ΑΠΟΨΕΙΣ

ΕΝΔΟΣΚΟΠΟΣ

Υπάρχουν μόνον ως «ανέκδοτα»

Ετσι όπως έχουν τα πράγματα στην κυβέρνηση του κ. K. Σημίτη δεν είναι παράδοξο το ότι δέχεται ο πρωθυπουργός και εισηγήσεις για ανασχηματισμό της. Οταν 14 μήνες μετά την εκλογική νίκη του, ο πρόεδρος της κυβέρνησης δεν είναι σε θέση να προχωρήσει στην άσκηση μιας συγκεκριμένης πολιτικής, όταν κυβερνητικά στελέχη είναι φορτωμένα με αποτυχίες και αδεξιότητες, όταν και στους κόλπους του κυβερνώντος κόμματος η απογοήτευση για έργα και πρόσωπα της κυβέρνησης είναι γενικευμένη, τότε θα μπορούσε ίσως να είναι μία «λύση» και ο ανασχηματισμός.

Βεβαίως, μια τέτοια «λύση», πιθανώς, θα ανακούφιζε μόνον τον πρωθυπουργό – κι αυτό μόνο για ένα μικρό διάστημα. Διότι αυτό που αποτελεί μέγα βάρος για τον κ. Σημίτη και την πλειοψηφία των υπουργών του, είναι η απουσία πολιτικού σχεδίου για την προετοιμασία της χώρας στην αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων της, εντός Ευρωζώνης. Χωρίς πολιτικό σχέδιο για τη χώρα, στη βάση και των νέων ευρωπαϊκών δεδομένων, μόνο «μουντζούρες» μπορεί να παράγονται ως πολιτικές από μία κυβέρνηση σήμερα. Χωρίς πολιτικό σχέδιο, οι σκόρπιες οικονομικές και κοινωνικές «πολιτικές» και «θέσεις» οδηγούν σε σύγχυση και απογοήτευση, ο «εκσυγχρονισμός» γίνεται κακόγουστο ανέκδοτο, το ίδιο και η «ανάπτυξη».

* * *

Ο κ. K. Σημίτης και ο κύκλος των «εκσυγχρονιστών» του, διαχειριζόμενοι από το 1996 την υπόθεση της ελληνικής συμμετοχής στην ΟΝΕ, δημιούργησαν μεγάλες προσδοκίες για μια «νέα»κατάσταση πραγμάτων στον επιχειρηματικό κόσμο και παραλλήλως διαβεβαίωναν την «κοινωνία» (που έφερε το μεγάλο βάρος της συμμετοχής της χώρας στην ΟΝΕ) ότι η Ελλάδα εντός Ευρωζώνης θα την άμειβε για τις «θυσίες»της.

Η ΟΝΕ «κλειδώθηκε», ήρθαν οι εκλογές του Απριλίου 2000, η νέα νίκη του ΠΑΣΟΚ και η πολιτική ηγεσία εμφανίστηκε να κοιτάζει την «μετά ΟΝΕ»εποχή με ανοικτό το στόμα. Γρήγορα, όλοι οι Ελληνες πολίτες αντελήφθησαν ότι ο κ. Σημίτης και οι «εκσυγχρονιστές» δεν είχαν τίποτε σχεδιάσει για την επόμενη τετραετία. Ολα, διαρθρωτικές αλλαγές, κοινωνικές πολιτικές, εθνική ανάπτυξη, βρέθηκαν σκορπισμένα στον αέρα.

Ζαλισμένος και ο ίδιος μπροστά σ’ αυτό το κενό, ο πρωθυπουργός προσπάθησε αιφνιδίως να κάνει επίδειξη δύναμης στην «κοινωνία» και τόσο απροσδόκητες ήταν γι’ αυτόν οι δυνατές αντιδράσεις της, ώστε, έντρομος έφθασε στο σημείο να καυγαδίσει ως «σοσιαλιστής» με τους εκπροσώπους των βιομηχάνων…

