ΑΠΟΨΕΙΣ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ

Περί Ανδρέα… «Επαγγελματική διαστροφή»; Ελλειψη κάποιου άλλου ενδιαφέροντος τηλεοπτικού προγράμματος; Ισως, όμως, να ήταν απλά ότι στη συγκεκριμένη πολιτική συζήτηση συμμετείχε ένας καλός φίλος, και γι’ αυτό να παρέμεινε στο τραπέζι -αδρανές- το τηλεχειριστήριο. Εκεί, λοιπόν, φωτεινά και διαρκώς ανοιχτά τα τηλεοπτικά «παράθυρα», με τον καλό φίλο και τους άλλους συνομιλητές του στο εσωτερικό τους, να καταθέτουν θέσεις, και να ανταλλάσσουν απόψεις για το φαινόμενο Ανδρέας Παπανδρέου – μια και τούτες τις ημέρες συμπληρώνονται πέντε χρόνια από τον θάνατο του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ.

* * *

Τι ήταν αυτό το οποίο προκάλεσε μεγαλύτερη εντύπωση; Οτι ο ένας εκ των φιλοξενουμένων της συγκεκριμένης εκπομπής, εκπρόσωπος της ανανεωτικής Αριστεράς, με τον τρόπο με τον οποίο μιλούσε για τον Α. Παπανδρέου, αλλά και με το περιεχόμενο όσων έλεγε, θύμιζε εντόνως τη στάση της ελληνικής Αριστεράς την εποχή ακόμη που ζούσε ο πρώην πρωθυπουργός. (Ξαν)Ακούσαμε, δηλαδή, ότι ο πολιτικός-σύμβολο του ΠΑΣΟΚ ήθελε την Αριστερά στη γωνία, ότι έλεγε πως επιδίωκε σύγκλιση μαζί της μόνον όταν το δικό του κόμμα και ο ίδιος βρίσκονταν σε δύσκολη θέση, ότι… «έκλεβε» τα συνθήματα της Αριστεράς με στόχο να την διεμβολίσει… Και το συγκεκριμένο πρόσωπο δεν είναι το μοναδικό που ακόμη και σήμερα σκέπτεται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Τρόπο καταγγελτικό ενός πολιτικού ανδρός που έχει φύγει όχι μόνον από την πολιτική σκηνή, αλλά και από την ίδια την ζωή. Ακόμη και σήμερα, στελέχη του Συνασπισμού, του ΚΚΕ, αλλά και άλλων εξωκοινοβουλευτικών δυνάμεων της Αριστεράς, σκέπτονται όπως σκέπτονταν προ δεκαετίας ή και περισσότερο. Ακόμη και το σημερινό ΠΑΣΟΚ, τα στελέχη και τους ψηφοφόρους του, οι προαναφερόμενες προοδευτικές (λοιπές) δυνάμεις, μέσω ενός «παπανδρεϊκού» φίλτρου τα βλέπουν και τα αντιμετωπίζουν.

* * *

Θα πείτε, «Μα εδώ, το ίδιο το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί άλλοτε με θετικό και άλλες φορές με αρνητικό τρόπο να αυτοπροσδιοριστεί, ακόμη και σήμερα, με όρους παπανδρεϊκού παρελθόντος. Οι… ξένοι είναι το πρόβλημα;», και έχετε δίκιο. Οπως δίκιο θα μπορούσε να πει κανείς ότι θα είχε και εκείνος ο οποίος θα συμφωνούσε (ή και ο άλλος που θα διαφωνούσε…) με τις καταγραφόμενες χρόνια τώρα αιτιάσεις για την πολιτεία του Ανδρέα Παπανδρέου έναντι της Αριστεράς.

Και περί Αριστεράς…

Σίγουρα, όμως, ορισμένοι δεν θα πρέπει να ομιλούν. Δεν δικαιούνται να ομιλούν περί των «αγαθών» σχέσεων της Αριστεράς και των εχθρικών διαθέσεων του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ απέναντί της. Κυρίως, δεν δικαιούνται εκείνοι οι οποίοι πρωταγωνίστησαν στην μεγαλύτερη επιχείρηση αλώσεως άλλου κόμματος -εν προκειμένω του ΠΑΣΟΚ- κατά την ταραχώδη (και εν πολλοίς, ίσως ακόμη άγνωστη) περίοδο του 1989. Την περίοδο, δηλαδή, κατά την οποία οι ηγεσίες -όλων των βαθμίδων- των κομμάτων της Αριστεράς, προτίμησαν ακόμη και να αρνηθούν την προοπτική αναλογικοποίησης του εκλογικού νόμου, προκειμένου, μέσω της… δικαστικής οδού, να αλιεύσουν δυνάμεις, ψηφοφόρους και στελέχη του ΠΑΣΟΚ!

