ΑΠΟΨΕΙΣ

ΑΝΕΜΟΔΕΙΚΤΗΣ

Σε πιάνει η ψυχή σου να διαβάζεις τα στοιχεία τέτοιων ειδήσεων και νιώθεις σαν να δέχεσαι μια γερή γροθιά στο στομάχι: μειώθηκε (κι άλλο…) η ηλικία από την οποία αρχίζουν να κάνουν χρήση ναρκωτικών τα παιδιά μας, κάπου εκεί γύρω στα 14 και 15 τους χρόνια! Ξεκινούν από τον «πειραματισμό», τη δοκιμή και τον μιμητισμό της «παρέας», με «χόρτα» για να περάσουν λίγα χρόνια αργότερα στα «βαριά». Στα «καφέ», τα μπαρ, αλλά ακόμη και στους… αυλόγυρους των σχολείων τα «βαποράκια» πουλάνε τον θάνατο, τα κορίτσια πιο επιρρεπή στη χρήση, μειωμένη εμφανίζεται η «ενέσιμη» εξάρτηση, αλλά αυξημένη αισθητά η διάδοση της κοκαΐνης, και διαπιστώνεται τελευταία μια τάση για «παράλληλη χρήση» της μαζί με «χόρτα» και χάπια, που πια κυκλοφορούν σχεδόν… ελεύθερα απ’ άκρου εις άκρον στην Αθήνα, τις άλλες μεγαλουπόλεις, αλλά ακόμη και στην επαρχιακή «περιφέρεια»! Τα στοιχεία που παρουσίασε χθες το ΚΕΘΕΑ (Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων) θλιβερά και συγκλονιστικά – και ας σημειώσει κανείς ότι βασίζονται μόνο στις «περιπτώσεις» των ατόμων που φθάνουν μέχρι τα κέντρα αυτά ζητώντας βοήθεια να ξαναγυρίσουν στη ζωή. Γιατί υπάρχει και μια άλλη πολύ μεγάλη μερίδα που δεν χτυπάει την πόρτα τους και σέρνεται σε μια ζωή δίχως αύριο, μέχρι να αποτελέσει κάποια στιγμή «συμβάν» στο αστυνομικό δελτίο…

Σε πιάνει η ψυχή σου και νιώθεις σαν να δέχεσαι μια γερή γροθιά στο στομάχι διαβάζοντας τέτοιες ειδήσεις – αλλά δεν πειράζει! Και να συνεχίσουμε να τις διαβάζουμε, χωρίς να κλείνουμε τα μάτια στο πρόβλημα που λαμβάνει ολοένα και απειλητικότερες διαστάσεις, χωρίς να καμωνόμαστε πως «τέτοια δράματα συμβαίνουν… μόνο στους άλλους!», γιατί πλέον τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι το πρόβλημα δεν είναι «των άλλων», δεν αφορά μόνο «άτυχες» και διαλυμένες οικογένειες, άνεργους και «ντεσπεράντος», παραμελημένα παιδιά! Το πρόβλημα μπορεί να χτυπήσει ανά πάσα στιγμή και την πόρτα της δικής μας «άψογης» και τακτοποιημένης οικογένειας, να ταρακουνήσει και τον «φύλακα-γονέα», που φροντίζει και παρακολουθεί (έτσι νομίζει, ο δύστυχος…) τις κινήσεις και τις παρέες των παιδιών του! Σύριγγες και «φακελάκια» από ουσίες δεν βρίσκονται σήμερα πια μόνο στα «καλά» σχολεία με τους μαθητές των «αδιάφορων» και πολυάσχολων γονιών, αλλά και στα «λαϊκά» των συνοικιών των παιδιών που ‘χουν μεγαλώσει σε νοικοκυριά του μόχθου – η καμπάνα «χτυπάει για όλους»!