Σατομπριάν

Φαίνεται, ότι ο πρωθυπουργός και η ομάδα των «εκσυγχρονιστών» του, εκτίμησαν πως η εξουσία την οποία συγκέντρωσαν από το 1996 (με τη στήριξη πολλών και διαφόρων δυνάμεων του αθηναϊσμού) τους καθιστούσε πανίσχυρους και ικανούς για όποια «δράση» κατά τα κέφια τους, ευέλικτους και αποτελεσματικούς στην υλοποίηση κάθε σκέψης τους, χωρίς να τους χρειάζεται γενικός πολιτικός σχεδιασμός για έναν αληθινό εθνικό εκσυγχρονισμό. Ετσι, επιπόλαια και αλαζονικά συμπεριφερόμενοι έφθασαν να είναι μια εξουσία χωρίς δύναμη, ακινητοποιημένη μπροστά σ’ έναν όγκο προβλημάτων.

Τους συνέβη, μάλλον, αυτό που έγραφε τον 19ο αιώνα, ο Σατομπριάν: «Ενα πολύ κοινό λάθος των κυβερνήσεων είναι ότι πιστεύουν πως αυξάνουν τις δυνάμεις τους, αυξάνοντας την εξουσία τους: Ομως μία υπερβολικά βαριά αρματωσιά ακινητοποιεί αυτόν που τη φοράει».

Πολιτικά αδύναμοι, λοιπόν, τώρα οι κυβερνώντες κάνουν το μόνο που μπορούν: Φλυαρούν ακαταπαύστως, σκορπίζοντας στα μέσα ενημέρωσης δηλώσεις, συνεντεύξεις και σχόλια για την κατάσταση που οι ίδιοι δημιούργησαν με την ανεπάρκειά τους, πληροφορούν το κοινό ότι τα πράγματα δεν είναι καλά και ότι κάτι θα πρέπει να γίνει (λες και από αυτούς περιμένουν οι Ελληνες αυτή την «ενημέρωση») και κατά τα άλλα… περιμένουν (τι άραγε;) και ελπίζουν γενικώς ότι το «κλίμα» θα αλλάξει…

Χωρίς παρηγοριά

Απ’ όλα έχει ο μπαξές της κυβερνητικής φλυαρίας: και «εκσυγχρονισμό» και «σοσιαλισμό» και «σοσιαλδημοκρατία» και «μοντέλο» Μπλερ και Ζοσπέν και «Κεντροαριστερά» γενικώς και «ανησυχίες» για ανεργία, εκπαίδευση, ναρκωτικά, περιβάλλον, κυκλοφοριακό, τροχαία ατυχήματα αλλά και τη βαλκανική κατάσταση έως και για το ομοσπονδιακό μοντέλο στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Ακρως προβληματισμένος από όλα αυτά ο πρωθυπουργός ζητάει, όπως λέγεται, στη διάρκεια συσκέψεων να πάψει η περί ανασχηματισμού συζήτηση, να σταματήσουν οι συνεντεύξεις υπουργών, να πάψει γενικώς η κυβερνητική πολυγλωσσία και να συνειδητοποιήσουν τέλος πάντων τα κυβερνητικά στελέχη ότι για την «εικόνα» της κυβέρνησης «όλοι έχουν ευθύνη».

Ποιος τον ακούει όμως, και γιατί να τον ακούσει;…

Και πώς να παρηγορηθεί ο κ. Σημίτης από δηλώσεις όπως αυτή του κ. Γιάννου Παπαντωνίου ότι θα ήταν «πράξη αφροσύνης» να τεθεί στο ΠΑΣΟΚ θέμα διαδοχής, όταν γνωρίζει ότι στα πολιτικά (και όχι μόνο) παρασκήνια, το θέμα αυτό άρχισε να «καίει»;

* * *

Και πώς να επιβάλλει «εργασιοθεραπεία» στην κυβέρνηση ο «θεράπων ιατρός», όταν συγκροτημένη πολιτική δεν υφίσταται και ουδείς πλέον στο «εκσυγχρονιστικό» και στο «κοινωνικό» ΠΑΣΟΚ γνωρίζει για ποιο πράγμα ακριβώς μιλάει, όταν αναφέρει πως «κάτι» πρέπει να γίνει και ότι πρέπει να αναληφθούν από την ηγεσία «πρωτοβουλίες»;…

