ΑΠΟΨΕΙΣ

Η διχασμένη Ευρώπη

Είναι προφανές ότι η Ε.Ε. δεν έχει φθάσει στον βαθμό ενοποίησης που είχαν οραματιστεί οι ιδρυτές της. Παρά τις επίπονες προσπάθειες πολλών και σημαντικών ηγετών, καθ’ όλη τη διάρκεια των τελευταίων 70 ετών, δεν έχει ακόμη μετεξελιχθεί σε Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Τα αντικρουόμενα συμφέροντα και η μεγάλη ασυμμετρία ισχύος ανάμεσα στα κατά τα άλλα ισότιμα μέλη της, δυσχεραίνουν την πλήρη πολιτική και οικονομική της ενοποίηση.

Η εικόνα των επαναλαμβανόμενων συνεδριάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, και των 27 ηγετών με τις χαώδεις εσωτερικές διαφορές να διαβουλεύονται, να διαφωνούν, να διαπραγματεύονται και να προσπαθούν επί τέσσερις ημέρες να συμφωνήσουν κάνοντας έτσι ένα σημαντικό βήμα προς την πραγματική ενοποίηση της Ενωσής τους, πλήττει το κύρος όλων των χωρών και φυσικά της ίδιας της Ε.Ε.

Η επισήμανση του Ελληνα πρωθυπουργού ότι «πρέπει να κάνουμε συμβιβασμούς, όμως αυτοί οι συμβιβασμοί δεν πρέπει να είναι τέτοιοι που να αλλοιώσουν το επίπεδο της φιλοδοξίας μας σε σχέση με μια θαρραλέα ευρωπαϊκή απάντηση στην κρίση του κορωνοϊού και τον οικονομικό αντίκτυπο που κόστισε» αντανακλά τον προβληματισμό που αναπτύσσεται –ή πρέπει να αναπτύσσεται– όχι μόνο στην ελληνική πλευρά, αλλά σε κάθε πραγματικό Ευρωπαίο

Για να ενηλικιωθεί πολιτικά η Ενωση, για να λάβει πραγματικά σάρκα και οστά, πρέπει να ξεπεραστούν η γραφειοκρατική κωλυσιεργία των Βρυξελλών που έχει λάβει θεσμικές διαστάσεις και οι μίζερες εθνικές προσεγγίσεις μεμονωμένων χωρών στις οποίες ενίοτε διακρίνει κανείς και μια διάσταση ρατσισμού. Είναι τόσο δύσκολο να λαμβάνονται οι αποφάσεις σύντομα, αποφασιστικά; Να έχουν ως γνώμονα το κοινό συμφέρον της μεγάλης ευρωπαϊκής αγοράς, αλλά και να λαμβάνουν υπόψη τις ιδιαιτερότητες, τις αδυναμίες και τις ανάγκες του κάθε μέλους;

Είναι προφανές ότι όλη αυτή η διεργασία θα περνά μέσα από συμβιβασμούς. Αλλά δεν μπορεί να συνεχισθεί αυτή η κατάσταση όπου σχεδόν κάθε μήνα έχουμε άλλη μία κρίσιμη συνεδρίαση. Οπου μιλάμε συνεχώς για την ανάγκη άρσης κάποιου αδιεξόδου. Είναι αδιανόητο μπροστά σε αυτή την τόσο βαθιά οικονομική κρίση η Ε.Ε. να εμφανίζεται διχασμένη, παρότι όλοι αντιλαμβάνονται ότι οι πρωτόγνωρες υφεσιακές επιπτώσεις επιβάλλουν υπερβάσεις, με γενναίες αποφάσεις και τολμηρές δράσεις.

Υπό αυτό το πρίσμα, το Ταμείο Ανάκαμψης έπρεπε να είχε συμφωνηθεί άμεσα –χωρίς να χρειάζονται μήνες διαξιφισμών και έντονων συγκρούσεων– να είχε ήδη προχωρήσει με ταχείς ρυθμούς και να είχε προστατευθεί από προσωπικές και εθνικές εμμονές.