ΑΠΟΨΕΙΣ

ΣΤΑΣΕΙΣ

Τ ο χειρότερο δεν είναι το ότι το νέφος της Αθήνας εμφανίζεται πλέον εμπλουτισμένο με βενζόλιο, ουσία καρκινογόνο. Το χειρότερο δεν είναι το ότι αποδείχθηκε σκέτη ψευδολογία η προ δεκαπενθημέρου διαβεβαίωση του υπουργού Περιβάλλοντος πως το νέφος είναι πια μια μακρινή, άσχημη ανάμνηση. Το χειρότερο δεν είναι το ότι όποιος κι αν υφυπουργεύει, ακόμη κι αν έλκει την καταγωγή του από τις πρώτες οικολογικές κινήσεις, η ασκούμενη περιβαλλοντική πολιτική παραμένει στις γνωστές της ράγες. Το χειρότερο δεν είναι το ότι το αξιωματικώς αντιπολιτευόμενο κόμμα (που ετοιμάζεται για την εξουσία δίχως να μπαίνει στον κόπο να μας εξηγήσει τι θα την κάνει όταν την αποκτήσει) δεν έχει πει τίποτε επί του θέματος, γιατί δεν έχει να πει τίποτε ή δεν θέλει να πει τίποτε. Το χειρότερο είναι ότι ακόμη και το νέφος, που το καταπίνουμε σχεδόν καθημερινά, ακόμη κι αυτός ο χειροπιαστός βραχνάς, υπάρχει για μας, για τις αισθήσεις μας και τις σκέψεις μας, μόνο αν υπάρξει σε κάποια ανακοίνωση της Greenpeace, σε κάποιο πρωτοσέλιδο εφημερίδας και, αραιότατα, σε κάποιο τηλεοπτικού ρεπορτάζ. Τότε μόνο το θυμόμαστε, τότε το αθροίζουμε με τα άλλα προβλήματα της καθημερινότητάς μας, τότε γκρινιάζουμε…

Τι ακριβώς σημαίνει και πόσο μας κοστίζει αυτή η συμφιλίωση με την αφόρητη πραγματικότητα, εύκολο είναι να το συμπεράνουμε. Η αδράνειά μας (αλήθεια, από πότε έχουν να γίνουν οικολογικού περιεχομένου διαδηλώσεις στην Αθήνα;), η αδράνεια ενός κοινωνικού σώματος που νομίζει ότι σώζεται επειδή δραπετεύει κάθε Σαββατοκύριακο ή επειδή έχει αποκτήσει πρώτης τάξεως κλιματιστικό, νομιμοποιεί την αδράνεια της πολιτείας και επιβραβεύει τον επίσης αδρανούντα και περί άλλα τυρβάζοντα δήμαρχο. Μήπως τάχα στις «δημοσκοπήσεις δημαρχικής καταλληλότητας» προκρίνουμε την κ. Μπακογιάννη π.χ. ή τον κ. Χατζηνικολάου επειδή πειστήκαμε (από τι άραγε;) ότι θα δράσει αποτελεσματικότερα κατά του νέφους; Οχι βέβαια.

Η κόμμωση μας ενδιαφέρει, η σωστή άρθρωση, το ετοιματζίδικο χαμόγελο, τέτοια σοβαρά, κι όχι τα διοξείδια και τα βενζόλια, αυτά είναι για τους επιστήμονες…

Την πληρώνουμε την απάθειά μας, πανάκριβα μάλιστα. Γιατί ο δικός της ρύπος είναι πολύ πιο φαρμακερός απ’ όσους εντοπίζουν οι καταμετρήσεις. Δεν λέω, σωστό είναι να καταγγέλλουμε τον κ. Μπους που καταστρατήγησε τη συνθήκη του Κιότο για να ευνοήσει τα παμφάγα συμφέροντα των πετρελαιοβιομηχάνων που επιχορήγησαν την προεκλογική του εκστρατεία, αλλά αυτό, δυστυχώς, δεν σώζει την Αθήνα κι εμάς που την κατοικούμε.

Φαίνεται, πάντως, ότι όπως το υπουργείο βρήκε τη «λύση» να ανεβάζει τα «όρια επιφυλακής» για να δικαιολογεί την απραξία του, έτσι κι εμείς αποφασίσαμε ότι το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αυξάνουμε κάθε τόσο τα όρια της ανοχής μας.

Εάν οι ηγέτες της Ε.Ε. δεν θεωρούν εαυτούς ικανούς να αναλάβουν τον κίνδυνο μιας τέτοιας αποστολής, τότε η ευρωάμυνα είναι απλώς πεδίο πολιτικής φλυαρίας, ανάξιο προσοχής. Οι αντιρρήσεις του κ. Μπους στην ανάπτυξη αμερικανικών δυνάμεων στην ΠΓΔΜ δίδει μια σχετικώς ανώδυνη ευκαιρία απογαλακτισμού της Ε.Ε. από τις ΗΠΑ στον αμυντικό τομέα, που οι Ευρωπαίοι, όμως, ηγέτες είναι απρόθυμοι να εκμεταλλευθούν.