Πώς να μην υποφέρει από ισχυρούς πονοκεφάλους ο «θεράπων ιατρός» όταν η «εμπιστοσύνη των αγορών» (τι όμορφο που ήταν εκείνο το καλοκαίρι του 1999 για την ανέμελη πολιτική ηγεσία…) έχει γίνει πλέον άφαντη, όταν ο υπουργός του, της Εθνικής Οικονομίας, δηλώνει πως επί μία 20ετία υποστήριξε αυτό που και σήμερα είναι «μειοψηφικό» στον πολιτικό χώρο του; Και πώς να μη χειροτερεύει τα πράγματα και για την ελληνική πολιτική ηγεσία ο καυτός άνεμος του Γκέτεμποργκ και τα «μηνύματά» του;

Με λίγους…

Συνιστά, πάντως, στους συνεργάτες του «προώθηση του κυβερνητικού έργου» ο πρωθυπουργός (τι άλλο να πει αυτή την ώρα;) και φαίνεται να γνωρίζει καλά μόνο τι ΔΕΝ πρέπει να κάνει τώρα. Ετσι δεν κάνει ανασχηματισμό και δεν ξεκινά διάλογο για το Ασφαλιστικό, με το οποίο έκλεισε «ραντεβού» τον Σεπτέμβριο (για ένα ΞΕΚΙΝΗΜΑ μόνο της «διαδικασίας» του διαλόγου…).

Αποτέλεσμα αυτής της κυβερνητικής παραλυσίας είναι να δυσφορούν και να αγανακτούν με την κατάσταση των «εκσυγχρονιστών» οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, ο επιχειρηματικός κόσμος, οι «αγορές», η νεολαία, η εκπαιδευτική κοινότητα – περίπου όλη η κοινωνία, εκτός από μία νέα τάξη άξεστων νεόπλουτων, από κάποια κυκλώματα «λαμόγιας» και από παρέες «κολλητών» της εξουσίας.

ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ

κ. K. Σημ., πρ.: Εντάξει, δεν τρέχει τίποτε, δεν άλλαξαν τα πράγματα. Χάλια είναι, όπως ήταν και χθες. Την καλημέρα μας, Γιατρέ.

κ.κ. κυβέρνησης: Μα, πώς γίνεται να είστε καλή ομάδα, όταν τα μόνα γκολ που πετυχαίνετε, είναι τα αυτογκόλ; Ματιασμένοι είστε, επιτέλους;

κ. Ακη Τσοχ.: Τώρα, τι το θέλετε αυτό περί «ελλείμματος στρατηγικής» στην κυβέρνηση; Καταΐφι τα κάνατε τα νεύρα μας, με αυτήν την αποκάλυψη! Είναι ωραίο, νομίζετε, αυτό;

κ. Γιάννο Παπ.: Ωστε οι οικονομικές απόψεις σας είναι επί 20 χρόνια μειοψηφικές στο κόμμα σας; Τι δράμα είναι αυτό, που περνάτε κι εσείς, κύριέ μου…

κ. Γιάννα Αγγ.: Είστε σε σύγκρουση με ορισμένους υπουργούς; Παράξενο! Νόμιζα, ότι κάτι τέτοιο δεν ήταν στον χαρακτήρα σας.

κ.κ. κυβέρν. Κίνας: Ελπίζουμε να είστε καλά προετοιμασμένοι για να συνομιλήσετε με τον ηγέτη της ισχυρής Ελλάδας που σας έρχεται εκεί. Οχι, μην έχετε τρακ. Είναι απλός άνθρωπος, σας διαβεβαιώνουμε.

κ.κ. αναγνώστες: Προ καιρού είχαμε έναν καταλληλότερο πρωθυπουργό, τώρα έχουμε έναν άλλον. Δύο καταλληλότερους, δηλαδή, μέσα σε λίγους μήνες μόνον. Δεν είναι όμορφο αυτό;

Αυτήν τη φορά κατά της εκ δυσμών αλλοτρίωσης…