ΑΠΟΨΕΙΣ

ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ

Τις προάλλες, σε μουσική εκπομπή ραδιοφωνικού σταθμού, από αυτές που οι παρουσιαστές διανθίζουν με κάποιες κοινωνικές ειδησούλες, η παρουσιάστρια αναφέρθηκε στις ιατρικές εκτιμήσεις για τη μεγάλη αύξηση των ψυχικών νοσημάτων και νευρώσεων, σημειώνοντας ότι κάποιοι από τους ειδικούς προβλέπουν ότι κατά τις προσεχείς δεκαετίες προβλήματα του είδους ενδέχεται να ταλανίσουν το ένα τρίτο του ελληνικού πληθυσμού. Εφ’ ώ και η παρουσιάστρια σκέφθηκε φωναχτά και με κάποια μελαγχολία: «Ενας (sic)Ελληνας στους τρείς απειλεί η κατάθλιψη…».

Γλωσσικό ολίσθημα φυσικά, από αυτά τα πολύ συνηθισμένα – και, προς Θεού, δεν το παραθέτω από μεμψιμοιρία, όπως συμβαίνει συνήθως με τα γλωσσικά λάθη των δημοσιογράφων ή παρουσιαστών. Το αναφέρω, επειδή συνακροατής μου πέταξε αμέσως την ατάκα: «Το ολίσθημα», είπε, «δεν είναι στο ένας. Είναι στο η. Την, έπρεπε να πει η κοπέλα: Ενας Ελληνας στους τρεις απειλεί… την κατάθλιψη. Διότι δεν ξέρω αν ένας στους τρείς Έλληνες κινδυνεύει από κατάθλιψη, είμαι όμως σίγουρος ότι ένας στους τρεις (ίσως, δηλαδή, ένας από τους άλλους… δύο που δεν κινδυνεύουν) απειλεί να την… εξαφανίσει από τα ιατρικά εγχειρίδια. Δεν ξέρω αν συμφωνείς, αλλά έχω την εντύπωση ότι αυτός ο λαός γκρινιάζει, γκρινιάζει, αλλά δεν καταθλίβεται με τίποτα. Συσκέψεις σύρραξης διακόπτονται για ούζο, αντιδικίες λύνονται επειδή κάποιος πετάει ένα σχόλιο για κάποια διερχόμενη (βλέπε: «αχ, ο τσολιάς»…), σοβαρές συζητήσεις διακόπτονται για ένα ανέκδοτο»…

Η κατάθλιψη ως… απειλούμενη. Το ευφυολόγημα μου θύμισε παλαιότερο σχόλιο Ολλανδού γνωστού μου, που είχε μετατεθεί από την εταιρεία του στην Ελλάδα και πέρασε εδώ κάποια χρόνια, τόσα ώστε να μάθει και τη γλώσσα. «Τι στρες είναι αυτό, που περνάτε», έλεγε: «Στην Ολλανδία ξυπνούσα το πρωί και, τις περισσότερες μέρες, το κρισιμότερο που άκουγα στις ειδήσεις, ήταν ο καιρός. Εδώ ανοίγω το ραδιόφωνο και με πιάνει άγχος. Από τη μία οι απειλές και οι προκλήσεις της Τουρκίας – οι παραβιάσεις, οι αναχαιτίσεις, οι αξιώσεις για τις βραχονησίδες, τα έξοδα για τα όπλα και τον στρατό. Από την άλλη οι απειλές για τις συντάξεις, την περίθαλψη, τη δημόσια παιδεία. Μετά, δελτίο διαδηλώσεων και κλεισμένων δρόμων. Κι ύστερα, στο δρόμο για τη δουλειά, μια μικρή περιπέτεια για λίγα χιλιόμετρα. Κάθε πρωί ξεκινούσα «στην τσίτα». Πώς ζουν αυτοί οι άνθρωποι, σκεφτόμουν. Με τα φάρμακα στην τσέπη πρέπει να είναι όλοι τους. Στην αρχή, μάλιστα, νόμισα ότι αυτό συμβαίνει. Είχα δει και κάτι βλοσυρά βλέμματα και καυγάδες οδηγών. Μετά συνειδητοποίησα ότι αυτή είναι η μία πλευρά. Η άλλη είχε ούζα, πλάκα, ευδιαθεσία, σχέδια για καφέδες και βραδινές εξόδους. Σαν μεταμόρφωση. Μου φαίνεται ότι τελικά δεν καταλαβαίνετε τίποτα. Και τη γκρίνια μάλλον την έχετε για στυλ. Οπως όταν χορεύετε χαρούμενα κάτι τραγούδια του Καζαντζίδη, που ακούς τους στίχους και σου ‘ρχεται να πλαντάξεις».

Κατάθλιψη… Αναμφιβόλως θα αποτελεί πρόβλημα, για να το λένε οι γιατροί. Πρέπει, όμως, να ομολογήσουν κι οι ίδιοι ότι είναι λίγο δύσκολο να τη δεις στην παραλιακή στις τρεις το πρωί ή στις παρέες των ουζερί ή στις πολιτικές συζητήσεις, όπου ο σαρκασμός αναμειγνύεται με το πάθος. Και αν είμαστε ανοργάνωτοι και απείθαρχοι, και αν πολλά πρέπει ν’ αλλάξουν, αυτό το θορυβώδες αλαλούμ της ζωής μας μάλλον ψυχική υγεία δείχνει. Τουλάχιστον εκεί, ας μη «συγκλίνουμε».

Η αλήθεια