ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Αποψη: Χαμένη ευκαιρία

Αποψη: Χαμένη ευκαιρία

Η αντιπροσωπεία των θεσμών αναμένεται να επιστρέψει στη Ελλάδα, μετά το Πάσχα των καθολικών, με την ελπίδα και την προσδοκία να ολοκληρωθεί η περίφημη αξιολόγηση. Δυστυχώς, όμως, η επίτευξη του στόχου για σοβαρή και βιώσιμη ασφαλιστική μεταρρύθμιση ακυρώνεται. Αυτό που αναμένουμε με την επίτευξη της τελικής συμφωνίας για το ασφαλιστικό, οδηγεί και πάλι σε μειώσεις, κύριων και επικουρικών συντάξεων, για 2,5 εκατ. συμπολίτες μας, αφήνοντας ανέπαφα τα γενεσιουργά αίτια που οδηγούν σε ανακυκλούμενα αδιέξοδα το αμεταρρύθμιστο ελληνικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης. Η ιδεοληπτική εμμονή μας για τη μη υιοθέτηση μεταρρυθμιστικών αλλαγών που έχουν ήδη συντελεστεί στις περισσότερες χώρες της Ε.Ε. αποτελεί τη βασική αιτία της διαπραγματευτικής μας αποτυχίας με τους θεσμούς. Αξίζει λοιπόν να εντοπισθούν τα κομβικά θέματα που για καθαρά ιδεοληπτικούς λόγους δεν τολμήσαμε να θέσουμε στη διαπραγμάτευση με τους θεσμούς.A) Δεν τολμήσαμε να αποδεχτούμε την αναγκαιότητα προσαρμοστικής μετεξέλιξης του ισχύοντος ΣΚΑ από καθαρά αναδιανεμητικό σε ένα μεικτό σύστημα με αναδιανεμητικούς και ανταποδοτικούς συντελεστές. Και αυτό δεν το έπραξε η σημερινή κυβέρνηση γιατί είναι νωπή η άρνησή της απέναντι στον νόμο Λοβέρδου-Κουτρουμάνη, που τόλμησε αυτήν τη μετεξέλιξη με τον ν. 3863/10. B) Δεν είχε το θάρρος να προτάξει ως εναλλακτική διέξοδο τον θεσμό της εθελοντικής συμπληρωματικής ασφάλισης με την πολιτική αποδοχή της δημιουργίας επαγγελματικών ταμείων. Γ) Η εμμονή της κυβέρνησης να προτάσσει την αύξηση εισφορών σ’ ένα ασφαλιστικό καθεστώς με τις υψηλότερες ασφαλιστικές εισφορές στην Ευρώπη, αρνούμενη να αξιολογήσει βιώσιμες προτάσεις για τη δραστική μείωση όπως αυτές διατυπώθηκαν από τον κ. Νεκτάριο στη λεγόμενη Επιτροπή Σοφών. Δ) Η ατολμία της να θέσει και πάλι με ολοκληρωμένη και σθεναρή επιχειρηματολογία την άντληση πόρων από μια νέα ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων οφειλών, που σήμερα ανέρχονται στα 18 δισ. ευρώ για όλα τα ταμεία, με στόχο τη ρεαλιστική είσπραξη 1 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση.

Τελικά, η επιλογή της κυβέρνησης να μην τολμήσει να θέσει στον διάλογο με τους θεσμούς τις προαναφερόμενες θεματικές ενότητες είναι η κύρια αιτία που οδήγησε τη διαπραγμάτευση στη μοιραία επιλογή καταφυγής στην έσχατη λύση της μείωσης των κύριων και επικουρικών συντάξεων. Είμαι βέβαιος ότι θα καταγραφεί αυτή η επιλογή ως ένα μεγάλο ιστορικό λάθος της κυβέρνησης και μιλώ για την κυβέρνηση γιατί εκτιμώ πως ο υπουργός Εργασίας δεν είναι δυνατόν να μην το έχει αντιληφθεί. Οι ελπίδες πολιτικής αναδίπλωσης στη διαπραγμάτευση με τους θεσμούς μάλλον είναι ανύπαρκτες, για έναν πολύ απλό λόγο: η κυβέρνηση είναι δέσμια ιδεοληπτικών εμμονών που ενώ σήμερα διαπιστώνει ότι δεν οδηγούν σε λύσεις, η ακαμψία της επιβάλλεται από ένα εσωκομματικό ακροατήριο που αδυνατεί να δει την πραγματικότητα χωρίς τα παραμορφωτικά γυαλιά ενός παρωχημένου και ανεφάρμοστου αριστερισμού.

Θα ήμουν όμως άδικος αν πρέπει να αναζητήσουμε όλες τις ευθύνες στη σημερινή κυβέρνηση, δυστυχώς υπάρχουν ευθύνες και στα υπόλοιπα κόμματα, που επιδεικνύουν και αυτά μια φοβική στάση να μιλήσουν για μια τολμηρής και βιώσιμη ασφαλιστική μεταρρύθμιση.

* Ο κ. Ροβέρτος Σπυρόπουλος είναι πρώην διοικητής του ΙΚΑ.