ΑΠΟΨΕΙΣ

ΑΝΕΜΟΔΕΙΚΤΗΣ

Για να δούμε, αν τελικά θα δικαιωθούν αυτοί που υποστηρίζουν πλήρως τη φήμη ότι τις αμέσως προσεχείς ημέρες (κάποιοι μιλούν ακόμη και για την… Κυριακή – παγκόσμια πρωτοτυπία) θα γίνει ο θρυλούμενος ανασχηματισμός ή αν αντίθετα θα αποδειχθούν αξιόπιστες οι διαβεβαιώσεις των ανθρώπων του Μεγάρου Μαξίμου, που διατείνονται σ’ όλους τους τόνους ότι «δεν αλλάζει το κυβερνητικό σχήμα – ξεχάστε το, δεν ξέρετε τον Σημίτη». Το… κωμικό μ’ όλη αυτή την ιστορία, είναι πως όλη η σχετική ανασχηματισμολογία, τείνει ν’ αποπροσανατολίσει τον απλό κοσμάκη, που «αφελώς» πιστεύει ότι οι αλλαγές σε πρόσωπα μιας κυβέρνησης γίνονται όχι για… να γίνουν και να δημιουργηθούν «εντυπώσεις» αλλά για ν’ αποκτήσει άλλους ρυθμούς, να προωθούνται πολιτικές, να γίνεται έργο, να βελτιώνεται η «γκρίζα καθημερινότητα» να δίνονται λύσεις σε χρονίζοντα προβλήματα. Γιατί εδώ, η εντύπωση που πάει να παγιωθεί είναι ότι ο κ. Σημίτης, θα κάνει (αν κάνει και όταν κάνει) τον ανασχηματισμό του, για εντελώς διαφορετικούς λόγους: για να «καλμάρει» τις εσωκομματικές φωνές που ακούγονται για τον κυβερνητικό απολογισμό να «δείξει» ότι… «και όμως, κινείται», να αποκαταστήσει εσωκομματικές ισορροπίες!

Κουβέντες και πληροφορίες που διοχετεύονται ή διαρρέουν, αποκαλύπτουν ένα βαθύ προβληματισμό του πρωθυπουργού, αναφορικά με την δραστηριοποίηση «ανενεργών» βουλευτών και την ανάμιξή τους σε κυβερνητικές ευθύνες, είτε για να «ικανοποιηθούν» φιλοδοξίες, είτε για να λειτουργήσει η υπουργοποίησή τους ως «κίνητρο» προκειμένου τα πρόσωπα αυτά να… αλλάξουν στρατόπεδο και από την «εσωκομματική αντιπολίτευση» (ή την «αποστασιοποιημένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία»…) να περάσουν στο εκσυγχρονιστικό «μπλοκ». Και οι ίδιες πληροφορίες επιμένουν ότι στο βασικό προβληματισμό του κ. Σημίτη, δεν πρυτανεύει μόνο η ανάγκη για να «αλλάξουν» κάποιοι αποδεδειγμένα αναποτελεσματικοί υπουργοί, αλλά να υπάρξει μια γενικότερη αλλαγή της δομής και του σχήματος της κυβέρνησης, με συγχωνεύσεις (άρα και καταργήσεις… υπουργείων, με συγκέντρωση αρμοδιοτήτων, με δυνατότητες κεντρικότερου «ελέγχου» σε συγκεκριμένους τομείς δράσης κ.λπ.). Δεν σκέπτεται, δηλαδή «ανασχηματισμό», αλλά «αναδόμηση»…

Ο όρος, πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον (λεξιπλάστη – πραγματική «μανούλα» σε τέτοια επικοινωνιακά τρικ!) Ανδρέα Παπανδρέου, όταν… κουράσθηκε να χρησιμοποιεί τον όρο «ανασχηματισμό», κι όταν κατάλαβε ότι και ο κόσμος είχε αρχίσει να μην πείθεται από τους διάφορους… προσδιοριστικούς και επιθετικούς όρους που επινοούσε κάθε φορά που άλλαζε τη σύνθεση των κυβερνήσεών του -την μια «ανασχηματισμός», την άλλη «δομικός ανασχηματισμός», την τρίτη «περιορισμένης έκτασης αλλαγές» στο κυβερνητικό σχήμα, και πάει λέγοντας!

