ΑΠΟΨΕΙΣ

ΑΠΟΨΗ

Η πρώτη επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου Τζορτζ Μπους στην Ευρώπη και η συνάντησή του με τους Ευρωπαίους εταίρους της Ουάσιγκτον ανέδειξε μια ασυμβατότητα στις ευρωατλαντικές σχέσεις, που φυσικά δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ρήξεις αλλά θα έχει ως αποτέλεσμα μια παρατεταμένη «άβολη συγκατοίκηση», έως την πλήρη κατίσχυση του Τεξανού πολιτικού. Με εξαίρεση την πολιτική συγγένεια με τον Ισπανό πρωθυπουργό Χοσέ Μαρία Αθνάρ και τον Ιταλό Σίλβιο Μπερλουσκόνι και, φυσικά, τη λειτουργούσα πάντα «ειδική σχέση» με τη Μεγάλη Βρετανία, ο κ. Μπους αντιμετώπισε ένα μέτωπο Ευρωπαίων ηγετών που θεωρούν ότι η μακροχρόνια συνύπαρξή τους στο πλαίσιο της Ε.Ε. τους προσδίδει κάποιο πλεονέκτημα έναντι ενός νεοφερμένου με αντιλήψεις ξεπερασμένες, κατά την άποψή τους. Σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν, όταν οι συναντήσεις της ευρωατλαντικής Αριστεράς διαπνέονταν από πνεύμα ενότητος, η Δύση, στην παρούσα φάση, εμφανίζει έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας και ενιαίας κατευθύνσεως, και αδυνατεί πέραν της ρητορείας να τοποθετηθεί αποφασιστικά ακόμη και σε ένα έλασσον -σχετικώς- πρόβλημα, όπως η αντιμετώπιση της υφισταμένης καταστάσεως στην ΠΓΔ της Μακεδονίας. Αλλά το ενδιαφέρον στοιχείο που ανεδύθη από την περιοδεία του κ. Μπους είναι ότι ο νέος Αμερικανός πρόεδρος δεν υποχώρησε σε κανένα από τα θέματα που ιδιαίτερα τον ενδιαφέρουν και, τελικώς, θα κατισχύσει, διότι απλούστατα η πολιτική ηγεσία της Ευρώπης δεν αντέχει στην ιδέα της αντιπαραθέσεως με τις ΗΠΑ. Στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, ο Γάλλος πρόεδρος Ζακ Σιράκ δημιούργησε με την τοποθέτησή του την εντύπωση ότι τάσσεται υπέρ της παρουσίας του ΝΑΤΟ στην ΠΓΔΜ, αλλά λίγες ώρες αργότερα υπαναχώρησε λόγω των αμερικανικών αντιδράσεων. Το ουσιώδες όμως είναι ότι στο στρατιωτικό επίπεδο και μακράν της δημοσιότητος οι Αμερικανοί καταβάλλουν σοβαρότατες προσπάθειες χειραγωγήσεως των Αλβανών εξτρεμιστών στο Κοσσυφοπέδιο, ενώ υπάρχουν ισχυρότατες ευρωπαϊκές χώρες που αδρανούν. Σύμφωνα μάλιστα με πληροφορίες, οι Αμερικανοί στρατιωτικοί ασκούν πιέσεις στους Τούρκους να λάβουν μέτρα εναντίον των εξτρεμιστικών αλβανικών ομάδων, ενώ οι Ευρωπαίοι θεωρητικολογούν περί του θέματος.

Στο θέμα της ευρωαμύνης οι Αμερικανοί θεωρούνται οι ενθαρρύνοντες του Τούρκους στην προβολή εντάσεων στη χρήση των μέσων και της υποδομής του ΝΑΤΟ, για επιχειρήσεις της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει με εξαιρετική περίσκεψη την ανάπτυξη μιας αυτονόμου ευρωπαϊκής αμύνης, αλλά το πρόβλημα έγκειται πρωτίστως στην απροθυμία των Ευρωπαίων ηγετών να υποστούν το οικονομικό και πολιτικό κόστος της στρατιωτικής απογαλακτίσεώς τους από τις ΗΠΑ. Εκείνο το οποίο αντελήφθησαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες στις συναντήσεις τους με τον κ. Μπους στις Βρυξέλλες και στο Γκέτεμποργκ ήταν ότι το «πάρτι» της ευρωατλαντικής Αριστεράς, που δημιούργησε τις χρηματιστηριακές ψευδαισθήσεις, τα ιδεολογήματα περί των «ευεργετικών συνεπειών» της παγκοσμιοποιήσεως και τον ανθρωπιστικό πόλεμο εναντίον της Σερβίας έχει οριστικά τελειώσει οριστικώς.

Η ευρωαριστερά έχασε τον ηγέτη της -τον Μπιλ Κλίντον- και αντιδρά αμήχανα και σκωπτικά, διά των εντεταλμένων ευρωπαϊκών μέσων μαζικής ενημερώσεως, στον κ. Μπους μέχρι τελικώς να υιοθετήσει πλήρως όσα επί του παρόντος θεωρεί εμμονές ενός απόμακρου και αντικοινωνικού πολιτικού από το Τέξας.

«Οταν γεννήθηκα το 1956 είχαμε Καραμανλή πρωθυπουργό και Παπανδρέου και Μητσοτάκη ως τους σημαντικότερους εκπροσώπους της αντιπολίτευσης…