Ως κοινωνία γίναμε αυτό που λίγες γενιές πριν καυχόμασταν ότι «δεν είμαστε -ευτυχώς!»: «σύγχρονη», «ανεκτική» διαβρωμένη και αποστεωμένη από αξίες – ναι, «παγκοσμιοποιηθήκαμε» στη χειρότερη εκδοχή του όρου! Και οφείλουμε να αποδεχθούμε αυτή την πραγματικότητα και να οργανώσουμε τις άμυνές μας, και ως πολιτεία, και ως οικογένειες, και ως άτομα. Κι επιτέλους, ως πρώτο θετικό βήμα, ας σταματήσουμε να υποκρινόμαστε, σε όλα τα επίπεδα! Από την «έκπληξη» ή το «χάζι» μας, μόλις «σκάσουν» ειδήσεις για… κότερα και «επωνύμους» (ξέρουμε όλοι μας -και οι αρχές επίσης!- πολλούς περισσότερους επωνύμους που αποτελεί κοινό μυστικό ότι «έχουν μπλέξει», αλλά αυτούς δεν τους ακουμπά κανείς!) μέχρι τους γελοίους και αηδείς μικροπολιτικαντισμούς που συνοδεύουν τις προσπάθειες να στηθούν όσο πιο πολλά κέντρα απεξάρτησης είναι δυνατόν -οι «αρνήσεις» του Δήμου Θεσσαλονίκης για να μη… «χαλάσει» η παραλία και διακυβευθούν τα συμφέροντα των «μαγαζιών» της, μόνο θυμό προκαλούν και με θυμό οφείλει η πολιτεία να τις αντιμετωπίσει και να τις παρακάμψει!

Να φτιάξουμε (και να χρηματοδοτήσουμε αφειδώς, πέρα από «δημοσιονομικές» δυσκολίες και «προβλήματα προϋπολογισμού»!) όσες περισσότερες τέτοιες κοινότητες απεξάρτησης μπορούμε! Σε κάθε γωνιά της Ελλάδος, με πλήρη επιστημονική υποστήριξη και επαρκέστατο προσωπικό -να ξέρουν τα νέα παιδιά που έπεσαν στην παγίδα, ότι μπορούν εκεί να ζητήσουν βοήθεια, χωρίς να χρειάζεται να περιμένουν σε… «λίστα αναμονής», που σήμερα ξεπερνά τα τρία χρόνια! Γιατί οι ελλείψεις τέτοιων «κέντρων» (υπάρχουν 5-6 σε ολόκληρη τη χώρα, όλα και όλα!) είναι που οδήγησαν κάποιες ιδιωτικές κλινικές να παρέχουν (παράνομα και εν πολλοίς ανεξέλεγκτα!) πανάρκιβες υπηρεσίες «επεξάρτησης» -και η πολιτεία γνώριζε και σιωπηρώς αποδεχόταν αυτήν τους τη λειτουργία ως «αναπόφευκτη», μέχρι που ήρθε η γνωστή υπόθεση των «επωνύμων», για να καταδείξει την υποκρισία και την ουσιαστική έλλειψη ανάλογης οργανωμένης και εποπτευόμενης υποδομής!

Συνελήφθη χθες ένας γιατρός, γιατί χορηγούσε υποκατάστατα ναρκωτικών σε ασθενείς του. Δεν γνωρίζουμε με λεπτομέρειες τη δράση του, ώστε να κρίνουμε αν λειτουργούσε ως γιατρός, που προσπαθούσε να βοηθήσει κάποια άτομα να ξεφύγουν από την παγίδα, ή ως «έμπορος». Αλλά είναι απολύτως εξακριβωμένο ότι υπάρχουν πάμπολλες ανάλογες περιπτώσεις γιατρών, που συνειδητά (και τιμώντες τον όρκο του Ιπποκράτη!) χορηγούν υποκατάστατα, έστω και αν ξέρουν πως αυτή τους η συμπεριφορά είναι παράνομη, σε μια προσπάθεια να σώσουν άτομα που θέλουν να απεξαρτηθούν, αλλά δεν βρίσκουν «θέση» στα ελάχιστα κέντρα, σε μια κίνηση να γλιτώσουν τα άτομα αυτά από τον κίνδυνο να πέσουν στο «κύκλωμα» και για να εξασφαλίσουν τη «δόση» τους μετατρέπονται σε βαποράκια ή πόρνες, σε κλέφτες και σε εμπόρους θανάτου!