Ολοι εκείνοι οι (υπό οποιονδήποτε χαρακτηρισμό…) συχνοί – πυκνοί ανασχηματισμοί του Ανδρέα (έχει υπολογισθεί ότι η μέση διάρκεια ζωής των κυβερνήσεώς του, από το 1981 μέχρι το 1989 ήταν κάτι λιγότερο από το… εξάμηνο!), όμως είχαν ένα σαφέστατο πολιτικό στόχο, τελείως άσχετο με την… απόδοση και το έργο που παρήγαγε το κάθε κυβερνητικό σχήμα -επιτέλους, όταν άλλαζε κάθε λίγο και λιγάκι τους επικεφαλής των υπουργείων, τι σόι έργο να προφθάσουν να κάνουν, αφού στην πράξη δεν προλάβαιναν ούτε να… ενημερωθούν για τις «εκκρεμότητες» και τους «φακέλους» του υπουργείου;

Ο Παπανδρέου, είχε βρει τη… μαγική λύση για να «εκτονώνει», μέσω των ανασχηματισμών, την εσωκομματική αντιπολίτευση ή τη δημιουργία δυσαρεσκειών, πριν καν… σχηματισθούν! Με το να χρησιμοποιεί «κυκλικά» σχεδόν όλους τους βουλευτές του σε υπουργικούς και υφυπουργικούς θώκους, εξασφάλιζε ότι δεν θα υπάρχουν «γκρίνιες», αφού όσοι τυχόν θα ήθελαν ν’ ασκήσουν κριτική, θα το… απέφευγαν με την ελπίδα ότι «αύριο», θα κληθούν να μετέχουν σε κάποιο κυβερνητικό σχήμα, αλλά ακόμη και οι κατά καιρούς «αποπεμφθέντες» (με το… σύνηθες συνοδευτικό γράμμα ότι «έγραψαν ιστορία!») απέφευγαν τη δημιοσιοποίηση της «πικρίας» ή της απογοήτευσής τους, γνωρίζοντας ότι όταν θα συμπληρωνόταν ο «κύκλος», θα ξαναρχόταν η σειρά τους ν’ αποκτήσουν «Μερσεντές» και οδηγό!

Στην πράξη, το «κόλπο» αποδείχθηκε ολέθριο -εξ απόψεως απόδοσης έργου τόσο των υπουργείων, όσο και των υπουργών- αλλά από πλευράς μικροπολιτικών ελιγμών, σωτήριο και επιτυχές! Ο Κώστας Σημίτης, έδειξε να κινείται σε εντελώς αντίθετη λογική: αφήνει τους υπουργούς να προσπαθούν και να υλοποιούν τα όποια σχέδια και προγράμματά τους, -συχνά, μάλιστα, καθ’ υπερβολή, γιατί όπως και να το κάνεις αποτελεί κοινό μυστικό ότι αρκετοί από τα πρόσωπα που χρησιμοποίησε (και εξακολουθεί να χρησιμοποιεί…) σε υπουργεία, έχουν αποδειχθεί ανεπαρκείς και αναποτελεσματικοί!