* * *

Με αυτές τις σκέψεις να τριγυρίζουν στο μυαλό, διαβάσαμε για τη νέα πρόσκληση του Συνασπισμού προς το «κοινωνικό, το προοδευτικό ΠΑΣΟΚ», για σύγκλιση και συνεργασία. «Εμείς απευθυνόμαστε σε όλους όσοι διαφωνούν ειλικρινά με την κυβερνητική πολιτική, όπου κι αν βρίσκονται, είτε είναι κορυφαία είτε είναι απλά στελέχη είτε οπαδοί και ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ», τονίζει σε συνέντευξή του («Εκτροπή») ο πρόεδρος του ΣΥΝ κ. Ν. Κωνσταντόπουλος. Και είναι, επί της ουσίας, η δεύτερη σοβαρή πρόταση αυτού του είδους η οποία διατυπώνεται από τον ΣΥΝ: η πρώτη είχε κατατεθεί προ ολίγων ετών από τον-τότε εκπρόσωπο Τύπου του κόμματος- κ. Δ. Παπαδημούλη. «Τότε», όμως, είχε ένα νόημα. Τώρα, ποιοι από την Κουμουνδούρου θα κάνουν διάλογο και θα συνεργαστούν με το υπάρχον ΠΑΣΟΚ; Τώρα που έφυγε ο κ. Μπίστης και οι «εκσυγχρονιστές», τώρα που «σιωπά» η κ. Μαρία Δαμανάκη, τώρα που κυριαρχούν οι έντονα αντιΠΑΣΟΚικές φωνές των κ. Αλ. Αλαβάνου και Π. Λαφαζάνη;

* * *

Σε κάθε περίπτωση, η εξέλιξη αυτή δεν στερείται ενδιαφέροντος. Οχι μόνον επειδή μόλις πριν από λίγες ημέρες ο «κόκκινος Ακης» επανέφερε σε συνεδρίαση κομματικού Οργάνου του ΠΑΣΟΚ την ιδέα της συγκλίσεως με την Αριστερά. Αλλά και επειδή, όπως λέγεται από έγκυρους πολιτικούς παρατηρητές και αναλυτές, η συζητούμενη «ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού», τόσο στην αριστερή όσο και στην δεξιά πλευρά του φάσματος, δεν θα είναι μια απλή πρόσθεση των υπαρχόντων πολιτικών οργανισμών. Αλλά ότι θα προκύψει από την προσέγγιση ορισμένων από τις δυνάμεις οι οποίες είτε είναι ενταγμένες σε αυτούς είτε κινούνται στον ευρύτερο χώρο των «ανένταχτων», συμβάλλοντας ακριβώς στη δημιουργία νέων φορέων. Οπότε, οι «συντηρητικοί» του ΠΑΣΟΚ και οι «κομμουνιστές» των ανανεωτικών, μπορεί να αναβάλουν για κάποιο χρονικό διάστημα το εγχείρημα, αλλά -λογικώς- δεν θα μπορέσουν και να το ματαιώσουν.

* * *

Σε κάθε περίπτωση, βεβαίως, εκείνο το οποίο έχει σημασία και που μπορεί να διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο για την επιτυχή κατάληξη των όποιων δειλών ακόμα προσπαθειών ανασυνθέσεως βρίσκονται σε εξέλιξη, δεν είναι τόσο τα πρόσωπα τα οποία θα πρωταγωνιστήσουν. Αλλά οι ιδέες, τα οράματα τα οποία θα καταφέρουν(;) να παρουσιάσουν στην ελληνική κοινωνία για να την κερδίσουν. Και τούτο είναι το δύσκολο…

«Καταγγελίες»…

Υπό αυτό το πρίσμα, παρακολουθούμε σχεδόν με απλό… ακαδημαϊκό ενδιαφέρον (όπως φαίνεται όχι μόνον εμείς, αλλά και στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι πολίτες) τον καταγγελτικό λόγο του Περισσού, αλλά και ιδιαιτέρως «κουμπωμένοι» τις κινήσεις οι οποίες σημειώνονται «στα δεξιά» του κυβερνώντος κόμματος. Στη Νέα Δημοκρατία, προετοιμάζονται για μία ακόμη σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής και στο Κόμμα Ελευθέρων Πολιτών για μια… προσυνεδριακή σύσκεψη στελεχών. Οσον αφορά τα του κόμματος του κ. Καραμανλή, τι μπορούμε άλλο να περιμένουμε, πέραν μιας ακόμη καταγγελίας του κακού και διαπλεκόμενου ΠΑΣΟΚ; Αλλά και για τα του κόμματος του Δημάρχου, τι άλλο από μία ακόμη καταγγελία του συνόλου του πολιτικού δυναμικού της χώρας;

* * *

Θα ήταν ασφαλώς προτιμότερο, αντί των καταγγελιών, να ακούγαμε συγκεκριμένες προτάσεις για την αντιμετώπιση σύγχρονων προβλημάτων. Να ακούγαμε, λόγου χάριν, όχι πόσο… κακός είναι ο πρωθυπουργός ή ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, αλλά τι πρέπει να γίνει για την επίλυση του Ασφαλιστικού, για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας, για την μόλυνση της ατμόσφαιρας, για την ανεργία. Και θα ήταν καλό και χρήσιμο (για όλους!) να ακούγαμε συγκεκριμένα μέτρα, προτάσεις καλά μελετημένες, εφαρμόσιμες και ρεαλιστικές και όχι απλώς ότι λύση όλων των προβλημάτων είναι το να φύγει η κακή κυβέρνηση…