ΑΠΟΨΕΙΣ

ΓΝΩΜΗ

Τι αποτελεί, άραγε, την «είδηση» στην περίπτωση της θαλαμηγού «Θέραπι» και των ναρκωτικών ουσιών, που βρέθηκαν εκεί; Το γεγονός ότι ο κυρίως εμπλεκόμενος στην υπόθεση ήταν επιστημονικός υπεύθυνος ιδιωτικής κλινικής απεξάρτησης θα προβαλλόταν, ασφαλώς, ακόμη και αν οι επιβαίνοντες ήταν παντελώς άγνωστοι. Πέραν αυτής της παραμέτρου είναι, όμως, προφανές ότι το ενδιαφέρον μας εστιάζεται στο ότι οι επιβάτες ήταν επώνυμοι και στην προσδοκία να έρθουν στο φως διάφορες περί την κρουαζιέρα «γαργαλιστικές» λεπτομέρειες.

Ας μη κρυβόμαστε. Αυτή η διάσταση πυροδοτεί τις συζητήσεις, τα ρεπορτάζ, τις υποθέσεις. Είτε αποβλέπει κανείς στις παράπλευρες σεξουαλικές αποκαλύψεις είτε θεωρεί ειλικρινώς ότι αποκαλύπτεται η ηθική διάβρωση της κοινωνικής νομενκλατούρας, το ενδιαφέρον αφορά τον μικρόκοσμο των «γκλάμορους» – και όχι, τελικώς, τη «μάστιγα των ναρκωτικών», στην οποία αναφέρθηκε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Για να έρθουμε στη μάστιγα αυτή, θα ήταν καλό να κάνουμε μία αρνητική υπόθεση. Να φανταστούμε, προς στιγμήν, τι θα συνέβαινε αν οι επιβάτες δεν ήταν επώνυμοι, αν δεν υπήρχε καν ο ψυχίατρος-χρήστης. Το πιθανότερο, θα πει κανείς, είναι ότι σε τέτοια περίπτωση δεν θα είχε γίνει η καταγγελία, άρα ούτε η έφοδος. Αν, όμως, είχε -παρά ταύτα- γίνει; Αν το Λιμενικό είχε καταλάβει μία συντροφιά «ανωνύμων» με μερικά γραμμάρια κόκας; Στην περίπτωση αυτή θα ήταν πιθανό να έχουν συλληφθεί εντός της προθεσμίας του αυτοφώρου όχι μόνον εκείνοι που θα είχαν βρεθεί επί της θαλαμηγού, αλλά και εκείνοι που θα είχαν αποβιβασθεί λίγο νωρίτερα. Δεν αποκλείεται, μάλιστα, να γινόταν κάτι τέτοιο, ακόμη και αν οι υπόλοιποι βεβαίωναν ότι αυτοί οι αποχωρήσαντες ούτε κατείχαν ναρκωτικά ούτε χρησιμοποίησαν. Και είναι μάλλον βέβαιο ότι τα ονόματα των εμπλεκομένων θα αναφέρονταν χωρίς πολλές επιφυλάξεις από τα μέσα ενημέρωσης, πιθανότατα με έναν γενικό αφορισμό κατά των ναρκωτικών.

Η προσφυγή στην υποθετική αυτή σκέψη αυτή «αποκαθαίρει» το περιστατικό της θαλαμηγού από το καρύκευμα του κουτσομπολιού και βοηθάει να στρέψουμε την προσοχή μας στα ναρκωτικά. «Μάστιγα», ασφαλώς, απέναντι στην οποία «όλοι έχουμε την ίδια ευαισθησία», όπως είπε χθες ο κ. Ρέππας. Τι μας διδάσκει, όμως, το συγκεκριμένο περιστατικό για τη «μάστιγα» αυτή και τα μέτρα με την οποία την αντιμετωπίζει το κράτος; Αν η κόκα στη θαλαμηγό προδίδει τη διάδοση των ναρκωτικών, μήπως η έφοδος και οι συλλήψεις δείχνουν την εσφαλμένη γραμμή της αντιμετώπισής τους; Γιατί, αν παραμερίσουμε τα γνωστά ονόματα των εμπλεκομένων, βλέπουμε με μεγαλύτερη καθαρότητα ότι εν προκειμένω οι διωκτικές Αρχές εισέβαλαν σε ιδιωτικό χώρο, όπου ενήλικες (ή, έστω, ένας) κατανάλωναν -με πλήρη επίγνωση του κινδύνου, υποθέτει κανείς- παράνομη ουσία, αυτοβλαπτόμενοι. Βλέπουμε, με δύο λόγια, ότι ο κατασταλτικός μηχανισμός κινητοποιήθηκε για να προστατεύσει κάποιους από τον εαυτό τους – και ότι η «προστασία» που τους παρέσχε, είναι η ποινική τους δίωξη και η ενδεχόμενη προφυλάκιση…

