ΑΠΟΨΕΙΣ

To αντεστραμμένο 2011

«​Αυτή είναι η Δημοκρατία του Αλέξη, της Παπακώστα και της Γεροβασίλη. Ρίξατε ληγμένα στα παιδάκια και στους γέροντες, είναι επικίνδυνοι φασίστες, χώρα σε διάλυση, έτσι την καταντήσατε. Φύγετε τώρα». Μία από τις χιλιάδες κοινοποιήσεις που ανέβηκαν την Κυριακή στον διαδικτυακό αέρα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, την ώρα που ξεσπούσαν τα επεισόδια μπροστά από το Κοινοβούλιο. Τώρα, αντικαταστήστε τα ονόματα με αυτά του Γιώργου Παπανδρέου, του Ευάγγελου Βενιζέλου, του Αντώνη Σαμαρά. Σας θυμίζει κάτι;

Τα «ληγμένα χημικά», οι «προβοκάτορες» που διέλυσαν τη μεγαλειώδη συγκέντρωση, οι υποβολιμαίες εκτιμήσεις της Ελληνικής Αστυνομίας για τη συμμετοχή του κόσμου· όλα μας πηγαίνουν με φόρα οκτώ χρόνια πίσω στις πληθωρικές συγκεντρώσεις του αντιμνημονιακού μετώπου.

Ακόμα και ο συνήθως ψύχραιμος Κυριάκος Μητσοτάκης προσβλήθηκε από το μικρόβιο αυτού του πολιτικού «déjà vu». «Οι τεχνητές πλειοψηφίες στη Βουλή», δήλωσε την Κυριακή ανάμεσα σε άλλα, «είναι κούφιοι αριθμοί μπροστά στα εκατομμύρια των Ελλήνων που διαφωνούν».

Εδώ βρισκόμαστε, λοιπόν: στο σημείο που ο Κυριάκος Μητσοτάκης μεταλλάχθηκε για λίγα λεπτά σε σκληροπυρηνικό Αλέξη Τσίπρα της εποχής των «Αγανακτισμένων». Υπήρξαν πολλές αφορμές τα τελευταία δύο χρόνια για τον Κυριάκο Μητσοτάκη να υποδυθεί τον έξαλλο Τσίπρα της περιόδου 2010-2015 και προς τιμήν του δεν το έκανε. Αλλά η προχθεσινή του αποστροφή ήταν μια μικρή νίκη του πολιτικού του αντιπάλου: με αφορμή μια συμφωνία που έχει κάθε δικαίωμα να μην υποστηρίζει σύρεται στο πνιγηρό ρινγκ του αντιδυτικού ανορθολογισμού, των λεκτικών ακροτήτων και του φανατισμού, ένα γήπεδο που ο Αλέξης Τσίπρας ξέρει καλύτερα από όλους.

Υπάρχουν πολλές δικαιολογίες για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά στην κορύφωση του προεκλογικού δράματος έχουμε περισσότερο ανάγκη τον Κυριάκο Μητσοτάκη που εμπιστεύθηκαν χιλιάδες πολίτες πριν από τρία χρόνια ως αντίβαρο σε έναν απρόβλεπτο και διχαστικό πρωθυπουργό. Ας ελπίσουμε ότι η ψήφιση της συμφωνίας των Πρεσπών θα εκτονώσει τη δηλητηριασμένη ατμόσφαιρα που μας επιστρέφει εκεί απ’ όπου νομίζουμε ότι δραπετεύσαμε.