ΑΠΟΨΕΙΣ

Η υπαρξιακή αγωνία του ΚΙΝΑΛ

Ηταν 12 Νοεμβρίου του 2017. Στις εσωκομματικές εκλογές της Δημοκρατικής Συμπαράταξης προσέρχονται 210.264 πολίτες, αριθμός υπεράνω πάσης προσδοκίας. Στις εφημερίδες και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διατυπώνεται στα σοβαρά η εκτίμηση ότι υπό προϋποθέσεις μπορεί να απειληθεί η πρωτοκαθεδρία του ΣΥΡΙΖΑ στην Κεντροαριστερά. Είναι η όχι τόσο μακρινή εποχή που το κυβερνών κόμμα κατέγραφε τα χαμηλότερα δημοσκοπικά του ποσοστά την τελευταία τετραετία, στην περιοχή του 15% και του 16%.

Αντίθετα, το momentum της υψηλής προσέλευσης έσπρωχνε τον νέο φορέα πάνω από το ψυχολογικό όριο του 10%. Με λίγα λόγια: όλα θα μπορούσαν να συμβούν.

Πού βρισκόμαστε 14 μήνες μετά; Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται σταθεροποιημένος πάνω από το 20%, έτοιμος για τη μητέρα όλων των μαχών. Το Κίνημα Αλλαγής δείχνει να χάνει από παντού: όσοι προσεύχονται μέρα και νύχτα να φύγει ο Αλέξης Τσίπρας θα ψηφίσουν Νέα Δημοκρατία με κλειστά μάτια. Δεν τους ενδιαφέρει τι λέει ο Κυριάκος Μητσοτάκης για τη συμφωνία των Πρεσπών, δεν τους ενδιαφέρει ο παραδοσιακός κοινωνικός συντηρητισμός της ελληνικής Κεντροδεξιάς, αυτό που έχει σημασία είναι να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αντίστοιχα, όσοι ψηφοφόροι «ανατριχιάζουν» στην ιδέα της επιστροφής ενός Μητσοτάκη στην εξουσία δύσκολα θα παραμείνουν στο ασφαλές λιμάνι του Κινήματος Αλλαγής. Οδηγούμαστε σε εκλογές ακραίας πόλωσης και εκείνοι που θα φτάσουν μέχρι τις κάλπες θα είναι οι πλέον αποφασισμένοι.

Ετσι λοιπόν αναδύεται στην επιφάνεια ένα δυσοίωνο σενάριο περαιτέρω συρρίκνωσης του πολιτικού χώρου που κάποτε εκπροσωπούσε το ΠΑΣΟΚ. Το ερώτημα είναι: Ηταν αναπόφευκτες οι εξελίξεις που παρακολουθούμε; Θα είχε μεγαλύτερη δυναμική το εγχείρημα του Κινήματος Αλλαγής με διαφορετικό πρόσωπο στην ηγεσία του; Το παράδειγμα της αντίστοιχης εσωκομματικής διαδικασίας στη Νέα Δημοκρατία μάς διδάσκει ότι, ναι, τα πρόσωπα έχουν σημασία. Από την άλλη πλευρά, και προς υπεράσπιση της Φώφης Γεννηματά, οι Σοσιαλδημοκράτες σε όλη την Ευρώπη βρίσκονται αντιμέτωποι με σενάρια υπαρξιακού χαρακτήρα. Η Ελλάδα, όπως όλα δείχνουν, δεν θα αποτελέσει εξαίρεση.