Λέτε να άλλαξε «ιδιοσυγκρασία και χαρακτήρα» ο πρωθυπουργός και ν’ αποφάσισε τώρα να είναι λιγότερο «ανεκτικός», ή απλώς υπό το βάρος των εσωκομματικών πιέσεων, θα επιλέξει να… «μοιάσει» στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ κι αν μη τι άλλο να εξασφαλίσει τουλάχιστον το «κλείσιμο» μετώπων και την «εσωκομματική ησυχία» του; Κι αν τελικά ο κυοφορούμενος ανασχηματισμός γίνει, θα περιορίζεται σε αλλαγές προσώπων μόνο (που αναγκαστικά θ’ αφήνει στο απυρόβλητο τους «πρωτοκλασάτους», γιατί αλλιώς θα… δημιουργήσει και νέα «μέτωπα»!) ή θα αφορά μια γενικότερη «αναδόμηση» που θα περιλαμβάνει συγχωνεύσεις και καταργήσεις υπουργείων, για να «χρυσωθεί» το χάπι για τους όποιους πρωτοκλασάτους κληθούν ν’ αλλάξουν μετερίζι; Ιδωμεν-αν…

«Βρώμικη Πόλη»…

Παρά την αρκετά «πυκνή» πλέον δόμησή της, η Αγία Παρασκευή εξακολουθεί να είναι από τα πλέον «άνετα»… αστικά προάστια, με πολλούς πράσινους χώρους, κήπους σχεδόν σ’ όλες τις πολυκατοικίες, ακάλυπτους χώρους ιδιωτικούς και δημοτικούς, δενδροφυτεμένους δρόμους. Μια «πόλη μέσα στη μεγαλούπολη», που προσφέρεται για κατοικία -εξ ου και οι υψηλές αξίες των ακινήτων, που βρίσκονται σε αυτή.

Ετσι, είναι πραγματικά κρίμα να βλέπεις μια περιοχή με τόσα αντικειμενικά θετικά στοιχεία να μην χαρακτηρίζεται από αυτά, αλλά από την… αφόρητη βρωμιά της! Οι περισσότεροι δρόμοι της, μετατρέπονται σε πραγματικούς σκουπιδότοπους (παρά τους πολλούς «κλάδους» που υπάρχουν παντού και τους οποίους με ευλάβεια χρησιμοποιούν οι μόνιμοι κάτοικοι της Αγίας Παρασκευής…) από τα απορρίμματα που πετούν οι διερχόμενοι (και είναι πολλοί, γιατί η περιοχή αποτελεί πια από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα της πρωτεύουσας), από την εγκατάλειψη που παρατηρείται στους ακάλυπτους χώρους και από την πρόδηλη απουσία επαρκούς υπηρεσίας καθαριότητας του Δήμου!

Στην κεντρική πλατεία, με τα δεκάδες «καφέ» και φαστφουντάδικα, εστιατόρια και ουζερί, τα… υποπροϊόντα της κατανάλωσης (τενεκεδάκια από αναψυκτικά, περιτυλίγματα παγωτών και πρόχειρου φαγητού κ.λπ.), αποτελούν το… μόνιμο «ντεκόρ» -για το οποίο ευθύνεται βέβαια πρωταρχικά η έλλειψη αγωγής όλων μας, αλλά και η δημοτική αρχή που θα έπρεπε να έχει σε αυτό τουλάχιστον το πολυσύχναστο σημείο επί 24ώρου βάσεως οδοκαθαριστές με τις σκούπες και τα καρότσια τους να φροντίζουν για την καθαριότητα. Και καθήκον των υπηρεσιών του δήμου, είναι ακόμη το «ξεχορτάριασμα» των ακάλυπτων χώρων, τόσο των δημοτικών όσο και των ιδιωτικών (όπου οι ιδιοκτήτες είτε ολιγωρούν είτε λείπουν κι έχουν εγκαταλείψει τις περιουσίες τους στο έλεος…) η περίφραξή τους, η φροντίδα για τα δένδρα που υπάρχουν σε αυτούς.

Χρήματα, υπάρχουν -αρκεί να υπολογίσει κανείς μόνο τα «δημοτικά τέλη» που επιβάλλει ο δήμος στα χιλιάδες καταστήματα. Αυτό που λείπει είναι η «έγνοια» και η νοικοκυροσύνη των δημοτικών αρχόντων. Ας κάνουν κάτι… Καλό Σαββατοκύριακο!