ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «Κ»

Το απέραντο γαλάζιο του Δήμου Αδάμη

hgy8fyf8f

Πώς το πάθος για το υποβρύχιο ψάρεμα εξελίχθηκε για τον 34χρονο δύτη σε μια μοναδική περιπέτεια με σημεία αναφοράς τη βιώσιμη αλιεία, τις αρχές της αειφορίας και τον σεβασμό στη μαγεία και στην ισορροπία του βυθού.

Όντας πρώην κολυμβητής, η αγάπη του για το νερό δεν άργησε να τον οδηγήσει στη θάλασσα από πολύ νεαρή ηλικία.  Έτσι ο Δήμος άρχισε το υποβρύχιο ψάρεμα πριν καν κλείσει τα δέκα του χρόνια, μαζί με φίλους της ηλικίας του – συνεπαρμένοι όλοι από τη μαγεία του απέραντου γαλάζιου, αλλά και των μεγάλων, επιβλητικών ψαριών των ελληνικών θαλασσών. Δίπλα σε επαγγελματίες ψαράδες και μεγάλους ψαροντουφεκάδες της εποχής έμαθε να ψαρεύει με διάφορες μεθόδους, αλλά κυρίως να αγαπάει και να σέβεται τη θάλασσα. Η μέθοδος αλιείας όμως που τον κέρδισε και έγινε το μεγάλο πάθος του ήταν το υποβρύχιο ψάρεμα.

Υπάρχει οικολογικό ψάρεμα;

 «Το υποβρύχιο ψάρεμα είναι η πιο επιλεκτική και βιώσιμη μορφή αλιείας, με το μικρότερο οικολογικό αποτύπωμα», εξηγεί μιλώντας στο «Κ». «Αυτό γιατί ο υποβρύχιος αλιέας ασκεί την πιο δύσκολη και απαιτητική μορφή αλιείας. Αφήνει πίσω τη στεριανή του φύση και με μια ανάσα μπαίνει στον κόσμο των ψαριών, στην προσπάθειά του να συλλάβει ένα από αυτά», συμπληρώνει. «Έτσι, έχει τη δυνατότητα να δει με τα μάτια του και να διαλέξει το ψάρι που θέλει να χτυπήσει και μόνο αυτό. Έχει την ευχέρεια να πάρει ψάρια ούτε πολύ μικρά, αλλά και ούτε πολύ μεγάλα. Να διαλέξει δηλαδή και να αφαιρέσει τα πιο βιώσιμα μεγέθη ανά είδος ψαριού».

to-aperanto-galazio-toy-dimoy-adami0
Ένα μεγάλο αρσενικό χταπόδι. Καλό είναι χταπόδια κάτω του κιλού να μην αποτελούν στόχους.

Αυτό που επίσης κάνει το υποβρύχιο ψάρεμα να ξεχωρίζει είναι το ότι δεν έχει καθόλου «by catch». Όλες οι μορφές αλιείας έχουν «by catch», καθώς δεν μπορείς να επιλέξεις τι ψάρι θα πέσει στο δίχτυ σου ή τι ψάρι θα φάει το δόλωμα. Έτσι, δεν υπάρχει πραγματικός έλεγχος στο μέγεθος και μη εμπορεύσιμα είδη καταλήγουν να πετιούνται σαν σαβούρα στη θάλασσα. Όλες οι μορφές αλιείας επίσης έχουν το κοινό χαρακτηριστικό να αφήνουν κάτι πίσω. Είτε αυτά είναι εκατοντάδες μέτρα κατεστραμμένης ποσειδωνίας και κοραλλιών από τα συρόμενα εργαλεία, είτε είναι λίγα μέτρα πετονιάς με ένα-δύο αγκίστρια και μολύβι, που πετάχτηκε από τον βράχο και κόλλησε, είτε είναι χιλιόμετρα πετονιάς με εκατοντάδες αγκίστρια από κάποιο παραγάδι που σκάλωσε κάτω, είτε εκατοντάδες μέτρα δίχτυα με πολλά κιλά μολύβι πάνω, που το κόλλησε το ρέμα στα βράχια. «Όλα αυτά, τα σκουπίδια, είναι παγίδες θανάτου για ψάρια, χελώνες, δελφίνια, φώκιες και πουλιά μέχρι να σαπίσουν», λέει εξοργισμένος ο Δήμος.

«Αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά του υποβρύχιου ψαρέματος από τις υπόλοιπες μορφές αλιείας. Ο ευσυνείδητος υποβρύχιος αλιέας, κάθε φορά που πάει στη θάλασσα, δεν αφήνει απολύτως τίποτα πίσω και δεν προκαλεί καμία αλλοίωση στο υποβρύχιο περιβάλλον», σημειώνει σχεδόν ευλαβικά.

Τα παγκόσμια ρεκόρ

Το κάρφωμα ψαριών με καμάκια ξεκινάει πίσω στην Παλαιολιθική εποχή, όταν οι άνθρωποι άρχισαν να αναζητούν την τροφή τους και σε ποτάμια και λίμνες. Η πάροδος των αιώνων και η εξέλιξη της τεχνολογίας έφεραν μάσκες, πέδιλα και όπλα που εκτόξευαν το καμάκι με τη χρήση ελατηρίου, αέρα ή λάστιχων. Με αυτά τα λαστιχοντούφεκα ψάρευε για πάνω από είκοσι χρόνια ο Δήμος, μέχρι που η θάλασσα του έδωσε το πρώτο του ψάρι μεγέθους παγκοσμίου ρεκόρ. Μια συναγρίδα 12,7 κιλών, πιασμένη κάτω από 30 μέτρα βάθος.

to-aperanto-galazio-toy-dimoy-adami1
Η σχεδόν 13κιλη συναγρίδα του παγκόσμιου ρεκόρ, ένα ψάρι εξαιρετικά σπάνιου μεγέθους πλέον. Περισσότερα για την δράση του Δήμου Αδάμη θα βρείτε στην παρακάτω ιστοσελίδα: www.spearfishing-life.com

Δεν πέρασαν πολλά χρόνια και άρχισε να πειραματίζεται με ένα πιο πρωτόγονο εργαλείο ψαρέματος, το polespear. Το polespear είναι ένα καμάκι με ένα μικρό ελαστικό στο πίσω μέρος του. Αυτό και η σφεντόνα Χαβάης, μάλιστα, είναι τα μόνα αλιευτικά εργαλεία που επιτρέπονται σε κάποιους υφάλους του εξωτερικού, λόγω της δυσκολίας σύλληψης που επιφέρουν στο ψάρεμα. Μετά από μερικά χρόνια κατάφερε να τελειοποιήσει την τεχνική και να κατοχυρώσει δύο ακόμα παγκόσμια ρεκόρ, με ένα λαβράκι 5,1 κιλών και ένα γοφάρι 5,9 κιλών, βάζοντας την Ελλάδα τρεις φορές συνολικά στους παγκόσμιους πίνακες του χώρου.

Αυτά τα ψάρια-ρεκόρ είναι καταγεγραμμένα σε βίντεο, καθώς η υποβρύχια φωτογραφία και η βιντεοσκόπηση είναι επίσης πάθος του, και την τελευταία δεκαετία έχει ανεβάσει στο YouTube εκατοντάδες βίντεο. Έτσι το Spearfishing Life, όπως αποκαλεί το κανάλι του, έχει φτάσει σήμερα να είναι το μεγαλύτερο ελληνικό κανάλι υποβρύχιας αλιείας με πάνω από 65.000 συνδρομητές και μια πολύ ενεργή κοινότητα από πίσω. Γιατί το υποβρύχιο ψάρεμα δεν είναι απλώς χόμπι, αλλά ένας τρόπος ζωής κοντά στη θάλασσα που μαγεύει και τραβάει πολύ κόσμο. «Η αναζήτηση του ψαριού θα σε οδηγήσει να εξερευνήσεις και να δεις νέα μέρη εκτός και εντός νερού. Θα σε φέρει κοντά στη φύση και θα αθληθείς ενώ προσπαθείς να συλλέξεις μια πεντακάθαρη μορφή τροφής», λέει ο Δήμος.

to-aperanto-galazio-toy-dimoy-adami2
Το μήνυμα του Δήμου Αδάμη είναι σαφές: «Τα όπλα δεν κάνουν τον ψαρά».

