αιγύπτου, δεν έχετε παρά να δώσετε για αναζήτηση στο Google: «rape Tahrir». Εγώ το έκανα και βρήκα 354.000 αναφορές από τις οποίες σταχυολογώ μόνο τις λίγες πρώτες: «80 σεξουαλικές επιθέσεις σε μία μέρα – η άλλη όψη της πλατείας Tahrir», «Με βίασαν στην πλατεία Tahrir», «Συμμορίες βιάζουν. Η μαύρη πλευρά των διαδηλώσεων στην Αίγυπτο», «Ολλανδή δημοσιογράφος βιάστηκε στην πλατεία Tahrir», «Ελευθερία στην Αίγυπτο; Απλά έδωσε την ελευθερία στους άνδρες να με βιάσουν…» και άπειρες άλλες περιπτώσεις που κατέστρεψαν την εικόνα της Αιγύπτου, μιας χώρας με πολιτισμό πολλών χιλιάδων ετών.

Και οι επιπτώσεις; Τα έσοδα από τον τουρισμό της χώρας μειώθηκαν κατά 90%, Ανεκτίμητης αξίας αντικείμενα εκλάπησαν από το Μουσείο του Καΐρου. Κανένας δεν γνωρίζει πόσοι άνθρωποι σκοτώθηκαν στις διαδηλώσεις. Ορθόδοξες και κοπτικές εκκλησίες λεηλατήθηκαν. Ακόμα και το ξακουστό μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά έκλεισε γιατί κινδυνεύει, όπως κινδυνεύουν και οι ανεκτίμητοι θησαυροί που φυλάσσονται στο μοναστήρι αυτό που είναι μοναδικό σύμβολο της Ορθοδοξίας και Μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Οι θρησκευτικές (και όχι μόνον) διαφορές έχουν οξυνθεί επικίνδυνα. Σαράντα μήνες ταλανίζεται η χώρα με αναταραχές και κανένας δεν γνωρίζει πότε θα επανέλθει η χώρα στην κανονικότητα.

Είμαι βέβαιος ότι πολλοί «δημοκράτες», υποστηρικτές των επαναστατικών αλλαγών, θα αντιτάξουν ότι «η ελευθερία απαιτεί θυσίες» και ακόμα ότι «εμείς είμαστε πιο πολιτισμένοι και αυτά τα έκτροπα δεν θα συνέβαιναν στη χώρα μας». Ας ξεκινήσουμε από τις θυσίες που είναι απαραίτητες για να αποκτήσουμε την ελευθερία μας. Εμείς, αντίθετα με την Αίγυπτο, έχουμε ελευθερία (που πολλές φορές τη χρησιμοποιούμε ως επικάλυμμα της κακίας) και δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις από το 1974 και μετά. Γιατί λοιπόν μας χρειάζονται η επανάσταση και οι θυσίες που συνήθως τη συνοδεύουν; Οι Αιγύπτιοι βαρέθηκαν τη διακυβέρνηση του Μουμπάρακ και ξεκίνησαν τις διαδηλώσεις. Εμείς καλούμαστε από τους επαναστάτες να αποτινάξουμε τον υποτιθέμενο «ζυγό» των δανειστών μας, που εμείς τους καλέσαμε για βοήθεια.

Οσον αφορά τη δική μας συμπεριφορά, σε περίπτωση εκτεταμένων επεισοδίων, δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι δεν θα είχαμε περιστατικά παρόμοια με εκείνα της πλατείας Ταχρίρ. Δυστυχώς, τα επεισόδια του Δεκεμβρίου 2008, με αφορμή την ανοησία ενός νεαρού αστυνομικού να πυροβολήσει ένα δεκαπεντάχρονο, είναι ακόμα πολύ ζωντανά στη μνήμη μας, για να τα ξεχάσουμε. Για μέρες καιγόταν όλη η Αθήνα, αλλά και άλλες πόλεις της χώρας, αφήνοντας τη νεολαία να εκτονώσει τον θυμό της. Παράλληλα, έγινε και το σχετικό πλιάτσικο. Στην περίπτωση αυτή είχαμε μόνο μια πλευρά να διαδηλώνει και να καίει. Τι θα γινόταν όμως, αν υπήρχε και μια άλλη ομάδα που να μη συμφωνεί μαζί τους; Και ναι μεν εμείς δεν έχουμε εμφανείς θρησκευτικές διαφορές, αλλά έχουμε καταφέρει να χωριστούμε σε μνημονιακούς και φανατικούς αντιμνημονιακούς. Μήπως Ελληνες δεν έκαψαν άλλους Ελληνες τον Μάιο του 2010 στη Marfin, στις διαδηλώσεις που έγιναν ενάντια στο μνημόνιο; Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι είμαστε η μόνη δυτική χώρα που ζήσαμε τον εμφύλιο πόλεμο αμέσως μετά τη λήξη του Παγκοσμίου πολέμου. Δηλαδή, πολύ εύκολα λύνουμε το ζωνάρι μας για καβγά. Σε περίπτωση εκτεταμένων επεισοδίων πώς θα μας φαινόταν η τυχόν επέμβαση του στρατού, όπως έγινε επανειλημμένα στην Αίγυπτο; Θα την ανεχόμαστε; Μάλλον όχι. Αυτοί, λοιπόν, που μας καλούσαν τότε και συνεχίζουν να μας καλούν και σήμερα να σηκωθούμε από τον καναπέ μας για να επαναστατήσουμε ενάντια στην κυβέρνηση και να «τους διώξουμε», πώς είναι τόσο βέβαιοι ότι η κατάσταση δεν θα ξεφύγει και θα γίνουμε όντως πλατεία Ταχρίρ με ανυπολόγιστες συνέπειες για τον τόπο;

Καλό είναι να μαθαίνουμε από τα παθήματα των άλλων και να κλείσουμε τα αυτιά μας στους λαοπλάνους που θέλουν σώνει και καλά να επαναστατήσουμε για να διώξουμε αυτούς που μας κυβερνούν σήμερα. Ευτυχώς, εμείς ακόμα έχουμε την ελευθερία να διαλέγουμε τις κυβερνήσεις μας με εκλογές, που γίνονται πολύ συχνότερα από την τετραετία που υποτίθεται ότι επιβάλει το Σύνταγμα. Ας μην απεμπολήσουμε αυτή τη δυνατότητα με επαναστατικές πρακτικές που μας ζητούν διάφοροι, περιλαμβανομένων και των δεδηλωμένων τρομοκρατών.

Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν στη Λιβύη, στη Συρία και στην Ουκρανία. Είναι πολύ καλή η Δημοκρατία που έχουμε. Ας μην το ξεχνάμε.

* Ο κ. Ανδρέας Δρυμιώτης είναι σύμβουλος επιχειρήσεων