Το ποινικό αυτό οξύμωρο δεν εγγίζει μόνον το κατά καιρούς λεγόμενο ότι «οι χρήστες είναι ασθενείς και όχι εγκληματίες», αλλά το γενικότερο θέμα της ζήτησης ναρκωτικών, που συνήθως προτιμάμε να παραβλέπουμε. Τα ναρκωτικά πωλούνται γιατί υπάρχει ζήτηση γι’ αυτά – και είναι μάλλον απλουστευτικό να δεχόμαστε ότι αυτό συμβαίνει αποκλειστικώς και μόνον επειδή κάποιοι «παρασύρονται». Ακόμη, όμως, και αν αληθεύει το τελευταίο, είναι δυστυχώς ομολογημένο από τις ίδιες τις αστυνομικές Αρχές ότι οι διώξεις δεν καταπολεμούν ούτε τη ζήτηση ούτε την προσφορά. Αν το έκαναν, θα υπήρχε μία δικαιολογία για εφόδους, όπως αυτή στη θαλαμηγό. Η αποτυχία τους, όμως, αναδεικνύει πλήρως το οξύμωρο της προστασίας των πολιτών από τους εαυτούς τους διά της… καταδίκης τους. Και παρέχει ισχυρό επιχείρημα σε όσους επιμένουν ότι μόνον απτό αποτέλεσμα της σημερινής νομοθεσίας είναι η εκτίναξη των τιμών των ναρκωτικών, που στηρίζει όλο το κύκλωμά τους και ότι μόνη εναλλακτική δυνατότητα είναι να εξετασθεί, πλέον, η λύση της νομιμοποίησης.

…Και για να έχουμε «αίσθηση του μέτρου», ας δούμε τι προκύπτει και μόνον από τις χθεσινές «αποκαλύψεις» του κυβερνητικού εκπροσώπου. Είπε, λοιπόν, ότι με σκοπό τον «καθαρισμό» περιοχών στην Αττική, ώστε να μην είναι εκτεθειμένες και ευπρόσβλητες από τις πυρκαγιές, δόθηκαν από το Υπουργείο Εσωτερικών, μέσω της Υπηρεσίας Πολιτικής Προστασίας, σε Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (στον Υμηττό, στην Πεντέλη, στην Πάρνηθα, στο όρος Αιγάλεω, στη Σκάλα και στο Μαρκόπουλο Ωρωπού) ούτε λίγο ούτε πολύ 618 εκατομμύρια δραχμές. Πόσα είναι τα χρήματα αυτά σε… πραγματικούς αριθμούς; Μία οικογένεια, λόγου χάριν, η οποία έχει ετήσιο εισόδημα (βάσει γνωστού, σχετικώς προσφάτου πρωθυπουργικού παραδείγματος) 750 χιλιάδες δραχμές, με τα προαναφερθέντα χρήματα, θα μπορούσε να ζήσει… οκτακόσια είκοσι τέσσερα (824) χρόνια! Αυτά τα χρήματα, λοιπόν, τι έγιναν; Το Υπουργείο και η αρμόδια υπηρεσία «Προστασίας» ήλεγξαν τους ΟΤΑ και αν όχι, ήλεγξε κανείς το εν λόγω Υπουργείο και την αρμόδια Υπηρεσία; Από την άλλη: Εάν τα χρήματα δόθηκαν και οι ΟΤΑ έκαναν όπως έπρεπε τη δουλειά τους, εκ του αποτελέσματος δεν μπορούμε να υποθέσουμε ότι δεν ήταν αρκετά; Αρα, κάποιος δεν πρέπει να λογοδοτήσει και γι’ αυτό; Οι υπηρεσίες και οι φορείς στους οποίους αναφερόμαστε δεν είναι απρόσωποι…