ΠΟΛΗ

Μια αλήθεια για τον καλό τον λύκο

Μια αλήθεια για τον καλό τον λύκο

Αν τα άδεια κλουβιά στον Εθνικό Κήπο λειτουργούν ως μια όχι και τόσο διακριτική υπενθύμιση των βάρβαρων πρακτικών, που δεν μας σόκαραν καθόλου πριν από λίγες δεκαετίες, δεν χρειάζομαι κανένα θλιβερό «σουβενίρ» για να θυμηθώ τι μου δίδαξε ο μοναχικός, τελευταίος λύκος του κέντρου της Αθήνας. Το μεγάλο, ταλαιπωρημένο «σκυλί», το οποίο αντίκρισα έκπληκτη για πρώτη φορά κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80, δεν έμοιαζε ούτε στο ελάχιστο με το ανθρωπόμορφο τέρας που στοίχειωνε τους παιδικούς μου εφιάλτες. Εκτοτε, καταβάλλω φιλότιμες προσπάθειες για να αποφεύγω οποιαδήποτε αναφορά σε παραμύθια όπως η Κοκκινοσκουφίτσα ή τα Τρία Γουρουνάκια, φτάνοντας στο σημείο να παρεμβαίνω σε συζητήσεις τρίχρονων με φράσεις όπως «γιατί δεν παίζετε καλύτερα τον “καλό λύκο”;».
Ισως το πιο παρεξηγημένο από τα μεγάλα θηλαστικά, αυτό το «τέρας της καταστροφής», όπως το είχε περιγράψει κάποτε ο κατά τ’ άλλα υπέρμαχος του περιβάλλοντος Θίοντορ Ρούζβελτ, ο λύκος οφείλει την κακή του φήμη στην αδυναμία του για τα ζώα εκτροφής.

Οι απόπειρες επανεισαγωγής του στη φύση, που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη και στην Αμερική, έχουν αποδειχθεί απρόσμενα επιτυχημένες, αλλά για να φτάσουν σε στάδιο υλοποίησης έπρεπε πρώτα να αντιμετωπίσουν προκαταλήψεις και φόβους ηλικίας χιλιάδων ετών.

Σε σχέση με τους λύκους, τα σκυλιά απολαμβάνουν μια πληθώρα «προνομίων» και ευνοϊκή συμπεριφορά.

Ωστόσο, ο «καλύτερος φίλος του ανθρώπου» οφείλει την ικανότητά του να συνεργάζεται μαζί μας στον… λύκο που κρύβει μέσα του, αποκαλύπτει μία νέα έρευνα από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Στην πραγματικότητα, οι λύκοι και οι σκύλοι είναι εξίσου πρόθυμοι να συνεργαστούν με τους ανθρώπους, μόνο που οι πρώτοι είναι πιο ανεξάρτητοι, ενώ οι δεύτεροι τείνουν να ακολουθούν, αναφέρουν οι ερευνητές.

Φυσικά, οι πρόγονοί μας επέλεξαν να εξημερώσουν τα πιο υπάκουα όντα, ίσως όμως αυτό λέει λιγότερα για τη φύση του λύκου και περισσότερα για τη δική μας…