Ας δημιουργήσει η πολιτεία την υποδομή που να καθιστά τέτοιες «δράσεις» μεμονωμένων γιατρών και κλινικών περιττές και ύποπτες και μετά ας πατάξει τους παραβάτες κατά τον σκληρότερο τρόπο -αλλά ο κάθε γονιός που θέλει (και μαζί του και το παιδί…) να γλιτώσει η οικογένεια από αυτό το δράμα, που προσπαθεί να βρει μια «θέση» στα κέντρα απεξάρτησης ή στα προγράμματα χορήγησης μεθαδόνης και δεν μπορεί λόγω της ανεπάρκειας του «συστήματος», είναι πλέον ή βέβαιο ότι θα κάνει τα αδύνατα δυνατά να βρει, να πληρώσει γιατρούς και κλινικές – και, ειλικρινά, δεν τον αδικούμε!

Πιο χαμηλά,

πιο χαμηλά…

«Τζάμπα» ζωή θαρρείς πως μπορείς να ζήσεις, ακούγοντας τις ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές διαφημίσεις, που «πανηγυρίζουν» για τα νέα «ακόμη πιο χαμηλά!» επιτόκια χορηγήσεων των τραπεζών, που σου εξασφαλίζουν από «πάμφθηνες» διακοπές στο… Μπαλί και την Καραϊβική, χρηματική ένεση με τα «εορτοδάνεια», εύκολη και «με μηδέν επιτόκιο»(;) αλλαγή «όποτε εσύ θέλεις!» του αυτοκινήτου σου, «κεραμίδι» πάνω από το κεφάλι σου και «ανοικτό εκατομμύριο!» που ανανεώνεται διαρκώς, καθώς εσύ πληρώνεις τις δόσεις σου!

Αυξημένη κατά 27% η καταναλωτική πίστη, σε μια περίοδο που γενικώς η οικονομία δεν διέρχεται τις… καλύτερες των ημερών της, και ακριβώς μέσω αυτής της «πίστης» (των δανείων, δηλαδή…) επιτυγχάνεται στους… δείκτες και τα χαρτιά ένας ρυθμός ανάπτυξης και αύξησης του ΑΕΠ εκεί γύρω στο 4,5%, σε μια πολύ περίεργη πορεία, που διόλου δεν αποκλείεται οσονούπω να οδηγήσει σε φαινόμενα «στασιμοπληθωρισμού», με διαρκώς μειούμενους ρυθμούς ανάπτυξης και ταυτόχρονη… αύξηση του πληθωρισμού, αφού η μεγαλύτερη μερίδα αυτής της «πίστης» δεν διοχετεύεται φυσικά σε παραγωγικές διαδικασίες της πραγματικής οικονομίας (πλην, ίσως, της περίπτωσης των στεγαστικών δανείων που «κινούν» τη βιομηχανία της οικοδομής), αλλά στην «κινητικότητα» του τραπεζικού συστήματος, τις «υπηρεσίες» (κυρίως το εμπόριο… εισαγόμενων «σινιέ» ειδών!) και την… επί πιστώσει κατανάλωση!

Ακόμη και με τέτοια «κόλπα», όμως, το «σύστημα» δείχνει να φθάνει στα όριά του: ο ρυθμός «ανάπτυξης» του ΑΕΠ όλο και επιβραδύνεται, ο δείκτης λιανικής εμφανίζει πτωτική τάση και τελικά το μόνο που… «θα μείνει» θα είναι τα τρισεκατομμύρια των οφειλών σε τράπεζες μέσω δανείων και χρήσης των «καρτών» και η πρακτική αδυναμία των πιστωτών να ανταποκριθούν στις τοκοχρεωλυτικές υποχρεώσεις τους. Στην Ευρώπη (και κυρίως στην Αμερική της περασμένης 10ετίας…) πολύ πιο «γερές» οικονομίες και κοινωνίες το «έργο» το ‘χουν δει – δεν κάνουμε κάτι πριν γίνουμε κι εμείς παθητικοί «θεατές» του;