ΑΠΟΨΕΙΣ

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ

Δεν θα μπορούσε να έρθει σε καταλληλότερη στιγμή η έκθεση του ΟΟΣΑ για τα εκπαιδευτικά δρώμενα ανά τον κόσμο. Την ώρα που εκατομμύρια μαθητών και γονέων μοιράζονται τις αγωνίες και τις ελπίδες του ετήσιου εξεταστικού «Μαραθώνιου», ο διεθνής οργανισμός, στην πλέον εμπεριστατωμένη συγκριτική μελέτη που έχει δημοσιευθεί ποτέ (σελ. 28-29), προχωρεί σε μία πραγματική «αξονική τομογραφία» των εξελίξεων στα εκπαιδευτικά πράγματα 48 χωρών που καλύπτουν τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού.

Τα πορίσματα αυτού του αξιόπιστου «διαγνωστικού ελέγχου» επιβεβαιώνουν αυτό που όλοι λίγο-πολύ υποψιαζόμαστε: από εκπαιδευτικής απόψεως, η Ελλάς εξακολουθεί να τοποθετείται στην γκρίζα, μεθοριακή ζώνη μεταξύ των ανεπτυγμένων δυτικών κοινωνιών και των χωρών του Τρίτου Κόσμου. Οι δαπάνες για την Παιδεία αντιστοιχούν μόλις στο 3,5% του ΑΕΠ, ένα ποσοστό που μας φέρνει στην τελευταία θέση μεταξύ όλων των χωρών του ΟΟΣΑ, μαζί με την Τσεχία και την Τουρκία. Επιπλέον, οι Ελληνες εκπαιδευτικοί είναι από τους χειρότερα αμειβόμενους στο βόρειο ημισφαίριο, ενώ αποκαρδιωτική παραμένει η κατάσταση ως προς τη σύνδεση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με την αγορά εργασίας.

Θα είμαστε άδικοι αν δεν αναγνωρίζαμε τα βήματα εκσυγχρονισμού στο εκπαιδευτικό μας σύστημα τα τελευταία χρόνια. Η σημερινή νεολαία έχει σαφώς ανώτερο μορφωτικό επίπεδο από τους γονείς της, ο αριθμός των αποφοίτων ανωτάτων σχολών σημειώνει αξιοπρόσεκτη άνοδο, ενώ σημαντικές είναι οι επενδύσεις της Πολιτείας στην επιμόρφωση των εκπαιδευτικών. Το πρόβλημα είναι ότι τη στιγμή που οι προηγμένες εκπαιδευτικώς και τεχνολογικώς κοινωνίες εκσυγχρονίζονται με ρυθμούς υπερηχητικού αεροσκάφους, εμείς εξακολουθούμε να σπεύδομεν βραδέως με ρυθμούς… αραμπά! Ακόμη χειρότερα, ορισμένες τομές, όπως η φιλόδοξη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του κ. Γερ. Αρσένη, παρά τις αγαθές προθέσεις και ορισμένες ευεργετικές πλευρές τους, συνοδεύτηκαν από αρνητικές παρενέργειες, όπως η εγκατάλειψη του Λυκείου από μεγάλη μερίδα μαθητών και η προϊούσα γιγάντωση της ιδιωτικής παραπαιδείας (ρεπορτάζ σελ. 30).

Υπό το φως αυτών των διαπιστώσεων, προκύπτει αβίαστα η ανάγκη για τη χάραξη μιας σφαιρικής στρατηγικής για τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος με τη συναίνεση όλων των πολιτικών δυνάμεων. Στην εποχή της «Νέας Οικονομίας» της Γνώσης και της Πληροφορίας, όπου το «ανθρώπινο κεφάλαιο» αναδεικνύεται σε καθοριστικό στοιχείο υπεροχής τόσο για τις μεμονωμένες επιχειρήσεις όσο και για κάθε χώρα, δεν έχουμε την πολυτέλεια να μένουμε προσκολλημένοι σε ερασιτεχνικούς πειραματισμούς – κατά το κοινώς λεγόμενο, «στου κασσίδη το κεφάλι». Εκτός αν θέλουμε να παραμείνουμε ασθμαίνοντες ουραγοί εκεί όπου θα μπορούσαμε και θα έπρεπε να διακριθούμε ως πρωτοπόροι…

«Παιδιά του Πειραιά», του Κόσμου