ΑΠΟΨΕΙΣ

ΓΝΩΜΗ

Οι εσωτερικές τριβές στο ΠΑΣΟΚ, που φθάνουν ακόμη και σε αμφισβήτηση της ηγεσίας του πρωθυπουργού κ. Σημίτη, σε συνδυασμό με τα αποτελέσματα των τελευταίων δημοσκοπήσεων που δείχνουν το κυβερνών κόμμα να υπολείπεται σταθερά πλέον της Ν.Δ., έχουν αρχίσει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από τα κέντρα αποφάσεων ξένων χωρών που επηρεάζουν σημαντικά τα θέματα που αφορούν την Ελλάδα.

Τόσο Αμερικανοί αξιωματούχοι όσο και διπλωμάτες «ισχυρών» της Ε.Ε. σε ιδιωτικές συζητήσεις προσπαθούν να αναλύσουν τις μεσοπρόθεσμες πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, η οποία ως μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ θα συμμετάσχει την επόμενη τριετία σε μια σειρά από κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον και των δύο αυτών οργανισμών που βρίσκονται στα πρόθυρα της διεύρυνσης (τόσο το ΝΑΤΟ όσο και η Ε.Ε. θα λάβουν κρίσιμες αποφάσεις εντός του 2002), ενώ θα φιλοξενήσει και τους Ολυμπιακούς του 2004.

Για τους περισσότερους ξένους παρατηρητές ο κ. Σημίτης εξακολουθεί να αποτελεί το πρότυπο του μετριοπαθούς Ελληνα ηγέτη, που οδηγεί την Ελλάδα στον εκσυγχρονισμό της οικονομίας και της εξωτερικής της πολιτικής. Η Ουάσιγκτον, οι Βρυξέλλες και οι μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες εκτιμούν τον κ. Σημίτη για τους χαμηλούς τόνους που υιοθέτησε στις κρίσεις των Ιμίων και των πυραύλων S-300, τον ρεαλισμό που επέδειξε στη διάρκεια του πολέμου του Κοσσυφοπεδίου, τη συγκατάθεσή του στην παροχή καθεστώτος υποψήφιας χώρας στην Τουρκία, και τη βελτίωση των σχέσεων Αθηνών – Αγκυρας που προωθεί, και όλα αυτά παράλληλα με την πορεία και τελικά ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ.

Από τον Μπιλ Κλίντον και τώρα τον Τζορτζ Μπους, έως τον γ.γ. του ΝΑΤΟ λόρδο Ρόμπερτσον, τον πρόεδρο της Ευ. Επιτροπής κ. Πρόντι και τους κ. Μπλερ, Σρέντερ και Ζοσπέν, ο κ. Σημίτης αντιμετωπίζεται ως αξιόπιστος συνομιλητής. Ανάλογης εκτίμησης χαίρει και ο υπ. Εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος προσωποποιεί τον ήπιο λόγο και τη διάθεση για ισότιμη συνεργασία, αντί της πολιτικής της αντίδρασης που χαρακτήριζε την Ελλάδα του παρελθόντος.

Ταυτόχρονα, όμως, οι ξένες κυβερνήσεις δεν μπορούν να παραγνωρίσουν την πραγματικότητα που έχει αρχίσει εμφανώς πλέον να διαμορφώνεται στο εσωτερικό της Ελλάδας και αντικατοπτρίζει μια πολύ δύσκολη και ενδεχομένως επιδεινούμενη, συγκυρία για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Η εικοσαετής παραμονή του στην εξουσία είναι φυσικό να έχει κουράσει, ενώ δεν είναι λίγα τα φαινόμενα αλαζονείας που -αν και αναμενόμενα για μερικούς έπειτα από τόσα χρόνια στην εξουσία- δεν συγχωρούνται από τον λαό και έχουν φθείρει αισθητά την εικόνα της κυβέρνησης.

Χαρακτηριστικό επακόλουθο της εξέλιξης αυτής είναι το ότι εκεί που μέχρι πρότινος Αμερικανοί και Ευρωπαίοι διπλωμάτες που ασχολούνται με την Ελλάδα έδειχναν περιορισμένο ενδιαφέρον για τις θέσεις του κ. Καραμανλή, πέρα από τον σεβασμό που επιβάλλει το θεσμικό του αξίωμα ως αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τώρα σε ιδιωτικές συζητήσεις ρωτούν να μάθουν τι ακριβώς θα έπραττε ως πρωθυπουργός σε ό,τι αφορά την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε., τι σχέσεις θα δημιουργούσε με την Τουρκία, πώς θα χειριζόταν τη σημερινή κρίση στην ΠΓΔΜ, ποια θα ήταν η σχέση του με την κυβέρνηση Κοστούνιτσα, πώς θα αντιμετώπιζε το σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας που προωθεί ο κ. Μπους κ.λπ.

Ταυτόχρονα, η δεδηλωμένη πολιτική φιλελευθεροποίησης της ελληνικής οικονομίας από μια κυβέρνηση της Ν.Δ. γίνεται δεκτή με ικανοποίηση από τον διεθνή παράγοντα, ο οποίος την προτιμά από την οικονομική πολιτική των αναστολών και των καθυστερήσεων που κατήγγειλε πρόσφατα και ο ΣΕΒ, ενώ την υποστηρίζουν και οι μεγάλες πολυεθνικές που επιθυμούν να διεισδύσουν σε ξένες αγορές.

Παρ’ ότι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι θα συνεχίσουν τους επόμενους μήνες να στηρίζουν τους κ. Σημίτη και Παπανδρέου, αρχίζουν πλέον να αντιμετωπίζουν σοβαρά την προοπτική ανόδου της Ν.Δ. στην εξουσία στο μεσοπρόθεσμο μέλλον.

* * *