Μέσα από τα βίντεό του, πέρα από τη μετάδοση εμπειριών και γνώσεων πάνω στο ψάρεμα, γίνεται όμως και μια σοβαρή προσπάθεια ευαισθητοποίησης του κοινού σε περιβαλλοντικά θέματα. Αυτό τον διαφοροποιεί από τους πολλούς.

Θαλάσσια Πάρκα Προστασίας

Όπως και ελάχιστοι ακόμα διεθνώς, με τα βίντεο και τον λόγο του ζητάει τη δημιουργία θαλάσσιων πάρκων προστασίας χωρίς αλιευτική δραστηριότητα, ώστε να καταφέρουν να επανέλθουν σταδιακά οι πληθυσμοί των ψαριών και των άλλων θαλάσσιων ειδών, και δεν διστάζει να καταγγέλλει διαρκώς και δημόσια τις παράνομες, καταστροφικές μεθόδους αλιείας ή τη ρύπανση. Συμμετέχει ενεργά στη συλλογή σκουπιδιών από τη θάλασσα και τις ακτές και σε δράσεις καθαρισμού του βυθού.

to-aperanto-galazio-toy-dimoy-adami3
Ο ροφός είναι ο βασιλιάς των νερών μας και πρέπει να κρατάμε ψηλά τους πληθυσμούς του.

Πρόσφατα πόσταρε ένα βίντεο αφιερωμένο στην εξαφάνιση της πίννας, του μεγαλύτερου δίθυρου μαλακίου στη Μεσόγειο, που ενίοτε φτάνει και τα 1,2 μέτρα σε ύψος. Ενημέρωσε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους της θάλασσας για το μεγάλο πρόβλημα και τους παρακίνησε να συμμετάσχουν στη συγκέντρωση δεδομένων για το «Αρχιπέλαγος» Κέντρο Θαλάσσιας Προστασίας. Γιατί ο εντοπισμός ζωντανών πιννών και η περαιτέρω μελέτη τους, για την εξασφάλιση του είδους και την προστασία του από την έξαρση του παράσιτου Haplosporidum pinnae, είναι κρίσιμος.

Αποστολή: λεονταρόψαρο

to-aperanto-galazio-toy-dimoy-adami4
Η πρώτη οργανωμένη αφαίρεση λιονταρόψαρων στην Ελλάδα και δωρεά των ψαριών, για ερευνητικούς σκοπούς, στο ΕΛΚΕΘΕ Ηρακλείου Κρήτης.

Η δράση του δεν σταμάτησε βέβαια εκεί: πριν από λίγους μήνες ασχολήθηκε με την ενημέρωση του κόσμου γύρω από το λεονταρόψαρο, ένα ξενικό, πολύ καταστροφικό είδος που έχει περάσει από τη διώρυγα του Σουέζ, πολλαπλασιάζεται με γοργούς ρυθμούς στα ελληνικά νερά και αφανίζει κυριολεκτικά τα γηγενή είδη. Όταν πρωτοεμφανίστηκαν το 1985 στη Φλόριντα τα λεονταρόψαρα, κανείς δεν περίμενε την καταστροφή που θα ακολουθούσε. Τριάντα χρόνια μετά, τα ψάρια κατέλαβαν όλο τον Κόλπο του Μεξικού και την Καραϊβική και έφεραν ολόκληρα οικοσυστήματα στο χείλος της καταστροφής. Η μελέτη αυτών των ψαριών και η συλλογή δεδομένων είναι πολύ σημαντική και γι’ αυτό, σε συνεργασία με το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε.), ο Δήμος Αδάμης οργάνωσε την πρώτη συνάντηση αφαίρεσης τέτοιων ψαριών από την Ελλάδα, στις αρχές Μαρτίου νότια του Ρεθύμνου. Σκοπός, πέρα από τον καθαρισμό της περιοχής από όσα περισσότερα λεονταρόψαρα γίνεται, ήταν και η παράδοσή τους στους επιστήμονες για περαιτέρω μελέτη. «Ευτυχώς το ψάρι είναι βρώσιμο, και μάλιστα πάρα πολύ νόστιμο. Δύσκολα το ξεχωρίζεις από τη σκορπίνα. Ο κόσμος πρέπει να το μάθει και να το τρώει, μια και στα νερά μας δεν έχουν φυσικούς εχθρούς. Εμείς είμαστε αυτοί που θα πρέπει να ρυθμίσουμε τους πληθυσμούς του», προτείνει.■