ΑΠΟΨΕΙΣ

Διχαστικό κλίμα και τρομοκρατία

​Στην Ελλάδα η ντόπια τρομοκρατία αποτελεί ενδημικό φαινόμενο. Υπήρχε με διάφορες μορφές κατά τη διάρκεια και έως το τέλος του 19ου αιώνα, όταν πολιτικοί και κόμματα χρησιμοποιούσαν τις υπηρεσίες ληστών και τραμπούκων κατά των αντιπάλων τους, άνθησε την περίοδο του Διχασμού, πήρε διαστάσεις στη διάρκεια και μετά την Κατοχή ώς το τέλος του Εμφυλίου, ενώ στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 εκφραζόταν, όταν η ανάγκη το απαιτούσε, υπό την προστασία της αστυνομίας. Η χούντα, όπως και κάθε άλλη δικτατορία, ασκούσε κρατική τρομοκρατία, ενώ μετά την πτώση της παρουσιάστηκε το είδος της τρομοκρατίας που η χώρα βιώνει μέχρι σήμερα. Από ολιγομελείς σπείρες περίεργων προσώπων που ανέθεσαν στον εαυτό τους ρόλο «τιμωρών» της «Αριστεράς» με εκτελέσεις και βομβιστικές ενέργειες, θεωρώντας ότι με αυτό τον τρόπο εκδικούνται, μάχονται ή υπονομεύουν το κράτος και το σύστημα. Σε μια περίοδο που η Ελλάδα και οι Ελληνες απολαμβάνουν πρωτοφανείς βαθμούς δημοκρατίας και ελευθερίας…

Σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν παρατηρείται δράση ντόπιας τρομοκρατίας επί σχεδόν 45 χρόνια. Μπορεί σε κάποιες από αυτές να σημειώθηκε έξαρση της τρομοκρατίας κάποια μικρή περίοδο, αλλά τελικά οι δράστες εξουδετερώθηκαν από τις αρμόδιες υπηρεσίες των χωρών τους. Μόνον εδώ, σε μια χώρα που δεν κρατούνται μυστικά, όπου το κουτσομπολιό περισσεύει και αντίθετα λείπει η οργανωτική ικανότητα, εμφανίζονται συνεχώς τρομοκρατικές οργανώσεις, διαδεχόμενες η μία την άλλη. Μυστήριο, αλλά πραγματικότητα. Οπως πραγματικό είναι και το γεγονός ότι υπάρχει ένας «σπόρος» που δεν μπορεί να εξαλειφθεί από τις αντιτρομοκρατικές υπηρεσίες και ανανεώνεται αενάως. Ισως επειδή σχετικά μεγάλα τμήματα της κοινωνίας δείχνουν ανοχή ή αδιαφορία, ενδεχομένως επειδή άλλα τμήματα της ίδιας κοινωνίας έχουν γαλουχηθεί με ιδεοληψίες, μίση, ψέματα, στρεβλώσεις του παρελθόντος από τις οικογένειές τους, ενώ δεν αποκλείεται ευθύνη να έχει η πολιτεία που επιτρέπει –και ενίοτε φαίνεται να ενθαρρύνει– την ασυδοσία που μεταλλάσσεται σε τρομοκρατία ορισμένες φορές. Πολλοί αποδίδουν την τρομοκρατική επίθεση κατά του ΣΚΑΪ και της «Καθημερινής» στο συγκρουσιακό κλίμα που καλλιεργεί η κυβέρνηση Συρανέλ.

Τουλάχιστον προς το παρόν, αυτό δεν αποδεικνύεται. Ομως, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Αλ. Τσίπρας και οι άνθρωποί του επενδύουν στον διχασμό και στη σύγκρουση των πολιτών, όπως αποδεικνύεται περίτρανα από διατυπώσεις «ή εμείς ή αυτοί», από στοχοποιήσεις των μίντια που δεν μπορούν να ελέγξουν, αλλά και δημοσιογράφων ή άλλων προσώπων που ενοχλούν με την κριτική τους, από δικαστικά κυνηγητά που εξαπολύουν, ακόμη και από τη φορολογική πολιτική τους. Η καταδίκη της επίθεσης από τον πρωθυπουργό και κυβερνητικά στελέχη ήταν σε θεσμικό επίπεδο άμεση και «πολιτικά ορθή» γιατί προφανώς αυτό ανέμενε όλος ο κόσμος εκτός Ελλάδας, αλλά η κομματική ψυχή τους δεν ήταν εκεί και φρόντισαν να το κάνουν αυτό αισθητό, είτε οι ίδιοι είτε άλλοι βουλευτές και κομματικοί. Η άποψη ότι αναβιώνουν μια εμφυλιοπολεμική ατμόσφαιρα μπορεί να ακούγεται υπερβολική, αλλά σε τελική ανάλυση δεν είναι. Δυστυχώς θα φανεί και στη συνέχεια αυτό.