ΑΠΟΨΕΙΣ

ΣΧΟΛΙΟ

Οι αιματηρές εθνοτικές συγκρούσεις στην ΠΓΔΜ δεν είναι παρά ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας του γιουγκοσλαβικού δράματος. Ο πόλεμος στην Κροατία και τη Βοσνία είχε στο κέντρο του την προσπάθεια των εθνοτήτων, που συναποτελούσαν την πρώην Γιουγκοσλαβία, να διαμοιράσουν τα εδάφη της, όπως συνέβη με τις άλλοτε αυτοκρατορίες. Ακριβώς επειδή τα εσωτερικά σύνορα είχαν χαραχθεί αυθαίρετα και με βάση τις σκοπιμότητες του τιτοϊκού καθεστώτος, όταν ήλθε η ώρα του διαχωρισμού κάθε εθνότητα επιδίωξε να δημιουργήσει το δικό της αμιγώς εθνικό κράτος εις βάρος της άλλης. Η Σλοβενία απέφυγε την τύχη των άλλων ομόσπονδων κρατιδίων, επειδή ήταν εθνικά ομοιογενής.

Ο πόλεμος τόσο στο Κοσσυφοπέδιο όσο και στην ΠΓΔΜ προκλήθηκε από την προσπάθεια του αλβανικού στοιχείου της πρώην Γιουγκοσλαβίας σε πρώτη φάση να αποσχισθεί και μεσομακροπρόθεσμα, εάν καταστεί δυνατόν, να ενωθεί με τη μητροπολιτική Αλβανία. Οι Αλβανοκοσοβάροι αποσχίσθηκαν ντε φάκτο από τη Σερβία με τα όπλα του ΝΑΤΟ και τώρα πιέζουν για τη διεθνή νομιμοποίηση του τετελεσμένου. Οι Αλβανοί της ΠΓΔΜ δεν έχουν την υποστήριξη της Δύσης, αλλά η ανοχή τους είναι αρκετή, γιατί πολεμούν εναντίον ενός αδύναμου αντιπάλου. Το γεγονός αυτό τους επέτρεψε να σημειώσουν στρατιωτικές επιτυχίες και σήμερα να διαπραγματεύονται από πλεονεκτική θέση.

Παρά την επίσημη ρητορική της Δύσης, η πιθανότερη εξέλιξη είναι ότι το Αλβανικό Ζήτημα θα επιλυθεί με τη δημιουργία δυόμισι αλβανικών κρατών. Το Κοσσυφοπέδιο κάποια στιγμή θα πάψει να είνα δυτικό προτεκτοράτο, ενώ η ΠΓΔΜ οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε ομοσπονδία ή τουλάχιστον στη δημιουργία ενός αλβανικού καντονίου με διευρυμένη αυτονομία.

Η σταδιακή μετατόπιση των συγκρούσεων από Βορρά προς Νότο (Κροατία, Βοσνία, Κοσσυφοπέδιο, ΠΓΔΜ) έχει οδηγήσει στη διατύπωση φόβων για επέκταση της κρίσης και στην Ελλάδα. Οι αλβανικοί λεονταρισμοί για δημιουργία Απελευθερωτικού Στρατού της Τσαμουριάς τροφοδότησαν αυτούς τους φόβους, αλλά στην πραγματικότητα δεν υφίσταται τέτοιο ενδεχόμενο. Οχι μόνο γιατί η Ελλάδα είναι στρατιωτικά, πολιτικά και οικονομικά υπερδύναμη για τα μέτρα των Βαλκανίων, αλλά και γιατί είναι εθνικά ομοιογενής.

Ολα δείχνουν ότι η κρίση έχει σφραγισθεί στα όρια της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, η Αθήνα έχει εκτός από ηθική υποχρέωση και γεωπολιτικό συμφέρον να παραμείνουν οι Βορειοηπειρώτες και ευρύτερα οι ορθόδοξοι στις πατρογονικές εστίες τους στον αλβανικό Νότο, γιατί εκ των πραγμάτων λειτουργούν σαν ανάχωμα στον «τουρκοαλβανισμό», που αποτελεί ισχυρότατη τάση στους κόλπους του αλβανικού έθνους.