ΑΠΟΨΕΙΣ

ΑΝΤΙΛΟΓΟΙ

Δεν χρειάστηκαν ούτε δώδεκα μήνες από τη δεύτερη -περιπετειώδη- επανεκλογή του κ. Σημίτη, για να αποδομηθεί ο μύθος της «ισχυρής Ελλάδας», την οποία με τόσο κόπο κατασκεύαζε για χρόνια το επιτελείο του και ακόμα χρησιμοποιεί ο ίδιος ως επιχείρημα στις ομιλίες του.

Οι εσφαλμένοι χειρισμοί σε ένα μεγάλο κοινωνικό θέμα, όπως το Ασφαλιστικό, η δημοσιοποίηση των προθέσεων για «μετάλλαξη» του ΠΑΣΟΚ, σε συνδυασμό με τα άδεια κρατικά ταμεία, που δεν δίνουν περιθώρια «ελιγμών», ήταν στοιχεία αρκετά για να μετατρέψουν τον «νικηφόρο» πρωθυπουργό σε «ερημίτη του Μαξίμου».

Τώρα ο κ. Σημίτης, διαισθανόμενος ότι βρίσκεται σε ασφυκτικό κλοιό, δέχεται και εφαρμόζει «πολιτικάντικες» τακτικές, που του προτείνει ο κ. Λαλιώτης. Χρησιμοποιώντας μία παλαιομοδίτικη αριστερή φρασεολογία με συνεχείς αναφορές στο παρελθόν και χωρίς κάποιο φρέσκια ιδέα για το μέλλον, απομακρύνεται από το στυλ που ο ίδιος έχει καθιερώσει, προκαλώντας τα ειρωνικά χαμόγελα των κοινωνικών ομάδων που τον στήριξαν.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, σπαταλάει αλόγιστα το προσωπικό κεφάλαιο που συσσώρευσε τα προηγούμενα χρόνια. Οπως παραδέχεται και ο πρόεδρος της Ν.Δ. κ. Κώστας Καραμανλής, ο πρωθυπουργός πέτυχε αρκετά, ίσως περισσότερα από κάποιους προκατόχους του. Είτε διότι οι συγκυρίες τον ευνόησαν είτε διότι οι συνθήκες ήταν ώριμες, κατάφερε πρώτα απ’ όλα να βάλει τη χώρα στην ΟΝΕ – να μεταβάλει σε κρίσιμους τομείς τη νοοτροπία μιας μεγάλης μάζας ανθρώπων, που αποτελούν το ΠΑΣΟΚ, ενώ έδωσε για ένα διάστημα ώθηση στην οικονομία και στις επιχειρήσεις, που τόσο ανάγκη είχε και έχει η χώρα.

Ως επιτυχημένος πρωθυπουργός, λοιπόν, ο κ. Σημίτης, είχε πλέον την πολυτέλεια, μετά την εκλογική του επικράτηση, να θέσει ορισμένους στόχους, που ο ίδιος θα επέλεγε να τους ακολουθήσει πιστά. Αν μεν τους επετύγχανε, θα ωφελείτο ο ίδιος πολλαπλώς, ο δε τόπος ακόμα περισσότερο. Αν πάλι αποτύγχανε, θα κατεγράφετο στη συνείδηση του λαού, ως ο άνθρωπος που προσέφερε όσο λίγοι.

Αντ’ αυτού, ο κ. Σημίτης επέλεξε τον δρόμο της μικροπολιτικής και της αγκίστρωσης στην εξουσία. Αναλώνεται σε κομματικούς τακτικισμούς, αναζητεί ισορροπίες με τους «βαρώνους» που μόνον τις προσωπικές τους φιλοδοξίες έχουν κατά νουν, ικανοποιεί τα συμφέροντα διαφόρων «βολεμένων και διορισμένων» και των λίγων ισχυρών που, για δικούς τους λόγους, τον στηρίζουν.

Είναι βέβαιο ότι έτσι ο κ. Σημίτης θα τα χάσει όλα. Η παραμονή στην εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός. Αν οι πολίτες το αποφασίσουν, τότε η εκλογική μάχη δεν κερδίζεται ούτε με επικοινωνιακά ούτε με κομματικά τρικ. Το σημαντικό για έναν επιτυχημένο πρωθυπουργό -όταν φθάσει αυτή η ώρα- είναι να φύγει με το κεφάλι ψηλά και με το όραμά του ζωντανό και όχι ως αποτυχημένος διαχειριστής μικροκομματικών σκοπιμοτήτων.